nie obchodzi mnnie ze być może temat już był.. choć nagłówek może być identyczny to przyczyna problemu u każdego leży gdzie indziej.. ja pisałam na tym forum jakies 3 miesiące temu... z tym samy problemem jednak był on wtedy wiele mniejszy.. niechec do zycia zdarza sie od czasu od czasu potem coraz czesciej.. teraz jest fatalnie.. wszystko bez wyjatku sie psuje.. problemy w szkole w domu.. jeszcze nigdy tak bardzo nei zabraklo mi sil. czuje sie calkowice bezradna... byłam wierząca teraz z kazdym dniem watpie w istnienei Boga.. skoro jest taki dobry dlaczego stwaia caly czas klody pod nogi.. odbierał mi juz wszytsko.. przerazaja mnei moj mysli.. mam ochote cos z niszczyc, krzyczec... nie moge zniesc wlasnej osoby.. to najgorsze co mnei dotychczas spotkało... juz nie wierze ze bedzie lepiej ze cos dobrego mnie spotka.. co gorsze corz czesciej mysle o smierci... kłade sie i budze sie z placzem... czuje ze nic nie jest w stanie mi pomoc.. na co kowliek niespojrze nienawidze tego.. nieobchodzi mnei czy kogos ranie.. nic m nie nie obchodzi.. chce tylko jendego... pozbyc sie tego.. to najgorsze co moze spotkac czlowieka,.. w ogle nie wiem po co pisze i tak to nei pomoze..

Skoro piszesz,to znaczy,ze chcesz cos zmienic a to juz polowa sukcesu. Nie sadze zeby ktokowiek byl w stanie Ci pomoc jezeli sama nie bedziesz chciala sobie pomoc.Nie ma cudownego sposobu na pozbycie sie problemow, kazdy je miewa,tylko jedni przejmuja sie bardziej, drudzy mniej. Z reszta zycie bylo by nudne bez problemow :))) Sprobuj rozwiazac jeden,a zobaczysz, ze poczujesz sie lepiej.
Takie juz to nasze zycie,nie zawsze jest pieknie i kolorowo.

Jeśli podsumowujesz post słowami, w których stwierdzasz, że pisanie tego nie pomoże, to może faktycznie nie pomóc. To co czujesz teraz jest wytworem Twoim (w pewnym sensie), odczuwasz strach przed myślami samobójczymi, a one po pewnym czasie się pojawiają. Powiedz dokładnie co się dzieje, co się psuje i DLACZEGO, a coś spróbujemy z tym zdziałać, chcę jednak byś pamiętała, że działanie musi być Twoje, my możemy najwyżej dawać rady.

POZDRAWIAM.

PS: Jeśli wstydzisz się pisać tu, to napisz do mnie PM.

enique27 napisał(a):nie obchodzi mnnie ze być może temat już był.. choć nagłówek może być identyczny to przyczyna problemu u każdego leży gdzie indziej.. ja pisałam na tym forum jakies 3 miesiące temu... z tym samy problemem jednak był on wtedy wiele mniejszy.. niechec do zycia zdarza sie od czasu od czasu potem coraz czesciej.. teraz jest fatalnie.. wszystko bez wyjatku sie psuje.. problemy w szkole w domu.. jeszcze nigdy tak bardzo nei zabraklo mi sil. czuje sie calkowice bezradna... byłam wierząca teraz z kazdym dniem watpie w istnienei Boga.. skoro jest taki dobry dlaczego stwaia caly czas klody pod nogi.. odbierał mi juz wszytsko.. przerazaja mnei moj mysli.. mam ochote cos z niszczyc, krzyczec... nie moge zniesc wlasnej osoby.. to najgorsze co mnei dotychczas spotkało... juz nie wierze ze bedzie lepiej ze cos dobrego mnie spotka.. co gorsze corz czesciej mysle o smierci... kłade sie i budze sie z placzem... czuje ze nic nie jest w stanie mi pomoc.. na co kowliek niespojrze nienawidze tego.. nieobchodzi mnei czy kogos ranie.. nic m nie nie obchodzi.. chce tylko jendego... pozbyc sie tego.. to najgorsze co moze spotkac czlowieka,.. w ogle nie wiem po co pisze i tak to nei pomoze..

