Lucyno nie sadze, zeby smierc mojej kolezanki byla przyczyna takich mysli. To we mnie stopniowo "wzrastalo". Nie czuje, zebym byla wielce wstrzasnieta jej smiercia, chociaz czasami odwiedzam ja na cmentarzu. Czuje, ze slabo rozpaczalam, ja nawet nie wiem czy czulam zal. Wszystkie te wspomnienia zachodza mgla. Pamietam tylko moment w kosciele, kiedy jedna osoba zaczela plakac a pozniej kolejni i ja. Kiedy sie dowiedzialam nie wiem czy zdobylam sie na wymuszone lzy.Wiem jestem nieczula w stosunku do innych ludzi no i jestem egoistka. Czy taki czlowiek jak ja jest warty daru zycia ? A co dopiero taki, ktory tego daru nie chce ? Nie. Czasami patrze w lustro i czuje obrzydzenie. Widze wtedy wychudla i zniszczona twarz, czuje sie taka nieszczesliwa i rozgoryczona. Dlaczego ? Nie wiem. Dlaczego czlowiekowi czasmi odechciewa sie zyc? Ja sama siebie przekonuje, ze musze umrzec nawet nie dlatego, ze czuje sie tak a tak, ale dlatego, ze nie powinnam sie wcale urodzic. Czasami tlumacze sobie, ze ten zly nastroj to wynik ciaglej nauki i przyjscia do liceum. Nie wiem moze to jest prawda.
Lucyno chyba nie skorzystam z pomocy Jadwigi, teraz nie jestem na to gotowa. Podziekuj jej i przepros ode mnie, Tobie tez dziekuje, ze przez tak dlugi czas sluchasz tego nudziarstwa. Wiec zmienie temat na inne tory. Opowiem o studniowce.
Tak w ogole nie planowalam na to isc, nie mialam motywacji. Oprocz tego dostalam alergii na slowo studniowka i oczywiscie pojawilo sie slynne pytanie:"A z kim idziesz ?". Na dodatek nauczycielki moje kochane za bardzo sie rzadzily i powiedzialam sobie NIE !
Za dlugo nie bylam w tym przekonaniu, bo ktos mnie ustawil do pionu. No to ide ! Problem pojawil sie taki, ze chlopak ktory ze mna tanczyl poloneza zdezerterowal. Chociaz wpuscil mnie w kanal, to nie mam do niego pretensji, bo ja tak z nim planowalam postapic. Ja jednak sie jeszcze nie martwie chociaz zostaly 3 tygodnie. Dzis kiedy opowiedzialam swojej przyjaciolce jak kolega mnie potraktowal, ona chciala mi oddac swojego chlopaka z ktorym idzie na studniowke (oczywiscie tylko do poloneza). No niezle, fajnie, ze na nia moge liczyc. Tak samo jest z wami, dziekuje, ze moge rozmawiac na tematy, ktorych w rzeczywistosci nie moglabym z nikim innym poruszyc.

Droga mario wieki temu miałam również studniówkę, z e swoim chłopakiem nie mogłam iść bo wyglądał nieciekawie, tzn czub na głowie, jakbym z nim poszła to chyba matury bym nie zdała, takie były czasy. Poszłam z moim bratem. Teraz po wielu latach myślę że to był dobry pomysł, czasem nie jest ważne z kim idziemy, ale jak tam się bawimy, myślę, że będzie fajnie, tego się nie zapomina do końca życia. A widzisz Mario, czujesz żal, że słabo rozpaczałaś, że jesteś nieczuła. A tak naprawdę to jesteś bardzo wrażliwa. Mario muszę kończyć , jutro dokończę bo muszę odwieść mamę do kościoła a potem do pracy.

