Witaj Macku!
Ta cala sytuacja w twoim domu,twojej rodzinie....jest naprawde chora...i to juz od lat! Ty dobrze wiesz jak to wyglada i to ze rodzice troche uchylaja sie od odpowiedzialnosci! Mysle ze zrobiles blad,ze nie poszedles na wizyte u psychiatry....mozliwe ze gdybys szczerze mu opowiedzial o swoich klopotach i o tym ze nie masz pieniedzy na leki....moze cos by doradzil? moze zwroc sie do opieki spolecznej?
Posluchaj Macku....sam piszesz ze skonczyles juz 18 lat,wiec jestes pelnoletni...nikt juz za ciebie nie musi decydowac! ja na Twoim miejscu sprobowalabym wziasc sprawy w swoje rece,na rodzine,sam widzisz nie masz za bardzo co liczyc! Wiele juz w zyciu zniosles i wystarczy! Przy odrobinie wysilku napewno znajdziesz ludzi z otoczenia,ktorzy beda chcieli ci pomoc! Nie poddawaj sie,tylko walcz o swoje...a przedewszystkim sprobuj zdobyc pieniadze na lek...skoro tak bardzo ci pomagal!
Pozdrawiam serdecznie :)

Autor postu otrzymał pochwałę

Witaj Maćku! Jeżeli chcesz pogadać napisz śmiało..podałbym Ci adres e-mail,ale jestem nowy na tym portalu,i nie mogę wysyłać wiadomości z linkami, przeczytałem Twoją historię i poruszony jestem tym wszystkim..jak wyrazisz chęć podam Ci wygodniejsze namiary do mnie..poza tym nie mieszkamy daleko od siebie..ok. 1h drogi pociągiem

Witam.
Szukam dobrego psychoterapeuty w Bielsku-Białej, który mógłby pomóc mojej 17 letniej córce cierpiącej na fobię szkolną / nie wspominając o lękach i wszystkich innych ojawach nerwicy/.Lekarz psychiatra zalecił terapię indywidualną - raz w tygodniu.
Może ktos mający "własne doświadczenie" w tej dziedzinie byłby w stanie mi pomóc.

Przeczytalam chyba cały wątek...
jestem w tym samym wieku co Maciek, tez boje sie szkoly... mniej wiecej od 5 lat mam depresje a dopiero od tego roku poszlam do psychologa, lecze sie tez u psychiatry...
w kazydm razie... nie wiem co robic... dla mnie kazdy dzien jest koszmarem... w szkole... nie mam zbytnio kolezanek, jest jedna z ktora moge porozmawiac...
sama nie wiem co mam napisac, po prostu sie boje ale sie zmuszam... malo kiedy zdarzylo mi sie nie przyjsc do szkoly przez moj strach... w kazdym razie on nie minał...
kiedys balam sie pojsc do sklepu.. wyjsc z domu... isc do kosciola,,, bilo mocno serce bałam sie okropnie... to na szczescie jakos pokonałam... sama z siebie (nawet nie wiem w jaki sposob) teraz staram sie byc otwarta na innych.. jak mnie ktos zaczepia to kontynuowac rozmowe... nei uciekac... ale szkola dalej pozostala moim problemem... jescze przeraza mnie obóz który mnie czeka w przyszlym roku,,, pisze bez sensu.. i tak nikt ntego nie przeczyta

Witaj innus :)
Twoje pisanie nie jest bez sensu...cierpisz na takie objawy i one nie sa mniej uciazliwe niz u innych! to dla ciebie powazny problem i zeczywiscie trzeba cos z tym zrobic! Macka zachecalam do leczenia wiec i ciebie namawiam! nie warto sie meczyc i stac w miejscu,trzeba szukac pomocy u specjalistow! Piszesz ze leczysz sie u psychiatry i chodzisz do psychologa.....jezeli widziesz choc malutka poprawe to wszystko dobrze! na takie leczenie potrzeba czasu i cierpliwosci...powoli,malutkimi kroczkami odnajdziesz w koncu siebie i odzyskasz utracony wewnetrzny spokoj! Jestes mloda i wszystko jeszcze przed toba...tylko nie rezygnoj z siebie ,bo warto odnalezc w sobie swoje prawdziwe ja :)
Pozdrawiam serdecznie :)

Dziekuje Krysiu za mile slowa,
co do szkoły... to zauwazylam ze moj strach tylko sie pogłebia...
w kazdym razie od hmm kweitnia brałam Fevarin na swoje "chorobska",a ostatnio zmienili mi leki na Asentre (byc moze jeszcze nie dziala bo biore ja od ponad tygodnia)...
a poprawy kolosalnej nie widze... wiem ze tu potrzeba mojej pracy... mojego wkladu... odczuwam tylko mniejszy smutek... i nie ma takiego ucisku w klatce piersiowej przy smutku...
Niby chodze do psychologa i psychiatry... ale co z tego.. jest to wizyta raz na miesiac zazwyczaj bo takie są terminy... byc moze oni tez mysla ze nie potrzebuje wiecej? nie wiem... czuje sie stoje w miejscu, a szkola mnei jeszcze przytłacza... ten stres... okropnie boli mnie glowa i jestem zmeczona po szkole... wlasnie przez ten stres (tak mysle)
Ostatnio pani psycholog mi napomknela, ze mozna zalatwic jakies papiery, ze lecze sie ze mam depresje i pojsc z tym do szkoly i porpposic o to ze np. na 2 miesiace mi dali spokoj z odpowiedziami ustnymi... myslicie ze to dobre? wiem ze u mnie to najwiekszy lęk powoduje... czasem uda mi sie przelamac a czasem rezygnuje mowiac ze niby sie nie nauczylam...
tyle mam... miałam planów... zeby zapisac sie na jakies kursy.. poznawac ludzi, zapisac sie jako wolontariusz, hcodzic do pracy na weekendy... a ja nie potrafie w sobie znalezc takeigo kopa i cos zrobic..
wiem ze moja mama chcialaby mi pomoc, ale ona chyba sama nie umie... czasem kiedy chce sie zerbac i porozmawiac o tym ze np. boje sie szkoly... to widze jakby nie miala dla mnie czasu.. coz..