Straszny zamęt wkradł się do Twojej głowy.Masa problemów,chociażnie wiemy jakie,to z twojego postu wynika że na każdym odcinku Twojego życia.Skąd one się biorą,z czego wynikają,wreszcie skąd u tak młodej osoby tyle (tak wynika z Twojego postu),niezdrowych myśli,negatywnych emocji.Jest to napisane bardzo ogólnie.Czujesz że nic nie może Ci pomóc,ale chcesz pozbyć się.W jaki sposób?Po prostu chcesz pójść na skróty.Ale tak nie można.Życie to ciągła walka w której raz się przegrywa,drugim razem bywa odwrotnie.Ja tę walkę prowadzę od 26 lat,od kiedy zaczęła się moja "przygoda" z depresją.I chociaż wiem że ta walka nadal się nie skończyła,nie zamierzam składać broni.Dlaczego?Bo życie jest piękne i trzeba o nie walczyć do końca.Wiek Twój tak młody to nie czas na umieranie.Dopiero wchodzisz w życie,jeszcze go nie poznałaś,nie zasmakowałaś,a już chcesz z niego zrezygnować.Czujesz że nic Ci nie jest w stanie pomóc.A czy w ogóle spróbowałaś szukać tej pomocy.Nie wiem o przyczynie Twojego problemu ponieważ jestem tutaj "nowy".Jednak stary nie rozwiązany problem powoduje że on narasta,gdy go nie rozwiążemy w porę.Problemy Twoje wydają się mieć związek z depresją, którą życie daje Ci poznać w tak młodym wieku.Mnie też pierwszy raz depresja dopadła w wieku 18 lat,były to jednak pierwsze objawy,w bardzo łagodnej formie.Podjąłem leczenie ale po pewnym czasie,gdy odczułem poprawę,zrezygnowałem.Ale po kilku latach znowu mnie dopadła,i wtedy było o wiele gorzej.Ale znowu podjąłem leczenie które trwa do dzisiaj a liczę sobie już 54 lata.Ale nigdy nie powiedziałem że nic i nikt nie jest w stanie mi pomóc.Mam lekarza,terapię,leki,rodzinę oraz wielu przyjaciół którzy mi bardzo pomagają w tej walce.I dzisiaj jest dobrze.potrafię się uśmiechać,mam rodzinę,dzieci,wnuki,którzy dostarczają mi dużo pozytywnej energii,radości,motywacji do dalszego życia.A czy miał bym to wszystko gdybym poszedł na skróty,chociaż też były takie myśli?Takie myśli są w danej chwili,chwili załamanie lecz gdy zaczniemy walkę,wszystko to powoli ustępuje i otwiera się przed nami nowy wspaniały świat.Może ktoś odpowie że to wszystko pięknie brzmi,ale to prawda.Przynajmniej w moim przypadku.Nie wolno nam popadać w skrajności,przekraczać pewnych granic.Trzeba wyczuć ten moment w którym musimy sobie uświadomić że trzeba rozpocząć walkę.Naprawdę nie ma innej drogi.Depresję,może komuś wyda się śmieszna to co napiszę,po prostu trzeba polubić,trzeba ja zaakceptować że wkradła się w nasze życie i czasem będzie nam towarzyszyć.Ale możemy wtedy powiedzieć,ja cię znam,nie pokonasz mnie bo wiem jaki jest na Ciebie sposób.Jaki sposób?Pozytywna energia,motywacja do podjęcia leczenia i terapii.Leczenie depresji dzisiaj stoi na wysokim poziomie,jak również leki które potrafią działać cuda,są bardziej efektywne w swoim działaniu a przede wszystkim te nowej generacji,pozwalają normalnie funkcjonować,cieszyć się życiem,mają również o wiele mniej działań nie pożądanych,od tych którymi ja się zaczynałem leczyć 25 lat temu.Trzeba temu wszystkiemu dać przede wszystkim szansę,a będzie naprawdę dobrze.
Wiara tez potrafi wiele zdziałać,zależy to tylko jak kto podchodzi do tej kwestii.Piszesz że jesteś wierząca,ale tracisz co do tego sens ponieważ jeśli Bóg nas kocha to dlaczego kładzie nam tyle kłód pod nogi.A kto powiedział że jeśli będziemy wierzyć to wszystko będzie wspaniałe?Musimy sobie zadać pytanie przede wszystkim czym jest życie na tej ziemi dla nas wierzących.To tylko ułamek z naszej wieczności,do której przecież dążymy i naprawdę musimy do tego podejść bardzo poważnie.Życie tu na Ziemi to tylko próba dla nas,jak się sprawdzimy w tym do czego się deklarujemy.Te wszystkie kłody to tylko próby na naszej krótkiej drodze ziemskiego egzystowania,próby jak bardzo kochamy Boga,który nas kocha bezgranicznie.Nie sztuka jest powiedzieć "kocham Cię Panie",bo dałeś mi wszystko,dostatnie życie,pieniądze,urodę itd.Sztuka jest powiedzieć "kocham Cię Panie,bo jesteś moim Ojcem,teraz dajesz mi ból cierpienie,ale i tak Cię kocham bo wiem że moja nagroda będzie wielka,gdy przyjdzie czas że do Ciebie wrócę"Taki jest sens naszej wiary gdy się w to zagłębimy,że nasze życie tu na Ziemi to tylko chwila z wieczności która na nas czeka i musimy sobie na nią tu na Ziemi zapracować.Potrzeba tylko odrobiny pokory.
Przepraszam wszystkich tych którzy mogą się czuć urażeni tym wygłaszaniem moich poglądów w kwestii wiary ale robię to to tylko w odniesieniu do konkretnego postu i nie jest moim zamiarem nakłanianie kogoś do angażowania się w tym wymiarze,ponieważ uważam że kwestia podejścia do wiary jest dla każdego indywidualnym poglądem na te sprawy.

