Witam,
chciałam się troche poużalać nad sobą, bo wierze w to, ze na tym forum ktoś mnie zrozumie.

Moja historia życia rodzinnego jest bardzo pokręcona. W wieku 7 lat matka wyprowadziła się ze mną od ojca. Już w wieku 7 lat uważałam to za świetne rozwiązanie sytuacji, bo ojciec jest cholerykiem, szantażuje najbliższych. Nieważne co się przy nim robi, człowiek czuje się wielki lęk. W sekundę potrafi tak zgnoić człowieka, że mało kto jest w stanie to znieść. Nie raz zdarzyło mu się uderzyć matkę. Gdy coś mu się nie uda, wystarczy jakaś drobna rzecz by wyżyć się na kimś 'bliskim'. Mój ojciec praktycznie nic o mnie nie wiem, gdyby ktoś się go zapytałam jaki jest moj ulubiony film...cokolwiek, nie ma zielonego pojęcia. Poza tym jest maminsynkiem, jego matka, czyli moja babcia, nigdy nie powie na niego złego słowa. Babcia ma 82 lata i dalej załatwia mu wszystkie sprawy związane z księgowością. Ostatnio okazało się, że ma guza piersi. Przeszła operacje usunięcia piersi, o której dowiedziałam się dopiero w dniu jej wykonaniu. Ojciec uważa że jest to prosty zabieg i wyimaginował soie, że takie rzeczy robi się w znieczuleniu miejscowym. Jest to człowiek, który eksploatuje ludzi naokoło. Ma bardzo wysoką samoocenę i fantastycznie twierdzi, że o wszystkich dba jak tylko może. W tym momencie mieszkam z matką, ojciec wysyła 700 zł alimentów, przy czym prowadzi własna firmę i miesięcznie ma jakieś 15 tys. Ojciec wywołuj u mnie wieki lęk, niepokój. Gdy tylko myślę o nim to chce mi się wymiotować. Dzieje się tak z wszystkimi ludzi, którzy przebywają z nim częściej niż raz na jakiś czas.

Moja matka natomiast była piękna kobietą i wszystko było cacy dopóki nie zachorowała na WZW b i WZW C. Jest to osoba która jest zupełnym nieudacznikiem życiowym. Ma 50 lat, dostała 60m mieszkanie od swojej matki i jedyne co potrafiła zrobić to je zmarnować, tzn zadłużyć się i wymień je na 40m w o wiele gorszej okolicy. Matka bardzo męczy mnie psychicznie. Ciągle coś dogaduje. W ogóle jej nie szanuje. Juz nie jedna awantura była poważna, łącznie z tym że poleciała szyba w drzwiach. Ona siebie kreuje na biedną owieczkę, która jest krzywdzona przeze mnie. Swoim przyjacióką opowiada jak bardzo jest jej źle. Bierze całe alimenty i przepuszcza jej. Po roku mieszkania w nowym mieszkaniu zaczyna się to samo, czyli matka nie pracuje i nie szuka pracy. Znowu nie płaci za żadne rachunki, a mnie myśl jej olewactwa dobija. Przychodzę po uczelni o godzinie 18, a ona dalej w łóżku ogląda telewizje. U niej nie jest to objaw depresji, ona zawsze chciała żyć ponad stan i była utrzymywana przez facetów. Wiadomo, teraz gdy waży 100kg nie ma na to najmniejszych szans. Ciągle mnie potępia. Siedząc cały dzień w domu nie chce się jej umyć naczyń, zrobić obiadu. Nigdy nie robi zakupów. Cały czas to mnie powtarza, że to ja NIC nie robie.

