witam!
mam bardzo nietypowy problem.
moj Kacperek ma juz 1,5 roku, zaszlam w ciaze przez wpade i wyszlam za maz za wspanialego czlowieka. jednak moj maz pracuje w wielkiej korporacji i wyjezdza na dlugie tygodnie/miesiace i zostaje z dzieckiem sama. nawet nie o to chodzi ze sama, ale to nie bylo zajscie w ciaze bo strasznie pragnelam dziecka, zwykla wpada a potem rozpacz, pozniej sie juz z tym pogodzilam, ale teraz dochodze do wniosku ze mam dosc, nie dam rady, nie chcialam i w dalszym ciagu nie chce dziecka, nie moge go oddac bo nie mam odwagi (mieszkam w malej miejscowosci) co by moja rodzina powiedziala...siedze tylko i calymi dniami placze, nie mam ochoty nic robic, ani sprzatac ani wyjsc z dzieckiem na spacer, nie nadaje sie na bycie matka, jeszcze tyle w zyciu chcialam zrbic, pracowac za granica, a przez dziecko stracilam wlasnie prace, nie moge nigdzie wyjsc, ani do sklepu, ani wieczrem na imprze ani p bulki do sklepu, jestem uwiazana, zmeczona wrecz zrspaczona. niedlugo chyba wpadne w jakas depresje...co mam robic?

zaczałbym od tego:

jedwabna napisał(a):mam bardzo nietypowy problem.

problem? Jestes pewna? Zastanow sie co by było gdyby Twoi rodzice tak powiedzieli o Tobie...

jedwabna napisał(a):ale teraz dochodze do wniosku ze mam dosc, nie dam rady, nie chcialam i w dalszym ciagu nie chce dziecka, nie moge go oddac bo nie mam odwagi

mhm, dochodzisz do tego wniosku w jaki sposob? prowadzac ze soba dialog wenetrzny czy widzisz jakies sytuacje? Zastanow sie ktorego z powzyszych chesz sie pozbyc. Moge Ci napisac jak masz zyskac odwage by oddac dziecko lub pomysl co mozesz zrobic Ty zeby zapewnic mu wspaniałe zycie...

jedwabna napisał(a):siedze tylko i calymi dniami placze, nie mam ochoty nic robic, ani sprzatac ani wyjsc z dzieckiem na spacer, nie nadaje sie na bycie matka, jeszcze tyle w zyciu chcialam zrbic, pracowac za granica, a przez dziecko stracilam wlasnie prace, nie moge nigdzie wyjsc, ani do sklepu, ani wieczrem na imprze ani p bulki do sklepu, jestem uwiazana, zmeczona wrecz zrspaczona.

wez te zdania i zrob z nimi formularz ktory jest tutaj(the work):

http://commed.pl/jesli-szukasz-pomocy-dla-siebie-lub-kogos-zajrzyj-tutaj-vt39975.html

jedwabna napisał(a):a przez dziecko stracilam wlasnie prace, nie moge nigdzie wyjsc, ani do sklepu, ani wieczrem na imprze ani p bulki do sklepu, jestem uwiazana, zmeczona wrecz zrspaczona

przez dziecko? hmm pomysl o tym co sprawiło zepoojawiło sie na swiecie. Nie sadze by obwinianie dziecka było tu na miejscu. Obwinianie siebie tez tu nie pomoze wiec zapomnij o pisaniu argumentów. Pomysl o tym co mozna tu zrobic by problem rozwiazac. Mozesz zatrudnic opiekunke? mozesz poprosic kogos o pomoc w opiece nad małym szkrobem? A co maz mysli o tej sytuacji? Rozmawiałas z nim?