Pozdrawiam serdecznie i życzę jak najwięcej pozytywnej energii i siły do walki z depresją.Nie jesteśmy w tym osamotnieni.

mam podobny problem życie straciło dla mnie sens zawsze myślałem że mogę liczyć na przyjaciół, i gdy potrzebowałem pomocy mój najlepszy kumpel zarazem wpółlokator z którym sie zzyłem olał mnie dla dziewczyny która poznał na skanie wczoraj, od wczoraj nic sie nie odzywa zyje tylko telefonem, kazda kolezanka wie ze niby sie zakochał i chce z tamta byc tylko ja nie wiem mnie oklamuje że jakby bylo to by mi powiedział ale widać że kłamie wczesniej tez kłamal choc nie musial niczego ukrywac dziewczyn bym mu nie odbił, dzis napisał mi ze to co robi to jego sprawa i nic mi do tego a dzien wczesniej byl inny, zle mi z mysła ze wszystko udawal cała przyjażn, nie ma nikogo z kim moge pogadac wszyscy z rodziny wyjechali znajomi tez zawsze wystarczal mi on bo mozna bylo o wszystkim z nim pogadac. Czuje sie jakby on umarl cos we mnie jest co sciska mi zoladek na sama mysl ze 2 lata udawal ze zawsze klamal i wystarczyl 1 dzien i ladna dziewczyna by przestal do mnie sie odzywac

ja proponuje wizyte u psychiatry,skoro jestes młodą osobą wszystko przed tobą.Zycie jest jakie jest,jedni mają lepiej inni gorzej,jednak Bóg nie stworzył nas z zaplanowaniem niecheci do zycia, stworzył nas bysmy poprzez swoje zycie nasladowali Go i czynili dobro.Wiem,jak wszystko sie pierniczy to człowiek przestaje wierzyc w cokolwiek,ze ktos bedzie mu w stanie udzielic pomocy.Ty jednak pomocy szukasz bo napisałas(eś) na tym forum wiec zycie nie jest ci obojętne bo podswiadomie szukasz pomocy,..(myslisz a noż znajdzie sie ktos kto podsunie mi jak z tego wybrnąć..?)Ja podczas walki z chorobą tez mowilam do męża ze jak mam tak zyc ciągły lęk i niechec do wszystkiego to wole nie zyc,wole byc tam gdzie mój ojciec...Ciągle silne zawroty głowy(ktore mam do dzis niestety) odebrały mi apetyt,chęć do zycia i mase innych rzeczy.Teraz po leczeniu u psychiatry juz nie truje wszystkim dookola jak to mi zle i jakie zycie jest podłe,bycmoze ktos to zaplanował bysmy po wyjsciu z choroby stali sie lepsi??? ja wiele zrozumiałam poprzez to wszystko i stałam sie pokorniejsza...Strasznie boje sie lekow psychotropowych bo leczylam sie nieudanie pewnym lekiem i powiedzialam to lekarce.Zapisała mi najsłabsze leki i to głównie na noc zebym je wzieła i poszła spac,w dzien na lęki syrop robiony na lęki.Leki sprawily ze mimo tych zawrotow wstawałam rano i na sile wypełniałam co9dzienne obowiązki dla syna i męża choc czasem nie dawałam rady(do dzis mam takie dni ze tylko płakac).W torebce zawsze jednak nosilam hydroxyzyne w razie czego choc wolałam sie męczyc niz ją wziąść.Niewiem czy to siła woli czy co ale walcze,nie chce byc pod ziemią,bo tu wiem co mam a tam? moze bedzie gorzej????pisze ci to dlatego zebys wiedziała ze z kazdej dziury da sie wyjsc,trzeba tylko kogos kto poda ci ręke i ty ją zechcesz złapać a skoro tu jestes to szukasz takiej dłoni.Choc z daleka ja podaje ci pomocną dłon.Przemysl to naprawde zycie jest jedno i to od nas zalezy jak wypadnie nam zyc,cieplutko pozdrawiam cie enique27 i oplo21.gg 21063069