Mario, ja po latach życia na tej ziemi staram się być egoistką, chcę pomyśleć o sobie a nie tylko o innych, bo to do niczego nie prowadzi, jeśli sama się o siebie nie zatroszczę, to nikt tego za mnie nie zrobi. Ani mój mąż, ani moja mama ani moje dzieci. Mario doskonale Cię rozumiem ja też miałam różne myśli, tak mi nieraz ciężko, ale jak pomyślę, że moje dzieci mogłyby zostać na tej ziemi beze mnie to coś mi się robi. Mario a może to taki rodzaj depresji wiele osób ja też na nią cierpi w obecnych czasach, mogłabyś zapytać w aptece wiem że są środki ziołowe na bazie dziurawca bez recepty i może to w jakimś stopniu postawiłoby Cię na nogi. wIEM JAK TO JEST, KIEDY NIC CZŁOWIEKA NIE CIESZY, ALE NIE ZAWSZE MUSI TAK BYĆ. Ja ćwiczę pozytywne myślenie pisząc całą stronę np. jestem szczęśliwa bezpieczne i zdrowa. codziennie przez 20 dni. Jeśli jesteś wierząca to proponuję abyś pobłogosławiła to swoje złe samopoczucie tak Panie bOże pobłogosław to maje złe samopoczucie, te myśli i czyń co dobre dla mnie cokolwiek to oznacza. U mnie po takich wielokrotnych błogosławieństwach zadziały się rzeczy, niewyobrażalne. Pozdrawiam i nie pisz że zanudzasz, bo dla mnie pisanie z Tobą jest bardzo przyjemne. Pozdrawiam

Dziekuje ci Lucyno, ze jestes. Wiesz juz gdzies 2 tygodnie nie chce mi sie umierac. Tylko studniowka przyprawia mnie o dreszcze, nie wiem co zrobie. Dzisiaj gadalam z kolega, ktory zrezygnowal z tanczenia i tej calej imprezy. Wytlumaczenie jego bylo takie: " mam depresje". Powiedzial, ze go codziennie boli glowa i nie wytrzyma na studniowce.

Mario tak się cieszę że jest lepiej. Czasem nie zdajemy sobie sprawy i wydaje nam się że inni nas ranią, cieszę się, że kolega był wobec Ciebie szczery, myślę, że takie wyznanie wiele go kosztowało. Może ty mu pomożesz i dzięki temu wyjdzie z tego cholerstwa. Pozdrawiam Cię gorąco, wielu wokół nas ma ogromne problemy a my nie zdajemy sobie z tego sprawy. Mario jak tak pogadasz z koleżankami i kolegami to dla większości studniówka to stres, chce się dobrze wypaść, olej to powiedz sobie zawsze mogę wcześniej wyjść jak mi się nie spodoba. Ja ostatnio miałam wesele przyjaciółki i pewno bym w ogóle nie poszłabym gdyby nie to, że koleżanka obraziłaby się na śmierć. A okazało się że było świetnie, wyszłam ostatnia z wesela, było fantastycznie. Od razu mi się humor poprawił Mario że jest u ciebie lepiej.

No mam nadzieje...Nie mysle juz o tym, tylko o mojej przyszlosci, wyobrazam sobie jak to bedzie na studiach i sie boje...ale to bardzo...A odnosnie studniowki za duzo sie nia nie przejmuje, co bedzie to bedzie. Chyba dla tego kolegi, ktory zrezygnowal ze niej bylo pisane, zeby nie isc, bo dzis chyba zlamal noge. A z jego depresja to nie wiem jak sobie poradzic.

Mario polecam Ci świetny film MOżna Sekret. Tak doskonale jest wyjaśnione, jak nasze myśli wpływają na naszą przyszłośc. polecam jak nie znajdziesz to napisz to poszukam ci dokładnego linku do tej strony. Pozdrawiam gorąco

Pierwszy dzień sierpnia... Stoję 100metrów nad poziomem chodnika, do ziemi 5 sekund... Wiatr buja mi we włosach, jest przedpołudnie, ale czy to jest ważne. Nikogo nie ma, a ja zastanawiam się czy skoczyć, a właściwie ostatni rachunek sumienia przed. Dla nikogo nie muszę żyć, jest nas prawie 7 mld, nikt za mną płakał nie będzie. Jestem narcyzem to fakt, ale dla mnie w tym świecie tylko ja jestem ważny. Dla Ciebie też. Jestem inny, wyglądam inaczej niż wszyscy, i nie wszyscy potrafią to zaakceptować. Czuję ich wzrok na moich policzkach każdego dnia jak wysiadam z pociągu. Smutne. Czasem potrzebuję naprawdę dużo siły. Powracam do tamtego dnia, patrzę w niebo myślę - Boże, mam nadzieję że przyjmniesz mnie do siebie. Patrzę w dół, ludzie na dole jak mrówki chodzą w szybkim tempie, samochody jak paczki zapałek. Czekam na czerwone, żeby nie trafić w Bogu winnego przechodnia. Nagle zrobiło się ciemniej, a za mną wychodzą ludzie z których czasem widzę w windzie... Przez moment myślałem że chcą mnie złapać za rękaw, i zapytać co ty wyprawiasz. Oni jednak przyszli z obiadem, napojami, piwem. Jeden rozstawia statyw z aparatem, drugi maskę spawalniczą, a reszta rozbiera dyskietki komputerowe, i patrzy w niebo... zaćmienie. nici z intymności na tarasie przez najbliższą godzinę. Było piękne, mimo że tego dnia moje plany spaliły na panewce. Dałem sobie rok życia. O kolejnym 1 sierpnia zapomniałem. Było warto.

