Witam, jestem tutaj nowy.

Zaczne od poczatku, pracuje i ucze sie, czas wolny spedzam jak normalny czlowiek.. tzn, wyskocze na piwko ze znajomymi, ogladam tv, pojde do kina, i masa innych czynnosci. Problem zaczyna sie kazdego dnia rano, kiedy wstaje juz mam ogromny stres, ktorego nie potrafie w zaden sposob pohamowac. Czuje ze nie dam rady pojsc do pracy/ szkoly, ze zdenerowania zaczyna mi sie czasem zbierac na wymioty. A lek, jak mi sie wydaje czuje przed ludzi ktorzy mnioe otaczaja. W pracy mam problemy, dosyc powazne z osobami, jakimi musze pracowac . Nie jestem na wysokim stanowisku, raczej na najnizszym jakie jest, ale nie bede wchodzic w szczegóły. Jeden z najpowazniejszych problemow zaczyna sie wlasnie w pracy, jest tam kilka osob ktorych szczerze nienawidze. Chyba nigdy nie zrobilem nikomu zadnej krzywdy, ale mimo to dreczy mnie jeden chuj, bo inaczej nazwac niestety nie potrafie. Chodzilem 2 lata na silownie, mam mysle ze rozlegla wiedze na temat diet, cwiczen, suplementow i innych. Takze na rezultaty nie moge narzekac, bo troche "uroslem" przez ten czas.. Jednak nie potrafie sie przeciwstawic, stres ze przegram w razie bójki albo sie skompromituje jest nie do opisania. Czasem moje nerwy wisza na wlosku, i boje sie ze zaraz moge nie wytrzymac, ostatni raz mialo to miejsce gdzies w gimnazjum o ile dobrze pamietam, dostalem kuratora... i nie wspominam tego dobrze. Ogolnie niewiele sytuacji z zycia mnie cieszy, coraz bardziej trace nadzieje ze dam rade wstac kolejnego dnia... Dopiero w piatek ide do pracy odrobine mniej zestresowany, ale z drugiej strony w myslach widze juz szkole.. aczkolwiek tam nie jest zle. Tak jak pisalem praca to najgorszy element mojego zycia, ale nawet wyjscie do banku, sklepu czy na poczte jest dla mnie jedna wielka frustracja.. Codziennie mysle o tym zeby ze soba skonczyc, ale jest to dla mnie problemem, ze wzgledu na moja wiare.. ze nie bede zbawiony. A z drugiej strony niechce aby rodzina miala zmartwienie. Rzeczy ktore dzieja sie w mojej glowie nie dam rady opisac slowami, za duzo roznych mysli, emocji i paniki. Wiem ze dlugo juz nie wytrzymam, i w koncu strace panowanie nad soba, tak samo jak pewnego dnia w gimnazjum. Kiedy jade samochodem to nigdy nie zapinam pasow, łudze sie ze moze strace zycie w jakims wypadku i moje problemy sie skoncza, juz wiele razy musialem sie powstrzymywac aby nie wjechac na chodnik albo inny samochod czolowo. Tylko ze wtedy, jak sobie pomysle ze w tym samochodzie albo na cholernym chodniku moze byc ktos kogo kocham, chec zemsty nieco ustaje. Chcialem opisac jak wyglada moj typowy dzien, zebyscie mogli bardziej zrozumiec moja sytuacje, ale nie czas ani miejsce. Pytanie jakie musze zadac, to czy powinienem udac sie do psychiatry? Na jakie forum nie wejde, wszedzie pisza zeby chodzic z byle jakim problemem do psychologa albo wlasnie psychiatry. Tyle ze ja nawet tego sie obawiam, ze ktos znajomy sie dowie. Samo powiedzenie komus w oczy, tego co tutaj napisalem nie bedzie latwe, wrecz niemozliwe dla mnie. Narazie nie jestem w stanie wiecej o sobie napisac, wejde jutro..

