witam jestem chora na nerwice lekowa biore paromerc juz kolo roku jest to antydepresant i mam pytanie czy ciezko bedzie mi go odstawic czy jest to silnie uzalezniajacy lek prosze o rade

Witam. Mam podobny problem. Biorę od dwóch i pół roku relanium (5mg), ale tak od około 6 miesięcy w większych ilościach (6-8x5mg). Sporo, ale ja już się tak od tego uzależniłem że nie wiem co robić by to odstawić. Owszem, byłem u psychiatry - to od razu chciała mnie na odwyk do szpitala kłaść i w ogóle to jakaś pomyłka - jakby chciała ode mnie zgarnąć kasę. Traktuje mnie jak wszystkich, nie podchodząc do zagadnienia jednostkowo. A jest problem. Jestem niepijącym alkocholikiem. Badania robiłem ( EKG, krew, mocz - OK). Ta pani stwierdziła nerwicę (różne problemy z przeszłości mogły na tym zaważyć: strata pracy, alkocholizm, strata dziewczyny, ogromny stres w poprzedniej pracy - dwa lata temu przestałem tam pracować - poza tym degrengolada własnej osoby, malkontent, negatywne podejście do życia, itd). Mówiła mi żebym odstawiał stopniowo, nawet ułożyła plan. Ale ja nie potrafię się tego trzymać. Mam po prostu taki natłok zajęć, że nie potrafię się obyć bez relanium które mnie uspokaja: piszę doktorat, planuję ślub (i oczywiście kłopoty z tym związane), kłopoty finansowe, mieszkaniowe. Po prostu nie mam czasu na takie spokojne odstawianie tego gów..., a wiem ze to wymaga spokoju. Natomiast ja nie potrafię się wyciszyć i walczyć z tym. Po prostu nie potrafię... Nie mam tak silnej psychiki żeby sobie z tym poradzić. Coraz częściej nachodzą mnie myśli żeby z tym skończyć...wszystkim... Jeszcze tata mi umarł trzy miesiące temu i się w domu trochę wszystko wali. Nie wiem czy akurat ma to wpływ na moją psychikę, bo całkiem nieźle sobie z tym radzę, ale może gdzieś tkwi a ja o tym nie wiem. Nie bardzo wiem już gdzie iść. Do kogo? Po to żeby znowu wysłuchać tego co ja już wiem i wydać kasę? Stad moje pytanie czy można to gów... pod tytułem relanium zastąpić jakimś innym lekiem, tak samo działającym, ale po którym odstawienie go byłoby o wiele łatwiejsze, bez objawów lękowych (teraz jak je mam, to czuję się jak bym miał zaraz umrzeć). Każdy większy wysiłek fizyczny powoduje takie objawy (większe ciśnienie, puls, zimno-ciepło, paniczny strach), a przecież to mniej więcej normalne po wysiłku (z wyjątkiem tego strachu). Nie wiem co już mam robić...BARDZO PROZĘ O POMOC. JA JUŻ NAPRAWDĘ NIE WIEM CO MAM ROBIĆ. Proszę o rzetelne odpowiedzi, wierzę ze znajdą się tutaj osoby które zechcą mi pomóc.
Dziękuję za przeczytanie tego długiego postu. Choć to i tak nie wszystko...

witam,mam pewien problem.Nie wiem do jakiej kategorii moge to porownac bo nie dotyczy to mnie.
jestem w zwiazku z chlopakiem ktory ma adhd, trzy miesiace temu odstawil tabletki ktore bral naprawde w wielkich ilosciach wiele lat.Bral je nie swiadomy poniewaz zaczal je zazywac w wieku 8 roku zycia.Rodzice nie starali sie zadnych innych metod jak dac dziecku tabletki aby miec go z glowy.Od trzech dni jego rece i nogi strasznie sie trzesa.tak jakby organizm sie domagal kolejnej dawki lekarstw.oboje nie chcemy powrotu do lekow.prosze o odpowiedz czy te drgawki moga by spowodowane odstawieniem tabletek.

witam nie jestem lekarzem ale uważam że napewno to są objawy odstawienia,ja bym radziła udać się do lekarza od uzależnień,w każdym mieście znajduje się taki ośrodek,napewno taki lekarz bardziej mu pomoże odstawić te leki,napewno stopniowo albo przepisze coś na objawy odstawienia.powodzenia.