Witam po dlugiej przetwie...Nawet nie wiecie o ilu sprawach chce wam opowiedziec...ale zanim zaczne...
Maxie poruszyl mnie twoj post i nawet nie wiem co napisac, co zapisuje na klawiaturze to kasuje...Dziwne, nigdy nie wyobrazalam sobie sceny samobojczej z takim ujeciu, uwzglednialam tylko tabletki ( przez chwile i nie na serio)...Czasami sobie mysle co jest z innymi ludzmi, ja wiem, ze chce umrzec a czy oni maja tego swiadomosc. Ciekawia mnie ci, ktorzy cie ocalili. Czy kiedykolwiek sie dowiedza, ze zrobili cos wielkiego, ze uratowali czyjes istnienie ? Dziwne, ze w dzisiejszym swiecie jestesmy tylko mrowka, moze dobrze chociaz, nikt nie dowie sie co nas trapi. Jest nas duzo jak napisales ,ciekawe czy jest ktos taki w mojej szkole...Napisz cos wiecej o tym, chce znac ta historie w szczegolach. Dlaczego chciales to zrobic i co cie sklonilo, ze nie zrobiles tego na ich oczach, albo i nawet pozniej ?
A jesli chodzi o mnie to powinnam sie smazyc w piekle, moze juz sie smaze, bo moje zycie stalo sie jednym wielkim klamstwem...Po prostu stalam sie tym, kim kiedys gardzilam, zaklamana idiotka. Z nowym rokiem oklamuje wszystkich klase, rodzicow i nawet sama siebie...Lucyno pamietasz co pisalam o studniowce, postanowilam na nia isc. To postanowienie nie trwalo za dlugo, bo w obliczu problemu jakim bylo znalezienie osoby do tanczenia, postanowilam to wszystko "olac". Zalamalam sie, gdy inny chlopak nie chcial tanczyc poloneza, zwialam ze szkoly a w domu wybuchnelam wielkim placzem... Nie wiesz nawet Lucyno jaka mialam wielka potrzebe porozmawiania z toba...I co bylo dalej ? Otoz poszlam, do wychowawczyni z powiadomieniem, ze rezygnuje, poradzila, zebym sie jeszcze zastanowila, ok zgodzilam sie, ale po paru dniach bylam juz nieugieta. I co dalej zrobilam ? Oszukalam, gdy pytali sie mnie czy ide z premedytacja odpowiadalam ide... Nie powiedzialam nawet przyjaciolce i ja tez oszukalam, jedynie jednej powiedzialam prawde i poprosilam o dyskrecje. Najgorsze to, ze ich oszukuje, dzis nawet powiedzialam z kim ide, bo mnie meczyli...I to nie tylko jest z ta okropna studniowka, tak jest z calym moim zyciem, usmiecham sie i mowie: "jest ok", ale tak naprawde jest tragicznie, nie cierpie siebie i nie moge patrzec w lustro...Nie wiem co bedzie jak klasa sie dowie, ze ich oszukalam, nawet wychowawczynie poprosilam o zachowanie tajemnicy.
Teraz kiedy mysle o balu, zaluje, ale jest juz za pozno...A nawet po co mi bal skoro niedlugo umre...Coraz czesciej doskwieraja mi bole glowy, mam nadzieje, ze nie jest to zwykla migrena...Moze wyda sie to glupie, ale pewnego dnia wrozylam sobie z kart, czy przed matura dowiem sie o tym, ze zachoruje, okazuje sie, ze nie. Pozniej zapytalam, czy po maturze, okazalo sie, ze tak. Wiem jestem juz chyba naprawde zdesprowana i zalosna.