Aha, jesli juz mowa o psychiatrze lub psychologu, to gdzie powinienem sie zglosic? Czy najpierw do lekarza pierwszego kontaktu? Bo niewiem czy potrzeba jakies skierowanie czy co.. A druga sprawa, boje sie ze mnie osadza w psychiatryku, i w zwiazku z tym.. czy moga mnie zamknac bez mojej zgody? Albo inaczej, czy jesli opowiem to co tutaj, to beda mieli jakies podstawy by mnie ubezwlasnowolnic? Troche bledow narobilem, i namieszalem z trescia. Ale dzisiaj nie czuje sie za dobrze.

Witaj Tyroneus :)
To co tutaj napisales swiadczy o tym ze masz problemy ze swoimi emocjami....pewnie to pocztek nerwicy! Wiele zeczy juz sobie uswidamiasz tylko nie potrafisz tego uporzadkowac...nie wiesz z kad to sie u ciebie wzielo! Piszesz ze nie chcesz zyc....bo sobie nie radzisz.....takie mysli biora sie z nadmiernego napiecia i leku! WCALE NIE MUSI TAK BYC....nie czekaj dluzej tylko pedz do lekarza najlepiej od razu psychiatry(nie boj sie nigdzie cie nie zamkna bo nie widze takich podstaw) pewnie przepisze ci jakies leki ktore cie troche wycisza i pomoga przetrwac te paskudne objawy! przede wszstkim jednak szukaj dobrego psychologa...ktory pomoze ci uporzdkowac zycie,poznac siebie i swoje koflikty wewnetrzene! uwierz ze badzo wiele zeczy wogole sobie nie uswiadmiamy!
Glowa do gory....bedzie dobrze! Pozdrawiam serdecznie :)

Hej Tyrones...z Twojego postu wnioskuję jedno...udaj sie jak najszybciej na terapie:) jeśli chcesz na NFZ to musisz iśc do lekarza pierwszego kontaktu po skierowanie(ale na NFZ licz sie z długimi kolejkami). W psychiatryku Cie nie zamkną za takie coś bądź pewny:) bo jak by Ciebie zamknęli to mnie w styczniu tego roku powinni w kaftanie trzymać:) Udaj sie jak najszybciej na psychoterapie za młody jesteś by tak żyć...pozdrawiam:)

Witam!!
Potwierdzam tak jak mówia przedmówczynie ;jak najszybciej skorzystaj z pomocy fachowców
nie mecz sie dostaniesz lekarstwa wyciszysz się i łatwiej bedzie Ci panować nad myślami..
Zobaczysz wtedy szara rzeczywistośc nabierze innych barw przez otoczenie lepiej bedziesz odbierany i bedziesz coraz bardzej zadowolony.
Dobrze jest skorzystać z porady psychologa moze terapia ;zobaczysz bardzo malymi kroczkami wyjdziesz na prostą:))Najgorsze wyjście pocieszac sie alkocholem bo to tylko na krótko problem rozwiązuje a na dłuższa mete problem sie jeszcze powieksza..
Głowa do góry pozdrawiam:)

Niedlugo poszukam jakiegos psychologa czy psychiatre, najlepiej nie w moim województwie. Moze wtedy sie przelamie i pojade, a poki co kupilem sobie lek Persen, ale jedyne skutki jakie zauwazylem to problemy z koncentracja i nudnosci. Pewnie dlatego ze zażyłem troche za dużo. Mam nadzieje ze moje problemy znikna jak skoncze szkole i poszukam innej pracy, w której nie bede mial kontaktu z innymi osobami, chyba zawód kierowcy ciezarówki bedzie idealny.

