witam
po tym jak miałam "napad" duszności w czerwcu i po pobycie w szpitalu dowiedziałam się że mam nerwicę wegetatywną, polecono mi terapię u psychologa (na którą nigdy nie pójdę) i hydroxyzyne której nie biorę... Duszności czasami ciągle mam, już przyzwyczaiłam się do tego że moje oddechy to tylko westchnienia i ziewanie, beznadziejnie się przez to czuję np. w sklepie kiedy muszę sobie tak "ziewnąć" i wszyscy się dziwnie patrzą... Ale to jeszcze nie jest najgorsze. Najgorsze jest takie uczucie jakbym umarła, mam je ZAWSZE jak zasypiam, po prostu niby zamykam oczy, trochę przysypiam i budzę się z właśnie takim uczuciem. Poza tym zawsze jak zasypiam po prostu zapominam oddychać. To jest juz w ogóle jakiś odjazd. Nie wiem skąd to się bierze. Ale wszystko byłoby ok gdyby nie to że unikam teraz snu jak ognia... Po prostu boję się położyć spać, bo mam wrażenie że już nie wstanę. Co mam z tym zrobić? Może po prostu mam przestać spać?! Pomocy, bo lekarze bagatelizują takie rzeczy, tak samo jak inne objawy np. kłucie w klatce, drętwienie nóg, skurcze które trwają 2 dni, no i te duszności... Często mam też tak że krzyczę na wszystkich dookoła bez przyczyny, później płaczę kilka godzin i wpycham w siebie słodycze w nocy... Naprawdę odechciewa mi się żyć kiedy sobie rano myślę że czeka mnie kolejny dzień mojego wzdychania, ziewania i męczenia się po przejściu 100 metrów (a wcześniej uprawiałam bardzo dużo sportu, teraz to niemożliwe bo po lekkim wysiłku, nawet jeździe na rowerze mam uczucie że się zaraz uduszę - czasami się zastanawiam czym sobie na to zasłużyłam, bo sport zawsze mnie uspokajał :()... Najciekawsze jest to że teraz mimo tego że stres ciągle jest w moim życiu to staram się nie denerwować itp, może ta nerwica nigdy mi nie przejdzie? A może są jakieś inne sposoby żeby pokonać ją i uczucie umierania niż leki i psycholog? dodam ze w grudniu kończę 17 lat...

a, no i jeszcze jedno, bo o to pytali w szpitalu, więc może to ważne: nie jestem jakaś "odrealniona", nieśmiała czy nic w tym rodzaju, mam normalne relacje z ludźmi i na codzień jestem generalnie wesoła, najlepiej czuje sie poza domem, jak wracam wieczorem pojawiają się te wszystkie objawy...

Nie chcesz do psychologa,nie chcesz hydroksyzyny a czego chcesz?
Sama sobie pomoc nie potrafisz co widac a nie chcesz pomocy od specjalisty.
Dlaczego nie?Nie bo co?

psycholog - nie bo na mnie ta cała magiczna moc rozmowy nie działa. Wcale nie czuję się po tym lepiej, a właściwie to czuję się beznadziejnie, nie naiwdze opowiadać nikomu swojej "historii" a już na pewno nie obcej osobie i trudno mi o tym rozmawiać, niestety nikt nie może tego zrozumieć...
tabletek nie biorę bo chciałabym zwalczyć to sama, a nie dzięki lekom po których śpię cały dzień i nie mogę normalnie funkcjonować, poza tym one i tak mają znikome działanie którego w ogóle nie odczuwam oprócz tego, że mam zawroty głowy i jestem senna

Dobry psycholog(psychiatra)pomoże jeśli powiesz w czym pomocy oczekujesz.
Jak nie powiesz to nikt Ci nie pomoże bo jasnowidzem nie jest ,żeby wiedzieć jakiej pomocy potrzebujesz.
Wielu osoba z nas pomogła terapia u psychiatry a Tobie nie pomoże....no okej to ja Ci gwarantuje,że z takim nasatawieniem zagnębisz się z tym sama.Ja wiem,że to nie jest proste,każdy musiał przełamac słabości ale nie słyszałam nastawienie "nie bo nie"...nie ma magicznej metody.
Ile brałaś leki?

jak wyszłam ze szpitala to chyba około tygodnia, później rzadko tylko jak już musiałam wziąć

No właśnie a tylko długotrwałe przyjmowanie leków przynosi efekty.
Coś za coś trzeba przezyć ciężki czas senności i innych nieprzyjemności,żeby organizm przyzwyczaił się do leku i zaczą przynosić odpowiedni skutek.
Wiadomo przecież,że leki psychotropowe zaczynają działać...pomagać po miesiącu,dwuch stosowania stałego.
Poza wyjątkami gdy mamy lek w razie czego.
Ja brałam tydzień,dwa i miałam tym rzucić bo źle się czułam i spałam,i mdłości mialam ale powiedziałam "nie no tyle biore nie przerwe teraz" i brałam caly czas...po miesiący czułam,że moge wszystko.
Leki mi pomogły i jak już mogłam myśleć o czymś innym niż lęk który mnie paraliżował zaczełam walczyc z franią.
Jak poczułam,że jestem gotowa,że sobie poradze bez tabletki odstawiłam i do dziś nie biore a nerwica znikneła.
Pojawia się raz na tydzień i potrafie ją wygonić.
Da sie naprawde i jestem tego najlepszym przykładem.