Witajcie...Wczoraj i dzisiaj zastanawiałam się, czy tak naprawdę byłam kiedyś szczęśliwa i doszłam do wnisku, że chyba nigdy... Nie moge sobie przypomnieć żadnej chwili o której bym powiedziała:" Chwilo trwaj wiecznie !"...No czasami zdarzały się w moim życiu jakieś radości, ale nie było godne nazwania szczęśliwych, nawet ich za dobrze nie pamiętam. Dziś weszłam na nk i zobaczyłam nowe zdjęcia ze studniówki i zrobiło mi sie smutno

Droga Mario, ja uczę się być tak jak napisała pani Jadwiga bezwarunkowo szczęśliwa, to w sobie musisz znaleźć to szczęście, to nasz mózg produkuje hormony szczęścia i wiesz są metody na to aby to osiągnąć. Jeśli będziemy patrzeć, że ktoś lub coś da nam szczęście to będzie to chwilowe szczęście. Ja pomimo moich tragicznych doświadczeń życiowych postanowiłam zawalczyć o siebie, powiem, to ciężka praca, ale nie poddam się. Parę dni temu odnalazłam metodę 1000 kroków, to zadania na każdy dzień, czasem jak zabawa, ale dające dużo, program kosztuje 50 zł. ale naprawdę warto, gdybyś chciała zostawić to wszystko co było i poszukać czegoś co tak naprawdę tkwi w Tobie, to polecam Ci warto.

Ja znów powoli tracę chęć do życia...Patrze na ten świat i nie widzę nic co by mnie zachęcało do życia. Właściwie co tu mnie trzyma ? Tylko rodzina i nic więcej...Chciałabym, żeby wszystko było mi obojętne. Mówię sobie, że nic mnie nie obchodzi, ale tak nie jest. Czasami myślę, że nie jestem stworzona do życia.

maria6 napisał(a):.Chciałabym, żeby wszystko było mi obojętne. Mówię sobie, że nic mnie nie obchodzi, ale tak nie jest.

Tak właśnie jesteś wrażliwą osobą, my za dużo czujemy, rzeczy, którymi inni się nie przejmują nas dołują na maxa. Mario jeśli masz gorszy dzień, to wiedz że każdy takie ma. Następny będzie inny lepszy.

maria6 napisał(a):Właściwie co tu mnie trzyma ? Tylko rodzina i nic więcej...

Tylko rodzina, a popatrz na to z innej strony, aż rodzina: z tego wynika że masz wspaniałą. Zobacz ile dzieci w Polsce jest w Domu dziecka. Ja uczę się dziękować Bogu za drobna rzeczy. Kiedyś tak szłam przez miasto i naszła mnie taka myśl. Gdybym np nie mogła chodzić była na wózku, z niektórych rzeczy musiałabym zrezygnować, musiałabym zaakceptować to, jestem na wózku, nie mogę, mam jakieś ograniczenia i to doświadczenie jakoś tak na mnie zadziałał, ze przyjęłam tą swoją nerwicę, te swoje lęki. Czasem czegoś nie mogę zrobić, gdzieś iść, bo mam gorszy dzień i nie złoszczę się na siebie, daję sobie luz. Pozdrawiam.

Serce moje problemy nie wynikaja z niecheci do nauczycieli, czy nie uczenia sie...To po prostu samo z siebie sie rodzi, ja jestem takim dekadentem...Wszystko sie sypie, nie mam juz nikogo z kim moglabym porozmawiac, od wczoraj jestem w stanie wojny z matka. A od siostry sie troche oddalilam, ona rzadko zaglada do nas, mieszka i uczy sie gdzies indziej. Z kolezanka nie zawsze jestem szczera. Czuje sie juz taka wypalona w srodku, nie chce juz niczego...Chcialabym na pewien czas sie odlaczyc od zycia i zobaczyc jak too jest. Psa mam, ale na nic nie mam ochoty, po prostu tylko umrzeć i koniec.

maria6 napisał(a):Serce moje problemy nie wynikaja z niecheci do nauczycieli, czy nie uczenia sie...To po prostu samo z siebie sie rodzi, ja jestem takim dekadentem...

samo z siebie? w jaki sposob? Tworzysz w głowie jakies obrazy czy dialogiem wewn. cos sobie wmawiasz?

maria6 napisał(a):Wszystko sie sypie, nie mam juz nikogo z kim moglabym porozmawiac, od wczoraj jestem w stanie wojny z matka.

Co mozesz z tym zrobic? Co jeszcze?

maria6 napisał(a):Z kolezanka nie zawsze jestem szczera.

ponawiam powyzsze pytania:)

maria6 napisał(a):nie chce juz niczego...Chcialabym na pewien czas sie odlaczyc od zycia i zobaczyc jak too jest.