Wiem,że to dla Ciebie trudna sytuacja...nie rozumiem tylko w czym przeszkadza Ci dziecko.
Przecież wiele rzeczy można robić z nim.
Straciłaś prace?a przecież możesz znalezć inną,lepszą.Rodzina na pewno pomoże zająć się dzieckiem jak będziesz w pracy,są żłobki,opiekunki,no i czas szybko zleci a maluch pujdzie do przedszkola.
Spokojnie możesz się rozwijać zawodowo i dziecko nie powinna być przeszkodą przecież tysiące matek na świecie normalnie pracuje.
Do sklepu nie możesz wyjść?dziecko do wózka i heja...spacerek i zakupy w jednym.
Ja z 2 robie zakupy i daje rade:))
No imprezy wieczorne przecież nie muszą odbywać się codziennie a sądze,że raz w tygodniu nikt z rodziny nie miał by problemu by zostać z maluchem,żebyś się pobawiła na dyskotece czy wyszła do kina.Może jak nie rodzina to jakaś koleżanka.
Musisz nauczyć się cieszyć tym co masz a masz wielki skarb.Nie potrafisz tego ale można się nauczyć,trzeba tylko chcieć.
Na pewno kochasz swojego synka tylko przez to ,że jesteś sama sytuacja wygląda jak wygląda,nie masz wsparcia,maluchy nie zawsze są grzeczne,nerwy człowieka ponoszą ale można to zmienić.
Proponuje porozmawiaj z mężem powiedz,że czujesz się samotna,że wolisz miec mniej kasy ale jego na miejscy,że coś złego się z Tobą dzieje...powiedz mu o tym szczerze jeśli jest wspaniałym człowiekiem jak piszesz to na pewno nie zostawi Cię z tym problemem.
Może idz na wizyte do psychologa...jak będziesz mogła się wygadać na pewno zrobi Ci się lepiej,nikt nie będzie Cię oceniał i postara się zrozumieć.
No i najważniejsze pamiętaj.Ty nie chciałam dziecka ale ono też na ten świat się nie prosiło i nie może cierpieć a cierpi widząc smutną ,zrozpaczoną mame.
On jest teraz w bardzo pięknym wieku pewnie bardzo by chciał pobawić się z mamą,polepić babki z pisaku,iść do parku,bigać i śmiać się,pooglądac bajki,poczytać książeczki...i na pewno chciałby by co rano witał go Twój uśmiech.
I może tak być tylko zawalcz o siebie,swoje zycie,swoje dziecko,dom i rodzine.
To jest cenniejsze niż pieniądze i imprezy.

To jest cenniejsze niż pieniądze i imprezy.

no wlasnie dlatego pisze ze nie doroslam do tego zeby miec dziecko. chcialabym bym sama i wiele rzeczy jeszcze zrobic, tylko dziecko trzym mnie, nas tu na miejscu.
maz nie moze zrezygnowac z tej pracy bo wtedy nie wyzylibysmy. z tego samego powodu nie stac nas na zatrudnienie opiekunki, rodzina tez odpada.
piszesz ze raz w tyg moze moja mama czy ktos bliski zostac z dzieckiem. a ja sie juz nie raz nagadalam mamie zeby zostala ale ona nie chce, pracuje zawodowo i mowi ze nie ma sily. baaa proilam ja zeby chociaz raz w miesiacu zostala ale nawet tak nie chce. tesciowa to juz wogole dosobniony przypadek wiec nie ma o czym mowic. a kolezanki maja swoje zycie, mezow, dzieci i prace wiec tez odpada.
z mezem wiele razy rozmawialam na ten temat. on mnie rozumie i jest mu przykro. wspiera mnie jak moze ale na odleglosc.
jak on wraca do domu to jest swieto bo w koncu moge odetchnac bo wtedy to on sie zajmuje malym.
przerasta mnie juz ta cala sytuacja...czuje po prostu ze od kiedy na swiat przyszlo dziecko, to moj caly swiat egł w gruzach, to moje zycie sie skonczylo:((

problem? Jestes pewna? Zastanow sie co by było gdyby Twoi rodzice tak powiedzieli o Tobie...
zdaje sobie z tego sprawe, ale co mam zrobic jak mysle tak jak mysle i wrecz nie rozumiem matki ktore maja 2 dzieci, bo co to za zycie, wiecznie trzeba cos robic, wrzaski, placze niekonczace, zero czasu dla siebie...

pomysl co mozesz zrobic Ty zeby zapewnic mu wspaniałe zycie...
bardzo bym chciala zapewnic mu wspaniale zycie, tylk jak sobie to wszystko przetlumaczyc? jak mam cieszyc sie z niego? z teg ze mam dziecko? nie czuje wcale zeby to byl jakis dar od zycia, losu tylko jakas udreka(((

