Witam,
mam na prawdę ogromny problem, nie wiem, co ze mną się dzieje.
Taka sytuacja trwa już od dłuższego czasu. Bardzo się zmieniłam. nastąpił taki moment w moim życiu że po prostu musiałam wszystko zmienić - taki wewnętrzny głos. od dłuższego czasu ciągle prowadziłam z sobą wewnętrzny dialog - a może to właśnie głosy?
Nastąpił ogromny przełom, po prostu któregoś dnia uświadomiłam sobie, że ciągle sobie coś wyobrażam, ciągle żyję jakimiś moimi wewnętrznymi urojeniami i marzeniami. Wiem, że nie są prawdziwe, ale dawały mi ogromną satysfakcję. Nie wiem, jak to okreslić, bo nigdy nie miałam jakichś halucynacji. Kilka razy zdarzyło mi się jednak słyszeć jakiś dziwny dźwięk, muzykę? raz na przystanku autobusowym, raz na uczelni.

Rok temu w moim życiu nastąpił taki straszny przełom, postanowiłam wszsytko zmienić, bo życie zaczęło mnie okrutnie męczyć i przytłaczać.
Zerwałam wszelkie kontakty ze znajomymi, przeprowadziłam się do innego miasta i diametralnie zmieniłam swoje życie. Ale uświadamiam sobie, że tak na prawdę ciągle żyje na pograniczu jakiegoś swojego urojonego świata, a potrafię cały dzień nic nie robić na prawdę. Wtedy zauważam, że zamykam się w sobie, uciekam od znajomych, staję się odpychająca i chamska - tracę przez to znajomych. jest mi wtedy źle, bo tak nie myślę. Robię same głupstwa ciągle. I to tak postępuje sinusoidalnie. Czasem jest mi źle, czasem lepiej. Ale coraz częściej zamykam się w sobie, wychodzę bez celu w nocy po prostu sobie pospacerować. Czasem nie mogę usnąć. Bardzo często też kłamię, wymyslam rożne kłamstwa, z ktorych buduję rzeczywistość. Wcale nie muszę tego robić, ale mimo to robię tak. Nie wiem dlaczego, ale to silniejsze ode mnie.
Nie wiem, może ktoś podpowie mi, co powinnam zrobić?
W sumie to nie wiem nawet do kogo zwrócić się o pomoc. Nie chcę brać żadnych leków raczej..

Schizofrenia pani nie grozi

nienor napisał(a):od dłuższego czasu ciągle prowadziłam z sobą wewnętrzny dialog - a może to właśnie głosy?

kazdy tak ma. Te głosy z punktu widzenia ewolucji powstały po to zeby sciemniac społeczenstwo. Skads musisz wieidzec co jest dobre a co złe i własnie prawdopodobnie po to powstały. Spajaj Cie zebys mogła dosłownie lepiej klamac.

nienor napisał(a):ciągle żyję jakimiś moimi wewnętrznymi urojeniami i marzeniami.

opd kiedy marzenia sa złe? Natomiast to co byc moze chesz to zastanowic sie jak mozesz je zrealizowac i wcielic w zycie. Co msusiz zrobic by tak sie stało? Wtedy przejda w rzeczywistosc.

nienor napisał(a):Wiem, że nie są prawdziwe, ale dawały mi ogromną satysfakcję

skad wiesz ze nie sa rpawdziwe? Jak odrazniasz je od rzeczywistosci? tym samym otrzymujesz strategie na to jak odrozniac takie rzeczy od tych ktore niekoniecznie sa.

nienor napisał(a):Ale uświadamiam sobie, że tak na prawdę ciągle żyje na pograniczu jakiegoś swojego urojonego świata, a potrafię cały dzień nic nie robić na prawdę.

zacznij działac zgodnie z marzneiami i zob aczysz jak wiele sie zmieni na lepsze. Po co tylko marzyc skoro zrobienie cos w kierunku marzen daje jeszcze lepsza satysfakcje?

nienor napisał(a):Czasem jest mi źle, czasem lepiej.

co mozesz zrobic by zawsze było lepiej? Czego potrzebujesz by tak było? Jakich umiejetnosci to wymaga?

nienor napisał(a):Nie wiem, może ktoś podpowie mi, co powinnam zrobić?

zacznij działac i wcielac marzenie w zycie:) Sadze ze uczyni Cie to znacznie bardziej usatysfakcjonowana i szczesliwsza:)

Witaj, tak, zacznij realizować te swoje marzenia, małymi kroczkami. Zbliż się realnie do tego, o czym tylko wcześniej zdarzyło Ci się tylko opowiadać. Życzę, aby się udawało i aby dobrze było.

