witam,
ostatnio na wykladach z psychologii mielismy o zaburzeniach osobowosci, ja cale zycie odkad pamietam bylam bardzo niesmiala kontakt z ludzmi byl dla mnie straszny (nie mam przyjaciol do tej pory jedyny kontakt mam z rodzina gdyz znajomi nie sa mi potrzebni)w szkole przez pewien czas wcale nic nie mowilam(podstawowka) nauczyciele ci co mnie nie znali uznali ze jestem niemowa, mama byl ze mna u psychologa ale uznal ze wszystko jest wporzadku jednak teraz gdy mam 23 lata i zczelam czytac o zaburzeniu schizoidalnym uznalam ze to moze dotyczyc mnie. Stad moje pytanie do jakiego psychologa sie udac i co mu powiedziec?Boje sie bo niewiem czy mnie przypadkiem nie wysmieje;/Czy to mozna wyleczyc?Ile czasu to zajmuje?

Jeśli Cię psycholog wyśmieje, to znaczy, że musi iść do psychiatry, bo ma większy problem, niż Ty :) W Twoim przypadku bardziej bym mówił o charakterze schizoidalnym, czyli o najłagodniejszym przejawie tego typu zaburzeń. Zresztą temat jest jak rzeka. Może po prostu masz charakter aspołeczny. Może zwyczajnie jesteś zakompleksiona, może nadzwyczaj nieśmiała, może brakuje Ci z jakiś powodów bodźców do szerszego kontaktu z otoczeniem. Każdy z tych powodów jest co najmniej wystarczający, aby skontaktować się z psychologiem i podjąć odpowiednią terapię. Warunkiem prawidłowego zdiagnozowania i radzenia sobie z Twoim problemem jest absolutna szczerość z takim terapeutą. Mogą paść pytania bardzo intymne - odpowiadaj szczerze, nie żyjemy w średniowieczu. Skoro tyle czytasz o zaburzeniach schizoidalnych, to nie jeden raz trafiłaś na cechy dla nich charakterystyczne, więc wstępnie powinnaś już sama to w miarę zdiagnozować ( starając się w swym subiektywnym odczuciu zachować maksimum obiektywizmu ). Bezwzględnie polecam wizytę u psychologa i szczerą rozmowę. Sam fakt, że napisałaś na forum świadczy o tym, że do poważnych zaburzeń Ci daleko, dlatego byłbym dobrej myśli. Pozdrawiam

dziekuje za odpowiedz ale mam wiecej objawów tego zaburzenia i nie chcialam o wszystkich pisac

Moze ci pomoze (choc to ty jestes psychologiem i sie pewnie lepiej znasz;)

Roznica pomiedzy moja matka, chora na schizofrenie, a mna:

Ona od dziecinstwa nie wykazywala zadnych checi do kontaktow z innymi ludzmi, gdyz nie czula takiej potrzeby. Byla ladna, inteligentna, nie ma kompleksow, ma charakter dominujacy czasem wrecz despotyczny. Latwo manipuluje ludzmi, wymusza na nich to co chce, chlodno kalkuluje, nie martwi sie zbyt wieloma rzeczami. Z tego co mi sie wydaje (i pamietam ze wczesnego dziecinstwa) nie byla osoba zbytnio egzaltowana, ale tez nigdy nie smutna (conajwyzej poirytowaną). Nigdy nie widzialam zeby z jakiegos powodu plakala czy cos mocno przezywala...

Ja natomiast tez mam problemy w kontaktach spolecznych, ale bardzo chcialabym miec przyjaciol (choc po moich doswiadczeniach zyciowych, i zapewne tez z powodu mojej wlasnej wizji na temat mojej osoby, raczej juz nie ufam ludziom i nie wierze, ze kiedys mnie beda akceptowac i szczerze darzyc sympatia w blizszych konataktach). Od dziecka mialam problemy z koncetracja uwagi (nigdy nie pamietalam co kto powiedzial) - mysle, ze bylam nieco odbiegajacym od normy dzieckiem, zbytnio zakraconym, malo spostrzegawczym. Juz w przedszkolu nie mialam kolezanek/kolegow - stalam sie bardzo niesmiala. Do tego od 11 r.ż. mam tradzik, niewyraznie mowilam, choruje na hirsutyzm... no i moja sytuacja rodzinna (choroba mamy). Nic dziwnego, ze nie wyksztalcilam potzrebnych spolecznych umiejetnosci i jestem outsiderem ...tak jak mama.
Teraz miewam epizody depresyjne (wachania nastrojow), kiedys mialam nerwicowe, ale mi przeszlo. Od dziecka zyje we wlasnym swiecie, co mnie jeszcze bardziej izoluje.


Moja "osobowosc schidoidalna" (chociaz nie nazwalabym sie tak - ale chyba wlasnie tym mianem okreslacie potocznie "odludkow") wynika z braku umiejetnosci spolecznych, depresji, ogolnie czynnikow zewnetrznych. Natomiast moja mama juz sie taka urodzila...

ninaninanina napisał(a):mysle, ze bylam nieco odbiegajacym od normy dzieckiem, zbytnio zakraconym, malo spostrzegawczym.

*zakręconym

wiesz nie jestem psychologiem, po prostu studiuje pedagogike i mam bardzo duzo psychologii (2 lata) po 2gie przyszla do nas nowa babka i czasami mowi o tym zaburzeniu tak jak by wiedziala ze ja mam z tym problem (ona w szpitalu tez pracuje) no poza tym wybieram sie do psychologa;/ w sumie juz dawno mialam isc ale to nic fajnego