WSOSP napisał(a):Witam. Mam podobny problem. Biorę od dwóch i pół roku relanium (5mg), ale tak od około 6 miesięcy w większych ilościach (6-8x5mg). Sporo, ale ja już się tak od tego uzależniłem że nie wiem co robić by to odstawić. Owszem, byłem u psychiatry - to od razu chciała mnie na odwyk do szpitala kłaść i w ogóle to jakaś pomyłka - jakby chciała ode mnie zgarnąć kasę. Traktuje mnie jak wszystkich, nie podchodząc do zagadnienia jednostkowo. A jest problem. Jestem niepijącym alkocholikiem. Badania robiłem ( EKG, krew, mocz - OK). Ta pani stwierdziła nerwicę (różne problemy z przeszłości mogły na tym zaważyć: strata pracy, alkocholizm, strata dziewczyny, ogromny stres w poprzedniej pracy - dwa lata temu przestałem tam pracować - poza tym degrengolada własnej osoby, malkontent, negatywne podejście do życia, itd). Mówiła mi żebym odstawiał stopniowo, nawet ułożyła plan. Ale ja nie potrafię się tego trzymać. Mam po prostu taki natłok zajęć, że nie potrafię się obyć bez relanium które mnie uspokaja: piszę doktorat, planuję ślub (i oczywiście kłopoty z tym związane), kłopoty finansowe, mieszkaniowe. Po prostu nie mam czasu na takie spokojne odstawianie tego gów..., a wiem ze to wymaga spokoju. Natomiast ja nie potrafię się wyciszyć i walczyć z tym. Po prostu nie potrafię... Nie mam tak silnej psychiki żeby sobie z tym poradzić. Coraz częściej nachodzą mnie myśli żeby z tym skończyć...wszystkim... Jeszcze tata mi umarł trzy miesiące temu i się w domu trochę wszystko wali. Nie wiem czy akurat ma to wpływ na moją psychikę, bo całkiem nieźle sobie z tym radzę, ale może gdzieś tkwi a ja o tym nie wiem. Nie bardzo wiem już gdzie iść. Do kogo? Po to żeby znowu wysłuchać tego co ja już wiem i wydać kasę? Stad moje pytanie czy można to gów... pod tytułem relanium zastąpić jakimś innym lekiem, tak samo działającym, ale po którym odstawienie go byłoby o wiele łatwiejsze, bez objawów lękowych (teraz jak je mam, to czuję się jak bym miał zaraz umrzeć). Każdy większy wysiłek fizyczny powoduje takie objawy (większe ciśnienie, puls, zimno-ciepło, paniczny strach), a przecież to mniej więcej normalne po wysiłku (z wyjątkiem tego strachu). Nie wiem co już mam robić...BARDZO PROZĘ O POMOC. JA JUŻ NAPRAWDĘ NIE WIEM CO MAM ROBIĆ. Proszę o rzetelne odpowiedzi, wierzę ze znajdą się tutaj osoby które zechcą mi pomóc.
Dziękuję za przeczytanie tego długiego postu. Choć to i tak nie wszystko...