Nie wazne czy to byla wpadka,zdecydowalas sie urodzic, skoro nie stosowalas odpowiednich zabezpieczen, liczylas sie z tym,ze moze byc ciaza. Wiec tak na prawde chcialas tego dziecka! Jesli kochasz swego meza,jak mozesz nie chciec jego dziecka? Przeczysz sama sobie.
Mysle,ze jestes w glebokiej depresjii,inaczej nie moge sobie wytlumaczyc tego co przeczytalam.A jesli to depresja to wizyta u psychologa lub skorzystanie z porad K23 (on ma gotowe cwiczenia na kazdy problem :)) jak najbardziej wskazane.
Dziecko to nie koniec swiata, to poczatek swiata! Ktos kogo po sobie pozostawisz. Bedziesz potrafila spojzec na swoje odbicie w lustrze, jesli zostawisz bezbronne dziecko, po to zeby moc wychodzic na imprezy?
Co Ci dadza imprezy? Czy ktos z tych ludzi ,z ktorymi imprezujesz bedzie o Tobie pamietal za 20 lat,czy ktos zaopiekuje sie Toba gdy bedziesz miala 80 lat?
Nie Ty jedna znalazlas sie w takiej sytuacji.Wierz mi,kazda matka nie moze doczekac sie chwili kiedy bedzie miala czas dla siebie.
Zrob sobie w myslach, albo nawet zapisz na kartce papieru hierarchie waznosci, co w Twoim zyciu jest najwaznieszjsze. Jezeli na pierwszym miejscu beda imprezy i wypady...to ja juz milcze, bo za chwile dostane ostrzezenie od moderatora. Pozdrawiam.

jedwabna napisał(a):przerasta mnie juz ta cala sytuacja...czuje po prostu ze od kiedy na swiat przyszlo dziecko, to moj caly swiat egł w gruzach, to moje zycie sie skonczylo

przerasta sytuacja? Pomniejsz obraz tego co o tym myslisz. Zmniejsz rozmiar tego obrazu, pojasnij, oddal. Ległw gruzach? jak mozesz go odbudowac?

Co by sie musiało stac zeby poprawic ten stan? Czego potrzebujesz? Jakiej zmiany bys chciała? Npisałas na forum by uzsykac konkretna pomoc, w takim razie jakiej pomocy oczekujesz?

jedwabna napisał(a):bardzo bym chciala zapewnic mu wspaniale zycie, tylk jak sobie to wszystko przetlumaczyc?

To Ciebie sa dwie? Przetłumaczyc na jaki jezyk? Zadaj sobie pytanie jaka masz intencje gdy myslisz ze chiałabys temu dziecku dac fajna przyszłosc, pogodna. Zadaj sobie pytanie jak mozesz poprawic obecny stan i czego to dziecko potrzebuje, czego potrzebujesz Ty. Jakich cech potrzebujesz by zyc w zgodzie z soba i jednoczesnie wychowywac malutkiego?

Blackursus napisał(a):A jesli to depresja to wizyta u psychologa lub skorzystanie z porad K23 (on ma gotowe cwiczenia na kazdy problem :))

K23 nie ma gotowych cwiczen na kazdy problem bo k23 nie uwaza ze problemy istnieja. Sugerujesz jej dpresje co jest bardzo głupim pomysłem, bo dajesz dziewczynie bardzo zły prezent. Jesli chce isc do psychologa to sama zdecyduje a co do cwiczen, to czesc wymyslama czesc to po rpsotu wazne pytania na ktore powinna odpowiedziec sobie osoba ktora pisze tu na forum by uzyskac pomoc:)

