Mam na imię Przemek i mam 17 lat.
Problem ze schizofrenią pojawił się u mnie 3 lata temu.
Przejdę do rzeczy i opiszę co takiego mi się dzieje.

Mam uczucie, że wszyscy wiedzą o czym myślę, jaki jestem, nawet ci którzy mnie nie znają. Nie lubię indywidualności, bardzo się wtedy krępuję i oblewają mnie poty. Ciężko jest mi cokolwiek zdziałać, dostać dobrą ocenę w szkole, bo ja poprostu się boję, wstydzę, że zaraz ktoś zacznie się ze mnie śmiać. Nawet na korytarzu kiedy ktoś się śmieje, to mam wrażenie, że właśnie ze mnie. Mówiłem kiedyś o tym mamie, lecz ta, nie chciała mi uwierzyć i jak to ujęła - szukam sobie choroby. Tak naprawdę nie wie co przeżywam każdego dnia w szkole i poza nią.
Proszę o pomoc i poradę. Z góry serdecznie dziękuję.

Też tak mam! Boje się myśleć, bo wydaje mi się, że ludzie, duchy i demony wiedzą o czym myślę, albo że grzeszę... Jak jestem sama w domu nawet to tak mam... Boje się nie tylko tego, że ktoś wie o czym myślę, ale i po prostu moich myśli. Gdy myślę czuje się, jakby ktoś stał przy mnie i słuchał, ale nie umiał mi pomóc i był niewidzialny... W rodzicach nie mam wsparcia, bo mówią, że się horrorów naoglądałam i nie chcą o tym słyszeć. Znajomi nie umieją mi pomóc, a ja sama nie wiem czy to schizofrenia czy co. W szkole mam jeszcze gorzej. Zmieniłam niedawno szkołę i towarzystwo, bo myślałam, że będzie lepiej, ale jest gorzej. Traktują mnie jak dziką... A tylko dlatego, że nie lubię rozmawiać i od nich uciekam. Spędzam przerwy w bibliotece, spóźniam i zżera mnie straszny stres zanim coś nawet powiem... Nie wiem czemu... Jak tylko mam się odezwać gryzę się w język i nie odzywam. Mam też straszną nauczycielkę fizyki, która uwzięła się na mnie... Gdy chodzę do niej na lekcje ma mnie za gorszą, ciągle wytyka, wstawia mi pały, uwagi, a ja nie mam nad tym kontroli. Gdy widzę kogoś ze szkoły na ulicy, bo czasami wychodzę z domu zaczynam panicznie się bać i wracam skąd przyszłam. Naprawdę nie wiem czemu, kiedyś tak ze mną nie było... Płaczę codziennie gdy są przy mnie ludzie, jak tylko mam pewność, że nie widzą... Co do ocen... mam same pały, bo boje się współpracować z ludźmi. Idą mi dobrze tylko języki obce...
Co by Ci tu poradzić? Hm... Mi czasami pomaga jak mówię sama do siebie "Mogło być gorzej, niektórzy mają większe problemy niż ja", jeśli jednak to Ci nie pomoże może spróbuj znaleźć jakieś hobby i mu się poświęcaj, np. rysuj. W rysunkach jest inny, lepszy świat. Uciekaj od tej rzeczywistości w inną i zapomnij tamtą gorszą. Będzie na pewno z dnia na dzień lepiej. Bo musi.