Jestem studentką dzienną Biologii, pierwszego roku i już tego nie wytrzymuje. Matka nie daje mi w ogóle pieniędzy, czyli moich alimentów. Daję korepetycje z biologii, które zajmują mi mnóstwo czasu w tygodniu. Zarabiam co prawda 800 zł/miesięcznie, ale staram sie za to płacić za mieszkanie. Jestem za młoda, aby udźwignąć taki ciężar. Ojciec mnie terroryzuje, mając tyle pieniędzy nigdy nie daje mi dodatkowego grosza, a jeśli nawet to wypomina mi to tak długo, że nigdy sama bym go o to nie poprosiła. Gdy widzę nieodebrane połączenie na telefonie, to wiem że jak do niego zadzownie to będzie wielka awantura. Strasznie się go boją. On zazwyczaj terroryzuje ludzi psychicznie mieszając ich z błotem, ale uderzyć mu się mnie, moją matkę i jego matkę zdarzyło niejednokrotnie. Czuje się osłabiona, na prawdę nie mam siły tak żyć. Przesypiam praktycznie całe dnie. Nie wypełniam swoich obowiązków. czuje się zaszczuta.Mam chore myśli, jak by tu wykończyć matkę. Teraz to oczywiście wydaje mi się śmieszne, ale jak matka przez parę godzin czepia się o wszystkie, nieprawdopodobnie się wydzieram, to zaczynam sie na prawdę bać, że mogę jej coś zrobić, albo sobie. W pewnym momencie robię się niesamowicie agresywna i tracę kontrolę nad tym co się dzieje. Na zewnątrz do ludzi jestem bardzo pozytywnie nastawiona, jestem starostka mojej grupy. Na zewnątrz nie pokazuje tego jak się czuje. Tylko czuje, że to już jest ponad moją wytrzymałość. Na prawdę potrzebuje jakiegoś wsparcia, bo stanie się coś złego. Nie chodzę już na żadne wykłady, a w liceum miałam najwyższą średnią w szkole. Jestem zdolna ale w takich warunkach nie mogę tego wykorzystać. Nie mam na nic siły, tak fizycznie. Wyjście po schodach to dla mnie straszna męczarnia, ciągle tylko zastanawiam się czemu ja mam taką sytuację. Boję się, że skończe jak moja matka. Jestem potwornie zmęczona, wieczorem czuje się jakbym ciężko pracowała fizycznie. Ostatnio mam nawet tak, że dni mi się mylą. Nie wiem czy to jest depresja, bo podchodzę do tego bardzo racjonalnie. Z drugiej strony rano nie umiem sobie racjonalnie wytłumaczyć, ze przydałoby się się wstać na zajęcia, ostatnio wegetuje. później jest tak, że nie robię kompletnie nic przez tydzień, a następny wszystkop jeszcze bardziej mi się zbiera i przytłacza mnie. Po kilku takich tygodniach nierobienia zbiera mi się tego tyle, że mam jeden "dobry" tydzień i odrabiam wszystkie zaległości. Wykańcza mnie to tak, że są następne 3-4 tygodnie letargu.

Bardzo proszę o poradę co mam ze sobą zrobić. Wiem, że jest ze mną źle, ale nie wiem co mam robić...

Przede wszystkim zachęcam panią do kontaktu z lekarzem i do podjęcia psychoterapii, objawy depresyjne mają tendencję do pogłębiania się, działa mechanizm błędnego koła obniżony nastrój - wycofanie, zaniechanie aktywności i emocjonalnie jest jeszcze gorzej itd. Na forum można dostać wsparcie, informacje, ale nie da się wyleczyć.

Wiem, że dobrze jakbym się wybrała do psychiatry i psychologa, ale po prostu się boję. Po pierwsze tego, że ktoś się o tym dowie i zaszufladkuje mnie do chorych psychicznie. Po drugie, że lekarz mnie potraktuje nie poważnie. Boję się cokolwiek z tym zrobić. Nadal mam jakieś opory, że ludzie którzy się zgłaszają do takiego lekarza są bardzo nienormalni. Ja sobie tylko nie radze z codziennością. Już raz się zapisałam, ale w dniu wizyty nie byłam w stanie tam pójść ze strachu. Nagle nie wiedziałam co mam powiedzieć i stwierdziłam że pewnie wyolbrzymiam swoje problemy.