Imprezy, koleżanki....? Boże, ja urodziłam jak miałam 18 lat i dziecko było o wiele wazniejsze niż....impreza!
Daliśmy radę z mężem ze wszystkim! Kończylam szkołe z dzieckiem na ręku, potem matura i dalej! Mąż pracował jak oszalały! Tez siedzialam sama w domu. Przez mysl by mi nie przeszło, że na imprezkę skoczyć nie mogę PRZEZ dziecko. O nie, nie....ja nie mogłam nie iść przez dziecko. Ja nie szłam bo ZDECYDOWAŁAM się zostać mamą.
Nie masz znajomych, przyjaciół? Możesz iść do nich z dzieckiem. Tez sie rozerwiesz. Myślę jak blackursus (pomimo, że nie bardzo sie znam sorki K23, wybacz :*) ze masz depresję. Bo to co mówisz nie jest normalne. Serio.Jestem matką i znam inne matki! Skorzystaj z jakiejś pomocy i sie otrząśnij. Zacznij cieszyć się każdym dniem. A dzien możesz zorganizować sobie tak, że wiele z niego bedzie dla Ciebie. Możesz także wrócić do pracy. Dziecko w tym czasie jest w żłobku. I nie utrudnia niczego!
Jesli oddasz dziecko....to sobie tego nie wybaczysz. Zniszczysz sobie życie o czym jeszcze nie wiesz. Ludzie oddają dzieccci z powodu braków środków na ich utrzymanie itp a nie z WYGODNICTWA. To jakiś horror...
Sluchaj....trochę się w zyciu natargałam.....ale teraz córka ma 9 lat i : jest szczęśliwa, nie jest absorbujaca, spoko moge wyjść z koleżankami (córka zostanie na dworze czy w domu) mogę jeśli bym chciała wyskoczyć też i na noc. Teraz pojawia się inny problem - dziecko już mnie tak nie potrzebuje :) Woli towarzystwo koleżanek niż moje a ja mam jakoś za dużo wolnego czasu. Twój synek jest jeszcze malutki i wymaga dużo troski i opieki. Ale już niebawem zacznie mówić do Ciebie, sam się bawić, zaskakiwać Cię rożnymi czynnościami. Zobaczysz ile przyniesie Ci to satysfakcji. No a potem? Czas leci bardzo szybko....bedziesz żałowała, ze to już tak duży chłopczyk i "straciłaś" swojego małego dzidziusia :) Zobaczysz. Musisz zacząć widzieć pozytywy....Zobacz jesteś zdrowa, Twoja rodzina też. Przede wszystkim masz ją! A wielu ludzi jest samotnych. Mąż pracuje, masz mieszkanie, synek dobrze się rozwija....Teraz musi być tylko lepiej...Poslij dziecko do żłobka czy jeszcze chwila i do przedszkola. Wychodz z domu, ruszaj się, żyj!!!

ps. Dzieci rosną b. szybko i stają się samodzielne. Twoje dziecko nie przekreśliło Twojego zycia. A jesli już w kwestii imprez - to jeszcze na nie pochodzisz nie raz. Zobaczysz. Pytanie tylko czy mąż bedzie Cie na nie puszczał ;)
A ile masz lat?
A Ty wychodzisz w ogole z tym dzieckiem na dwór? No bo skoro po bułki iść nie możesz nawet....

Po pierwszym poście myślałam,że ...nie doceniasz wartości pewnych rzeczy i wystarczy byś sobie je uświadomiła,na depresje poporodową to już za pozno chyba.
Po tym drugiem ręce mi opadły...musisz coś zrobić ze swoim życiem koniecznie.
Ja powielam pytanie K23-Jakiej pomocy od nas oczekujesz?

Witam,
mam identyczny problem co jedwabna. Jestem matką 3 letniego dziecka. Mój mąż ma pracę, w której musi być w pełni dyspozycyjny, często "przynosi ją do domu". Nawet gdy wróci po 8 godzinach do domu, najczęściej zamyka się w innym pokoju i tam kontynuje, co doprowadza go do szału- o czym wielokrotnie mi mówi (zresztą przez stres związany z pracą bardzo się roztył).
Jeśli chodzi o mnie to rok temu skończyłam studia,a aktualnie zaocznie ciągnę podyplomówkę. Jestem jedynaczką, mój ociec zmarł 7 lat temu, mama 4. Rodzice męża mieszkają na drugim końcu Polski. Jestem matką wspaniałego chłopca, ale już od dłuższego czasu nie potrafie i nie chce się nim zajmować. Na pewno napiszecie, że jestem wyrodna matką. Być może jestem. Całymi dniami musze z nim siedziec, rano na spacer-gdzie cały czas drze gębę, bo hustawka zajęta, bo łopatke mu ktos zabrał, bo to, bo tamto. Na zakupach też drze gębe, bo chciałby aby wszystko mu kupic. Nienawidzę się z nim bawić, nienawidzę mu czytać, myć go, ubierać.Nie moge wyjść nigdzie sama (mam na mysli zakupy,fryzjer, biblioteke czy zwykły spacer), wszędzie musze zabierać bachora, bo nie mam go z kim zostawić. Nawet gdy idę do lekarza, to musze się najpierw dogadac z męzem,żeby miał wolna chwilę.Nienawidzę mojego życia z tym dzieckiem, bo jestem ciągle w więzieniu, ciagle skazana jestem na tego pasożyta.Moje potrzeby ,marzenia, nawet moje choroby, złe samopoczucie nie jest ważne, bo cały czas muszę się poświęcać dziecku.Cały dzień podporządkowany jest dziecku, ja od życia nie mam nic.Prosiłąm męża by zapisać syna do przedszkola, ale mąż stwierdził, że skoro jeszcze nie pracuję,uczę się to musze z nim siedziec.Opiekunki nawet nie biorę pod uwagę. Nie daję juz rady, czasami mam chęć zamnąć się w pokoju i sie powiesic, bo juz nie chce byc niewolonicą tego potwora. Najgorsze jest to, że gdy jestem w weekendy na zajęciach, to ciągle myśle, by nic mu sie nie stało, że mąż nie zajmie sie nim dobrze, że czegos nie dopatrzy.Strasznie za nim tęsknię.Gdy pisze to wszystko to łzy same mi płyną. Z chęcią poszłabym do pracy, wtedy mogłabym wypchnąć go do przedszkola.Chciałabym sie cieszyć z macierzyństwa, ale nie potrafie bo nie mam zadnej pomocy, nie mam dla siebie chwili przyjemności, moje życie jest męką.Gdy rozmawiam o tym z mężem, zawsze sie kłócimy, bo jemu tez jest ciężko w pracy i podobnie jak ja narzeka, że nie ma w życiu zadnych przyjemności.Nie wiem co mam z tym wszystkim robić.