Witaj WSOSP. Też jestem niepijącym alkoholikiem i po takich przejściach, że opisane przez Ciebie problemy są niczym w porównaniu z tym przez co przeszedłem ja. Ale nie w tym rzecz. Fakty są takie - relanium to jeden z najbardziej uzależniających psychotropów z grupy benzodiazepinów. Jak Ty nie skończysz z relanium to ci niedługo tak przeora psychikę, że leczyć to się będziesz nie z nerwicy a ze schizofrenii paranoidalnej. Tyle złych wiadomości - teraz te lepsze. Wszystko co tutaj opisujesz to typowe objawy zespołu abstynencyjnego - depresja, nerwica, potliwość, napady lęków ( w tym panicznych ), organizm ma problemy z gospodarką cieplną - więc raz ci zimno a raz ciepło, nadciśnienie ( u mnie przy napadach dochodziło skurczowe nawet do 300 !!!), tętno pewnie w okolicach 100 - 120 - wszystko to chłopie przerabiałem - i teraz najważniejsze - MOŻNA Z TEGO WYJŚĆ. Ty nie masz słabej psychiki, po prostu najpierw doprowadzałeś do destrukcji swój układ nerwowy alkoholem, a teraz robisz to samo relanium. Może trafiłeś na psychiatrę, który nie za bardzo potrafił ci przekazać w czym problem, ale czepiałbym się ewentualnie formy w jakiej to zrobił, bo w sednie sprawy rację miał 100%. Jestem przekonany, że nie trafiłeś do odpowiedniego fachowca ( i jeszcze raz powtarzam, nie w tym rzecz, że nieuk, tylko nie potrafił widocznie Ci tego wytłumaczyć .)
Z relanium po takim czasie brania schodzić musisz bezwzględnie, ale uwierz mi, że są teraz środki, które pozwolą ci to zrobić praktycznie bezboleśnie. Ja dwa lata temu byłem strzępem człowieka. zbankrutowała mi firma - mój wspólnik nie wytrzymał i popełnił samobójstwo, do tego straciłem rodzinę, która dla mnie była wszystkim i poszedłem w wódę. Po czterech latach łojenia 1,5 litra wódki dziennie reanimowałaa mnie obsada karetki bo dostałem ataku epilepsji w dodatku z zatrzymaniem oddechu. Potem 2-tygodniowa detoksykacja, ale psychika już uszkodzona nieodwracalnie. I mimo wszystko przez dwa lata regularnych wizyt ( raz w miesiącu ) u dobrego psychiatry dzisiaj mam nową wspaniałą rodzinę, przyzwoicie funkcjonującą firmę, doskonale się bawię bez kropli alkoholu na imprezkach, gdzie pozostali sobie nie żałują, jestem energiczny, pełny życia, nie mam problemów ze snem itd. Ale co najważniejsze, nigdy nikt nie podał mi relanium. Przyjmowałem dziesiątki leków i wspólnie z moim psychiatrą analizowaliśmy jak działają, aż osiągnęliśmy to co mi było potrzebne. Całkiem możliwe, że będzie ci potrzebny kilkudniowy detoks, żeby wypłukać relanium, ale w tym czasie zaczną ci podawać inne , mniej uzależniające benzodiazepiny - a potem to już tylko kumaty psychiatra. Ja wiem, że na leki jestem skazany do końca życia ( a mam dopiero 37 ), ale trudno - za wszystko trzeba płacić. Najważniejsze to zbierz się w sobie, bo dzisiejsza medycyna to już na prawdę rozbudowana farmakologia a relanium to jakiś kosmiczny przeżytek. Żaden ze mnie supermen, więc też dasz sobie radę, a im szybciej, tym lepiej. Miałem Ci nie sugerowć żadnych leków, ale skonsultuj z lekarzem na początek Alprox ( normalnie brałem 2-3 tabletki dziennie, ale jak się pojawiał jakiś poważny stres to pozwalałem sobie łyknąć dodatkowe 2 tabletki ), do tego pernazynum ( działa ogólniie kojąco ), na ryzyko napadów drgawkowych czy epilepsji tegretol lub neurotop, a na 2 godziny przed snem 30mg lerivonu - zastrzegam, że nie jestem lekarzem i tylko opisuję ci ci mi na początku pomogło. Z tym, że alprox też powinno się brać do 4 miesięcy, ale na tyle wyrównuje psychę, że już potem na podtrzymanie równowagi wystarczą nieco słabsze środki. Życzę powodzenia i bierz się za siebie i daj znać jak poszło. Cześć