Klamczucha:P i to niedobra:P Ja Ci powiem jak to jest. Sztywno i ciemno:P Ponoc co jakis czas wystepuje swiatło ale to wczesniej musiałabys sie wyspowiadac;-) :P chociaz w sumie to taki naturalny stan. Nie masz na sobie juz perfum wyprodukowanych przez człowieka tylko małe stworki zwane Clostridiales czyli bakterie odpowiedzialne za gnicie. Nie wiem jak Tobie ale mi nie podoba sie opcja ze jestem sztywny(bez skojarzen prosze:P , chodziło mi o to ze nie moge sie ruszyc;) ) wszyscy sie na mnie patrza a ja jestem rozkladany przez enzymy i jakies dziwne istotki. Co gorsza mozesz pójść do tego vice szefa na dole a tam moze byc dosc goraco. Moim zdaniem lepiej opalac sie na plazy czy chocby podwórku, tu zawsze mozesz cos z tym zrobic:D

Wybacz k23, ale nie rozumiem...Te uczucie nie wiem skąd sie pojawia. Dziwi cie to, ale chyba mnie nikt nie zrozumie. Żaden czlowiek nie jest przeciez w stanie w 100% zrozumieć drugiego. Ja juz nawet nie mam ochoty zastanawiac sie nad tym, czy to z powodu szkoly czy z czegos innego...moze rzeczywiscie z powodu szkoly, moze mam juz dosyc tej ciaglej "walki szczurow". Teraz nadchodzi matura i ta sama walka, codziennie zreszta walcze o cos nowego. I jestem naprawde tym znudzone. Najgorsze to, że nie mam juz na to sily i nie potrafie znalezc jej na załatwienie "tej sprawy". Dzis ogarnął mnie lekki strach w domu przed nauka , dziwne, bo nigdy mi sie to nie przytrafia. Nie wiem co bedzie dalej, na razie mam jeszcze jakas sile, zeby wstac isc do szkoly i zachowywac sie jak na normalnego czlowieka przystalo. Boje sie tylko, zeby nie przydazylo mi sie to, co mojemu koledze z klasy, ale juz o tym w innym czasie.

Dzisiaj mialam dziwny sen. Śniła mi się szkoła. Szłam wściekła i wszystko mnie denerwowało, ochrzaniałam ludzi na każdym kroku, nawet nauczyciela od informatyki :) za to, że zrobił trudną kartkówkę. W końcu pokłóciłam się z nim i wyszłam z myślą, żeby się zabić...Obudziłam się i nawet żałuje, chciałabym to zobaczyć jak odbieram sobie życie. Ciekawa jestem czy kiedyś do tego dojdzie. Na razie towarzyszy mi cały czas uczucie złości, cały czas coś mnie denerwuje.

Witaj Mario. Cąly czas towarzyszy ci uczucie złości, nerwówka. To emocje, które nagromadziły się w Tobie, a nie miały jak znaleźć ujścia. Jest wiele technik, by się tego pozbyć, ale najważniejsze jest to, żebyś Ty tego chciała, bo nikt nie zrobi tego za Ciebie. Ja jestem niezwykle szczęśliwa, że tak zaczęłam dbać o siebie, bo tak naprawdę, jeśli Ty sama tego nie zrobisz to nikt tego za Ciebie nie da rady wykonać. Ja swoją walkę o siebie rozpoczęłam rok temu. długo to trwało, ale jestem szczęśliwa, pomimo tego co działo się kiedyś ja dochodzę do siebie i cieszę się z życia. Pozdrawiam

maria6 napisał(a):Te uczucie nie wiem skąd sie pojawia

Ty je tworzysz, ja nie pytam skad dlczaego itp. Nie interesuja mnie przyczyny. One nic nie dadza. Co ztego ze idziesz do mechanika i znajdzie przyczyne uszkodzonego auta jak to nic nie da. On musi wiedziec co ma zrobic zeby auto znow było sprawne. Musi umiec to rozwiazac. Mnie interesuje to jak tworzysz to uczucie. Sama kinestetyka to jednak jeszcze nic bo ona skads jeszcze pochodzi. Albo jest skojarzona z myslami w głowie w postaci obrazków lub dialogu wewnetrznego. Czyli albo cos widzisz albo cos słyszysz. I mnie ciekawi to co widzisz czy słyszysz gdy źle sie czujesz. W zasadzie nie chodzi mi o zawartosc bo jest pewnie wypełniona czernia i jeszcze sam bym sie zaczał bac ;( :P Czasem widze ludzi na ulicy z głowami wrytymi w chodnik, cały czas naparzajacymi do siebie naprawde groźnie tak ze na ich miejscu to ja sam bym sie bał tego co oni tam musza słyszec.