Mario, to że nie idziesz na studniówkę to Twoje prawo, to nie jest obowiązek, poza tym nie ma osoby, która by nie kłamała, Ty chciałabyś być idealna a takich ludzi nie ma. Z badań wynika, że wszyscy kłamią, koloryzują jak się to się niekiedy nazywa, z różnych powodów. Ty nie chcesz by Cię męczyli, zadręczali pytaniami, albo namawiali byś poszła. To Twoja decyzja i dobrze, że nie robisz nic wbrew sobie. Mario, nie jest za późna dopóki bal się nie odbył, myślę, że wychowawczyni zrobi wszystko jeśli jej powiesz nawet dzień przed, że idziesz. Tak sądzę, może się mylę, ale powodem może jest fakt, że nie masz z kim iść. Ja w listopadzie byłam na weselu mojej przyjaciółki, gdyby to był ktoś inny, na pewno bym nie poszła, ale wiedziałam jak bardzo ona pragnie bym była przy niej, nie ma już rodziców, kiedy jest jej ciężko dzwoni do mnie o każdej porze dnia i nocy, kiedy mi jest ciężko, wystarczy że zadzwonię i jest u mnie. Dlatego właśnie jest mi lżej w tym życiu. Poszłam sama, bez męża, mieszkam w małej miejscowości, więc wiedziałam jakie będą komentarze, bardziej robiłam to dla niej niż dla siebie, tym bardziej że musiałam jeszcze załatwić opiekę do swoich dzieci. Oczywiście mój mąż zadzwonił jeszcze z pretensjami, ale nie żałuję, zrobiłam coś dla siebie i dla mojej przyjaciółki i był to najpiękniejszy dzień i noc od wielu wielu miesięcy. Czasami czegoś się boimy, ja tak bałam się czy poradzę sobie z moją nerwicą na tym weselu, gdzie dużo ludzi, a tu się okazało, że się świetnie bawiłam a nerwów zero. Jedyne co, to powiedziałam sobie, że przecież nikt tam na siłę mnie nie będzie trzymał, jeśli nie będę się dobrze czuła to po prostu wrócę do domu. Mario, cokolwiek postanowisz, to jest to Twoje prawo, tylko pamiętaj nie obwiniaj się, że postąpiłaś tak czy inaczej. Pozdrawiam gorąco i napisz czasem. Lucyna

Wiem, ze moge jeszcze wszystko zmienic, ale nie zamierzam. Wiem tez, ze obecnosc na studniowce nie jest moim obowiazkiem, ale ludzie z mojej klasy traktuja to inaczej. Dzis cwiczyli poloneza, ja nie tancze wiec zatrzymalam sie na czytelni, a ten piekielny dzien sie dluzyl i nie chcial sie skonczyc. I znow powital mnie bol glowy mam nadzieje, ze to cos powaznego. Ktos mi tutaj radzil, zebym znalazla cos dla siebie, jakies hobby no i mam. Dzis jezdzilam na lyzwach hokejowych i coraz lepiej mi idzie.

"Dzis jezdzilam na lyżwach hokejowych i coraz lepiej mi idzie."

Maria popatrz jakie to zdanie jest opymistyczne i wspaniałe!!!! Powinnaś sobie to zdanie wielkimi literami napisac i codziennie czytac i być dumna z siebie !!!!!!! Chyba nie łatwo stoi się na łyżwach a co dopiero jeździ???????
Trzeba sie uczepic tych malutkich sukcesów bo one daja radość w zyciu.
I jeszcze kiedys jak było tak ciężko to ktos mi powiedział ' gdyby kropla powiedziała nie jestem potrzebna nie byłoby oceanu....' Warto czasem powalczy co swoje zycie i szczeście!!!
Pozdrowionka

Mario i świetnie, pojeźdź na tych łyżwach aż do zmęczenia, ja jeżdżę na nartach, uwielbiam to. Pozdrawiam gorąco.

hej Maria!!! Jak tam jazda na łyżwach ci idzie????
Pozdrowionka

A ostatnio nie jezdzilam, strasznie padalo...ale obiecuje nie odpuszcze sobie tego. Dzis mam troche zly nastroj, moze dlatego,ze powinnam byc na studniowce...No coz mowi sie trudno i zyje sie dalej. Dzieki, ze sie odzywacie, milo tak pogawedzic z zyczliwymi ludzmi.