Witam cię nienor to co opisujesz faktycznie jest niepokojące. Z mojego doświadczenia wygląda mi to na schizofrenie , jedyne co mogę ci doradzić to żebyś udała się do psychiatry to jedyny sposób aby dokładniej stwierdzić co to tak naprawdę jest . Ja sam przeżyłem schizofrenie i wiem jak to jest , miałem podobne objawy do twoich. Na koniec chciałem napisać ratuj się dziewczyno póki możesz bo będzie jeszcze jeszcze gorzej po prostu może to skończyć się hospitalizacją

Witam mam na imię Damian i mam bardzo poważny problem.Mój brat jest starszy odemnie o 3 lata i lekarz stwierdził u niego schizofremie paranoidalną.Nie Wiem jak mu pomóc.Kocham go całym sercem ale on widzi we mnie wroga i nie potrafie do niego dojść rozmowa nic nie daje.Chciałbym porozmawiać z kimś kto też walczy z tą chorobą.Prosze o odpowiedz.To jest bardzo ważne.:-(((

Prosze o odpowiedz pomóżcie mi!!!!!

Witam cię Damian myślę że twój brat potrzebuje czasu aby to wszystko poukładać w głowie jedyne co mogę ci doradzić to podejść do sprawy ze spokojem i cierpliwością bo ta choroba trwa latami a nawet do końca życia oraz z miłością a w żadnym wypadku nie zrażać się choć opieka nad osobą chorą na schizofrenie jest zajęciem frustrującym . Musisz też pilnować aby zażywał regularnie leki to bardzo ważne, uczestniczył zajęciach terapeutycznych chodził do psychiatry a w późniejszym etapie też do psychologa . Myślę że z czasem gdy objawy zaczną ustępować to twój brat nie będzie nic przeciwko tobie miał to są objawy tej choroby niestety . Ja leczę się na schizofrenie 4 lata i wiem że podczas tej choroby są chwile lepsze a czasem gorsze myślę że podczas tych dobrych chwil uda wam się porozmawiać na spokojnie morzę gdzieś razem wyjść .

Pozdrawiam i życzę powodzenia

Witam Predator wczoraj z nim rozmawiałem i powiedział że chciałby się spotkać z jakąś osobą kóra też to przechodzi lub wyleczyła się z tego.Dla niego byłoby to dużym doświadczeniem.Powiedział zę chce porozmawiać z taką soobą stanąć jak równy z równym.Myśle że to by mu pomogło napewno w jakimś stopniu.Jest może taka możliwość nawet z dojazdem do kogoś?????.
Czekam na odpowiedz.

W ostateczności tak , ale miał bym lepszy pomysł z tego co wnioskuje to twój brat siedzi w domu i z nikim się nie spotyka proponował bym wiec zapisać go na oddział dzienny (otwarty)tak zwany rehabilitacyjny gdzie spotykał by się z ludźmi o podobnych problemach . Na takim oddziale są różne zajęcia które motywują oraz trenują pamięć oraz miał by stałą opiekę lekarską i psychologa . Ja sam byłem na takim oddziale i uważam że atmosfera jest bardzo dobra wręcz przyjacielska

Predator a powiedz mi czy na takich oddziałach są też ludzie którzy chorowali na tę chorobę.Bo jak tam są sami lekarze to nic mu nie da.Bo on właśnie ukrywa tą chorobę przed lekarzami i chciałby porozmawiać z osobą co też to przechodziła.Bardziej myślałem o Tobie.Żebyście się spotkali i na spokojnie porozmawiali.Pozdrawiam

Na takich oddziałach nie są tylko lekarze ale również ludzie którzy chorują na tą chorobę i tak mi się wydaje że to było by lepsze niż jednorazowa wizyta u mnie bo spotykał by się z tymi ludźmi na co dzień i mógł by porozmawiać z nimi nie tylko na temat tej choroby ale na różne wątki ,na pewno by się rozruszał bo z drugiej strony takie siedzenie w domu nic nie daje . Na koniec chciałem napisać że polecał bym ci takie rozwiązanie bo na tych oddziałach atmosfera jest całkiem sympatyczna nikt na nikogo nie krzyczy jest spokojnie zajęcia nie są obowiązkowe przynajmniej tam gdzie chodziłem a morze twój brat poznał by jakiegoś przyjaciela gdzie mógłby gdzieś z nim wyjść w późniejszym etapie albo po prostu porozmawiać

Ok.Porozmawiam z nim o tym z góry dziękuje ci za cenne wskazówki.Jeszcze raz dzięki i pozdrawiam.W razie czego będe pisać do Ciebie na forum.:-)

Nie ma sprawy cieszę się że mogłem pomóż w razie czego wal śmiało będziemy dalej radzić :-)