maria6 napisał(a):Ja juz nawet nie mam ochoty zastanawiac sie nad tym, czy to z powodu szkoly czy z czegos innego...

bardzo dobrze. To czas podziałac. Fajnie byłoby jakbys ulokowała sie juz powiedzmy gdzies w klimatach czerwca/lipca jak oddzadza matury a Ty mozesz zobaczyc siebie zadowolona. boisz sie matury wiec zakladam ze chodzi o to ze widzisz siebie piszaca ja i to Cie przeraza. Polec z tym obrazkiem w film i zacznij go przewijac do momentu gdy otrzymujesz swiadectwo i sie cieszysz.

maria6 napisał(a):Teraz nadchodzi matura i ta sama walka, codziennie zreszta walcze o cos nowego

po co walczyc w wyscigu szczurów? Zyjesz dla innych czy dla siebie? Bedziesz w przyszłosci Ty czy beda inna kierowac Twym zyciem?

maria6 napisał(a):na razie mam jeszcze jakas sile, zeby wstac isc do szkoly i zachowywac sie jak na normalnego czlowieka przystalo

Normalonego?<stres> to ja juz siedzem cicho:P Czasami dobrze jest sie wyspac:P

maria6 napisał(a):Na razie towarzyszy mi cały czas uczucie złości, cały czas coś mnie denerwuje.

za kazdym razem gdy podejdziesz do lustra przypomnij sobie o tym zebys sie usmiechneła i znajdz 5 powodów dla których warto to zrobic. Endorfiny - hormony szczescia sa silniejsze 1000 razy od kortyzolu - hormonu stresu. Bys mogła dobrze napisac mature co mozesz najuzyteczniejszego zrobic w danej chwili?

Żeby dobrze napisać maturę musze niezle tyrac :(
Dzis znow mialam dziwny sen, snilo mi sie, ze moj brat sie dowiedzial o tym wszystkim. A wszystko przez to, ze znalazl ta strone na ktorej o wszystkim sie zwierzałam. Kurcze mam nadzieje, ze to sie nigdy nie wyda. Planowalam, ze na zawsze przestane tu sie wyżalać, ale chyba nie dam rady...Matury sie strasznie boje, ale nie samego widoku "piszacej mnie", tylko tego, ze nie podolam, ze nie wyrobie z nauka, ze nie zdam ustnego jezyka i najwazniejsze, ze nie dostane sie na studia. Niby chce umrzeć, ale marze o studiach. Niezły paradoks prawda ? Mysle jaki prezent podaruje komus, a przeciez planuje, ze za rok mnie nie bedzie. A jesli chodzi o patrzenie w lustro, to zdarzają sie takie dni, ze nie nawidze swojego odbicia...i mam ochote go rozszarpać.

Wiec najgorsze co sie moze stac to to ze jej nie zdasz. Mozesz podejsc do niej za rok? W tym, czasie mozesz sie uczyc czy gdzies pracowac? Chcesz znaleźć sposob na szczesliwe zycie wypełnione fascynujacymi pomysłami? Moze lepiej zamiast planowac czego nie bedzie zaplanuj jak zrobic tak by Twoje zycie wygladało tak jak chcesz. Tak mi sie cos wydaje ze w trakcie zycia mozna zrobic wiecej niz w czasie smierci :)

Droga Mario, wszyscy maturzyści boją się tego, tak jak pisze k2 w najgorszym wypadku nie zdasz. Ale nie sadzę, żeby tak było. Ja zdawałam wiele lat temu, też tak myślałam. Było dla mnie to tak trudne, że postanowiłam, że będzie to ostatni egzamin w moim życiu, bo był to dla mnie taki stres. Życie jednak zgotowało mi niespodziankę i do 28 roku życia studiowałam wprawdzie zaocznie, pracując przy tym, ale nie żałuję. Mam taką pracę o jakiej marzyłam. Pozwól sobie na to, najwyżej nie zdam, ale spróbuję. A ja będę trzymać za ciebie kciuki. Pisz tu z nami, to nie użalanie się nad sobą, to chęć pokonania tego co w życiu nas trapi męczy. Samemu jest trudno, a z kimś o wiele łatwiej. Pozdrawiam

Czesc jest juz lepiej...

maria6 napisał(a):Czesc jest juz lepiej...

dobrze że coraz lepiej!
A jeżeli chodzi o mature ja tez zdawałam dawno ale myslałam że padne ze strachu......a jak się okazało nie taki diabeł straszny!!!
Bedzie ok zobaczysz dasz rade!!!!