Witaj!
Ogromnie się cieszę ze przelamujesz się i myślisz o wizycie u lekarza :)
Nie marnuj się szkoda życia na szarpanie sie nerwica odpędż tą wredna od siebie co ona taka ważna i tak Tobą manipuluje:)))
Jednak na serio nie zwlekaj tylko udaj się do lekarza nie chcesz w swoim środowisku poszukaj sobie gdzie indziej ale idż .
Bardzo Cie proszę wiem coś o tym bo wiele lat sobie zmarnowałam nim uświadomiłam sobie jak ja cierpię ...
Teraz mam 49 lat wspanialą rodzine meża córki i jestem szczesliwa bo umiem się cieszyć tym co mam w latach kiedy dreczyła mnie nerwica ja byłam ciągle przygnebiona niezadowolona i w poczuciu winy żylam jaka to jestem do niczego.
Przecież to była nieprawda bo dopiero teraz odkrywam że mam wiele zalet.
Cieszę sie i nadrabiam stracone lata...:)
Pozdrawiam :)))

mądrze napisane :)

Czesc kolega Tyrones. To co napisałeś, to ja sprzed kilku miesiecy. Też kiedys wszystkie sprawy chcialem zalatwiac piesciami, kiedy czulem presje ze strony innych ludzi atakowalem lub wybuchalem zloscia. To jest taki konflikt, byc moze odbierasz pewnosc siebie innych ludzi jako cios dla Ciebie. Byc moze czujesz sie przez to zdominowany. Ale pamietaj, Ty idziesz tylko do pracy. Nic nikomu nie musisz udowadniac, ani sie z nikim bic. Kiedys nachodza Cie takie mysli, poprostu wez gleboki oddech i sie zastanow, zachowaj spokoj. Te mysli wytwarzaja negatywne emocje, ty reagujesz zloscia a to kolejna negatywa wiec sie pograzasz. Pamietaj, ze spokojne podjescie do sprawy jest najwazniejsze. Nikt nie jest idealny, nikt nie musi byc supermenem ani nie wiadomo kim. Daj sobie na luz poprostu, w pracy postaraj sie zrelaksowac, moze pogadac normalnie z gosciami, ktorzy Cie wkurwiaja. Ja sobie w glowie poukladalem, troszeczke cxasu to zajelo ale to mozliwe.

cocojambo zgadzam się z każdym Twoim słowem..tylko luz a szarą rzaczywistosć z lekkim przymruzeniem oka życie to troszkę kabaret trzeba umieć znalezc swoje miejsce..
najwazniejsza praca to nad swoją psychika powyrzucac co zbędne; najważniejsze to nie miec do nikogo urazu zapomnieć..jest to cieżko ale warto.
Ludzie którzy sieją nienawiścią sa bardzo nieszcześliwi tylko tego nie widzą ani nie czują..
Trzeba byc sobą nic nkomu nie udowadniać tylko swoją pracę cokolwiek kto robi bo żadna uczciwa praca nie hanbi wykonywać jak najlepiej a nie zwracać uwagi na szyderstwa i uszczypliwe uwagi.

czesc. a nie probowales moze zmienic pracy? inne otoczenie, inni ludzie, inna atmosfera. nie pozwalaj sobie by ktos sie z ciebie smial, nie musisz od razu uzywac do tego sily fizycznej, ale mozesz bardziej psychicznej i nagadac cos tej osobie zeby sie nie wtracala w twoje zycie. widze, ze tak jak ja lubisz kulturystyke. polecam tobie jak bedzie ladna pogoda biegac codziennie jak masz na to czas, a uwierz, ze podniesie ci to odpornosc psychiczna. niekiedy mozesz z rana oszukiwac psychike i wmawiac sobie po co ja sie boje i czego? mozesz rowniez czesciej spotykac sie z kolegami przyjaciolmi, albo wyjsc na jakas impreze, zeby zdobyc wiecej pewnosci siebie. pamietaj, ze z nerwami nie ma co walczyc, musisz sie przyzwyczaic do tego jaki jestes i zaakceptowac siebie i rozwiazywac szybko te problemy, ktore cie mecza, bo jak bedziesz zwlekal z nimi to juz potem trudno jest sie od nich uwolnic. pozdrawiam

Może się mylę ale wydaje mi się że najlepiej popracować nad soba nad swoją psychika a wtedy latwiej będzie uporać się z otoczeniem a i szara rzeczywistosć nabierze barw..