sprawdz pw

Ups a może jednak sytuacja nie jest patowa.
Z jednej strony piszesz o swoim dziecku "bachor"itd a z drugiej,że za nim tęsknisz i martwisz się?jakieś dziwne rozdwojenie.
To kochasz swoje dziecko czy nie?
Zastanów się jakby Twoje zycie wyglądało bez niego...założe się ,że gdyby teraz nagle Ci go zabrali było by tak strasznie pusto i cicho ,że nie mogła byś tego znieść.
Mnie brakuje słów...nie będe odzywała się w sprawach których nie rozumiem.
Moje podejście jest skrajnie inne a co za tym idzie na prawde choć bardzo się staram tak ciężko mi zrozumieć.
Ja mam dwoje...aniołkami nie są bo ,które dziecko nie piszczy,nie skacze,nie krzyczy zwłaszcza mając lat 3?Jest dzieckiem kiedy będzi jak to nazywasz "drzeć gębe"?jak będzie miał 20?.
Ja we wszystkim popieram wikam tez urodziłam pierwszą córke mając 17 lat i mimo,że nie była dzieckiem planowanym a do tego strasznie rozdartym,z kolkami dałam rade i mimo,że nie raz padałam cieszył mnie każdy lepszy dzień a czas tak szybko leci i tak łatwo przeoczyć najwazniejsze sprawy.
Druga córa ma 2i pół roku jak się dorwą to jest krzyk,wrzask,skoki i podskoki i co mam zrobić utopić bo akurat mnie głowa boli?nawet przez myśl mi to nie przeszło więc nie rozumiem na prawde.
Jak widze te matki,które z takim oddaniem zajmują się opieką nad dziećmi niepełnosprawnymi,chorymi na nowotwory ile one czasu i enerwi poświęcają...dla nich nie zostaje już nic...mimo to pozytywnie i z uśmiechem patrzą w przyszłość i chcą by dziecko żyło jak najdłużej a tutaj mam wrażenie,że mogła byś dziecko w łyżce wody utopić.
Jejku jest tyle środków ,żeby się zabezpieczyć,można sobie odżałować i się podwiązać no nie wiem już sama przecież skoro nie czuje instynktu i mam lepsze rzeczy na głowie niż zajmowanie się dzieckiem to po co sobie robić?Najlepiej to nie sypiać bo mimo,że przyjemne niesie pewne ryzyko a skoro można być egoista by odrzucać własnego dziecko dla własnych przyjemności to można się poświęcić i nie kochać...kupić wibrator i tyle.
Ja może ostro strasznie napisałam,nie chciałam nikogo urazić ale stawiam się na miejscu tych dzieci,które chcą tylko miłości,ciepła,zrozumienia a dostaja pewnie zimne spojrzenia i słowa "daj mi spokoj".
BYłam takim odtrąconym dzieckiem i.....nie wytrzymałam no!!!Przepraszam:(