kochani czy z takimi problemami jakimi się borykami można iść do psychologa czy konieczna jest psychoterapia bo nie pojmuję tego a u mnie w pobliżu jest tylko psycholog proszę odpisywać na priva

Miniaa napisał(a):Wiem, że dobrze jakbym się wybrała do psychiatry i psychologa, ale po prostu się boję. Po pierwsze tego, że ktoś się o tym dowie i zaszufladkuje mnie do chorych psychicznie. Po drugie, że lekarz mnie potraktuje nie poważnie. Boję się cokolwiek z tym zrobić. Nadal mam jakieś opory, że ludzie którzy się zgłaszają do takiego lekarza są bardzo nienormalni. Ja sobie tylko nie radze z codziennością. Już raz się zapisałam, ale w dniu wizyty nie byłam w stanie tam pójść ze strachu. Nagle nie wiedziałam co mam powiedzieć i stwierdziłam że pewnie wyolbrzymiam swoje problemy.

Niczego sie nie obawiaj tylko jak najszybciej wybierz sie do lekarza póki nie jest za póżno bo będzie jeszcze gorzej jak nie zacznisz się leczyć.
Nie zmarnuj sie walcz o siebie o swoją przyszlośc wiesz ze jest przyslowie ze każdy jest kowalem swego losu.
Pozdrawiam:)

Tylko, że ja nie widzę możliwości poprawy. Oczywiście pewnie jakoś mogę się zmusić się, aby chodzić na studia. Jakoś tam je skończyć. tylko nie widzę sensu, żeby się starać. nie mam po prostu już siły walczyć z wszystkim naokoło. Nie zmienię mojej rodziny, która to wszystko powoduje. Zawsze byłam taka ambitna, a teraz co rano sobie obiecuje, że pójdę na uczelnie, że wstanę rano. Co rano jest to samo, czyli zostaję w łóżku. Wiem, że to zachowanie jest złe, więc jeszcze bardziej czuje się podle, następnego ranka jest identycznie. Zaległości robią się coraz większe, a ja chcę tylko trochę spokojnego życia.

Minia nie masz jakiejs zaufanej osoby która dodala by Ci sił?
Teraz nie widzisz celu nie masz takiego bodżca!!
Jestes inteligentna i mam nadzieje ze zdobedziezsz na tyle sily abyś podniosla sie z tego dna z tego marazmu.
Zazwyczaj trzeba upaśc calkowicie aby móc sie podnieśc!!!
Jestes silna Ciebie stac na wiele ale w tej chwili Ty toniesz; ale nie poddawaj sie!!!!
Nie marnuj się zawalcz o siebie Ty jesteś najważniejsza!!!
Minia odezwij sie proszę Cię pisz tutaj płacz krokodylimi łzami ale walcz wstawaj mimo słabości mimo upadku.
Wiem co przezywasz ja bylam w jeszcze gorszej sytuacji a ponioslam się jesteem bardzo szcześliwa bo mam wspanialą rodzinę i wiem ze co posiadam to zawdzięczam tylko sobie:)

Byłam u psychiatry jakieś dwa tygodnie temu, trafiłam na bardzo przyjazną kobietę. Bardzo mi się spodobało jak mnie traktowała, tylko wyszłam od niej strasznie wkurzona na siebie, bo miałam obmyślane dokładnie co jej powiem, a nie ruszyłam nawet 1/100 z tego. Zapisała mi Coaxil i zaczęłam chodzić na psychoterapię do w sumie, też bardzo sympatycznej psycholog. Problem jest na razie taki, że nie umiem rozmawiać o tym o czym myślę zazwyczaj wtedy kiedy się nad sobą użalam, czyli wtedy jak jest bardzo źle. Kurde, dzisiaj zamiast iść na bardzo ważny egzamin nie poszłam na niego i nie wiem co będzie. Rano po prostu bałam się tego, że go nie zdam, więc nie poszłam. Tak na prawdę uczyłam się tego i gdybym rano nie panikowała to pewnie bym go zdała. Nie wiem co mam ze sobą zrobić, bo kompletnie nie czuje motywacji do czegokolwiek. Zawalam wszystko i bardzo stresuje się tym. Zrobiłam się straszną histeryczką, zamiast radzić sobie z normalnymi obowiązkami nie robię niczego więc zbiera mi się mnóstwo rzeczy, z którymi nawet jakbym teraz się zmotywowała to i tak nie mam szans. Boje się teraz iść do prowadzącej ten przedmiot, co ja jej powiem? że byłam praktycznie pod salą, tam gdzie miał być egzamin, ale się wróciłam, bo tak się jakoś bałam. Nie za bardzo mam jak załatwić zwolnienie lekarskie. Drugi termin tego egzaminu jest ustny i dlatego na pewno go nie zdam, chce być na swoich studiach. Jak go nie zdam to mnie wywalą. Strasznie się dzisiaj źle czuje, jutro mam następny egzamin i nie mogę się wziąć do nauki, bo boje się tego, że i tak to już nie ma sensu.