Agusia,
dziekuję za odpowiedź.To wszystko jest bardzo skomplikowane. Kocham moje dziecko, ale nie daję rady byc z nim codziennie, cały dzień, bez przerwy.Potrzebuję mieć chwilę wytchnienia, czas dla siebie, gdyz cały dzien poświęcam jemu. Tak jak pisałam, nawet wyjscie do lekarza bez NIEGO jest dla mnie problemem i to doprowadza mnie do szału. Nienawidze tego, że gdy robie obiad czy sprzątam chodzi za ma i mówi "pobaw się ze mną, pobaw się". Jestem ciągle osaczana przez niego, bo on nawet na chwile nie może pobawić się sam.
Generalnie nie mogę nic, cały czas musze z nim siedzieć.I to mnie dobija. Chciałbym móc na samotnie przejść sie po mieście, chociaz pół godziny BEZ dzieciaka,chciałabym wyjść na chwile na zakupy, spokojnie przymierzyć ubranie i spokojnie je kupic bez zabierania dziciaka do przymierzalni i wysłuchiwania jego jęczenia.

Widuję na spacerze babcie, dziadków, którzy wyręczaja, pomagają swoim dzieciom. Ja musze wszystko robic sama i wszędzie go zabierac ze sobą jak kulę u nogi.
Moje uczucia sie nie liczą,tak jakbym była jego niewolnica, służącą. Jeszcze jak widze go jak sie drze i jęczy to mam chęć go zostawić na środku miasta.
To jest dla mnie najtrudniejsze, że nie mam chwili dla siebie, nawet jakąś drobna przyjemność w ciągu dnia, tak jakby posiadanie dziecka wiązało się z rezygnacją ze wszystkiego i jakimś poddaństwem.

Bachor, pasożyt, drze gębę, wyje, kula u nogi......brak słów. Ty mówisz o swoim dziecku?
Kochana, po to mamy dzieci aby się nimi zajmować. Jak robisz sobie dziecko to dla siebie a nie dla babci czy dziadka.
Rozwiazanie? Zapisz dziecko do przedszkola. I nie słuchaj męża bo nie on z pasozytem siedzi każdego dnia.
A Twoje dziecko pewnie drze gębę non stop bo trudno żeby było szczęśliwe. Dziecko czuje frustracje matki.
Twoje jest już na tyle duże, ze zacznie wszystko zapamietywać. No to chyba już lepiej żeby pamiętał miłe panie z przedszkola.

ps. Wiesz co...ja nawet do gina chodziłam z dzieckiem. Czemu? Bo miałam dziecko! A zanim zaczełam gotować obiad to w kuchni rozkładałam kocyk i zawczasu wymyslałam zabawę dla dziecka. Po to zeby móc ten obiad zrobić. 3 latek raczej sam sobą się nie zajmie! Co Ty myślałaś jak w ciązy byłaś? Serio pytam.
Co wiecej...przyzwyczaj się do takiego stanu rzeczy jaki masz. Czyli do dziecka. Bo nawet jak pojdziesz do pracy i odsapniesz od dziecka to po pracy bedziesz w domu gotować ( z dzieckiem przy nodze) sprz atać, prać, usypiać synka, czytać bajeczki itp....
Postaraj się porozmawiac sama ze sobą , zaakceptowac fakt bycia mamą. No i nauczyć się żyć w symbiozie :) Tryb pasozytniczy odrzucamy!!!

wikam,
to znaczy, że tak jak napisałam, posiadanie dziecka wiąże się z rezygnacją ze swojego zycia i całkowitego poswięcenia całą dobę?
Jesli tak, to chyba jestem pozbawiona uczuć i instynktu macierzyńskiego matką, bo nie potrafie się w pełni poswięcić mojemu dziecku. Oprócz budowania z klocków, układania układanek, czytania bajek itd chciałabym móc jeszcze miec czas aby wyjść do lekarza, łazienki, dentysty, fryzjera, poczytac,czy to tak wiele? Naprawdę rezygnujecie ze wszystkiego dla dziecka?

Kobiety zastanowcie sie nad soba.. to co piszecie mnie przeraza.. nie doceniacie skarbu jakim jest dziecko.. zamiast sie cieszyc i dziekowac Bogu ze macie zdrowe dzieci i ze wogole macie..
Przykro mi to mowic, ale mam nadzieje, ze kiedys bedziecie chcialy miec kolejne dzieci i wtedy spotka Was wielka kara.. i dzieci nie bedziecie mogly miec.. zycie jest naprawde niesprawiedliwe.. Zal mi takich kobiet jak Wy...