Następną wizytę mam dopiero za dwa tygodnie, a psycholog nie ma na razie regularnych terminów. Chciałabym im to powiedzieć, jak bardzo jest mi teraz źle, ale jakoś przed światem zewnętrznym nauczyłam się udawać, że wszystko jest dobrze :/

Co Cie zmotywowało skoro nie masz motywacji by napisac ten post? Co zatym stoi? Jak udało Ci sie go napisac? Juz w jednym temacie podawałem nieźly sposob na walke ze stresem :
http://www.youtube.com/watch?v=EVjGKD853-o

wymaga oczywiscie praktyki ael na te chwile najszybszy ze znanych mi sposob walki z takowym.

Jednak motywacja to radzenia sobie ze wszystkim wokół, a napisania posta to co innego. Dzięki za podesłanie linka.

a na czym polega roznica? :)

wiesz Miniaa, nie wiem czy mogę Ci radzić, nie jestem psychologiem, ale podzielę się krótko moim doświadczeniem. Od wielu lat pracuję z młodzieżą, mogę opisać tyle podobnych przypadków, że powstałaby książka na ten temat. I znam też zakończenia... Zawsze najlepszym rozwiązaniem było radykalne cięcie: wyprowadzenie się z domu, z przyjaźnią i miłością, mimo ostrego sprzeciwu rodzica(ów). Żaden przypadek nie był identyczny, każdy miał coś lżejszego i coś cięższego, i z każdego udało się wyjść. Ale bez względu na trudności - zamieszkać gdziekolwiek, w akademiku, na stancji, byle nie zostać. Mamuś ja Cię kocham, ale muszę. Życzę dobrych wyborów i zdania tej sesji.

.czy to takie łatwe sie wyprowadzić z domu ? nie jest wiele przeciwnosci ze niepozwalaja a człwoeikdalej tkwi w tym cholernym dołku
......juz się sił nie ma

...codziennie rano wstaje i myślę co dalej nic nowego ta bezradność , ten ból w sercu ze sie zostało samym na tym świecie , koleżanki tak od czasu jak ciebie się przypomną ze istniejesz raz ,wiem każdy ma swoje życie sprawy problemy rodzinne ale bynajmniej porozmawiać czy to tak wiele ale nie każdy ucieka do swego świata" swoich zabawek " pustka w 4 ścianach

..... przykre

Emilia bardzo to smutno zabrzmialo ..spróbuj poczytać książkę mnie pomogla LOUISE HAY "Jak uzdrowić swoje życie" jest wiele cennych rad nie wiem jak Tobie ale ja bardzo dużo skorzystalam.
Wiem ze łatwiej doradzac medrkować ale najgorzej to stac w miejscu Ty musisz zaczać coś robić.
Może spacery pogoda sprzyja wypadom w plener dotlenisz się przyroda też odpręża.
Rob cokolwiek aby to dawało Ci zadowolenie bo być zadowolonym z samego siebie to wielki sukces.
Pisz tu to też pewna forma terapii:))
Może na gg sobie popiszemy jak chcesz?