Witam. Mam 18 lat, a z nerwicą męczę się od 6. Nigdzie się nie leczę, bo jestem osobą otwartą, zawsze pomagał mi głęboki kontakt z ludźmi. Zaczęło się od tego, że gdy miałam 12 lat przeszłam operację wycięcia wyrostka robaczkowego. Bardzo wtedy się bałam operacji i nie mogłam opanować swojego lęku.Ale przeszło. Gdy wyszłam jednak ze szpitala - zaczęło się. Bóle po prawej stronie i własne diagnozy. To wątroba. Strasznie się bałam wgl o tym pomyślec, a gdy zaczynało boleć - strach, panika płacz. Potrafię do dziś wkręcić sobie każdą chorobnę, którą ma ktoś inny. Ciagle wynajduje te same objawy! Potem kłuło mnie serce. I tata wtedy wytłumaczył mi, że to nerwobóle, a nie serce (jak się okazało po USG serca wszystko w normie:) ) Jednak później zaczęłam się bać panicznie ciemności, śmierci, bałam się, że umrę, horrorów. Wszystkiego! Bałam się, gdy ksiądz na religii mówił o grzechach, a gdy był jakiś mój udarzała mnie fala gorąca, chciałam uciec stamtąd. Ale przeszło mi, gdy obracalam wszystko w żart, wyspowiadalam się i gitarka :) Jednak w liceum już mialam nowego księdza. Egzorcysta, na każdej lekcji ciagle o opentaniach, przestraszylam się tego strasznie. Ale było ok. Jednakże ostatnio strasznie mi to utkwiło i nie umiem sobie z tym poradzić, strasznie się boje, że mnie to dopadnie, albo że już dopadło. Choć nie ma symptomów, ale się boję, modlę się o uwolnienie od tych natarczywych myśli,modlę się o tych ludzi, normalnie uczęszczam do kościola i mam kontakt z Bogiem. Pomaga, ale najgorzej jest rano, po cudownie przespanej nocy, bez zadnych koszmarów, pojawia się lęk i strasznie się boję nawet dziewczyny, ktora w naszej szkole chodzi z obrożą na szyji i bluzą z gwiazdą dawida oO nie wiem, jestem dorosłą osobą, pisze mase wierszy, śpiewam i jestem raczej myślicielem. Ale napady sa straszne, czasem się duszę tak się boję. Ręce mi się trzęsą, serducho wali jak szalone i głowa mnie boli.Rozmawialam o tym z księdzem, trochę się zdziwił, ale powiedział, że nie mam się czym martwić, bo żeby kogoś opętało trzeba zaprosić szatana. A ja mam mocny i dobry kontakt z Bogiem. Uspokoił mnie, ale powiedział, ze z tym muszę sama sobie poradzic i uzyskać wewnętrzny pokój, bo nie muszę się bać, gdy Bóg jest blsiko mnie, jednak jak poradzić sobie z tym wszystkim? Bardzo chcę wybrać się do psychologa, ale.. nie wiem?

P.S nie wiem czy opentało czy opętało heh:)

Czego oczekujesz? Co by sie musiało stac bys poczuła sie lepiej? Jakich zmian chesz dokonac i skad bedizesz wiedziała ze sie zmieniasz? To tak ogolnie. Co do opetan:

jessa007 napisał(a):Jednakże ostatnio strasznie mi to utkwiło i nie umiem sobie z tym poradzić, strasznie się boje, że mnie to dopadnie, albo że już dopadło

I co wtedy? Co to dla Ciebie oznacza?

jessa007 napisał(a):pojawia się lęk i strasznie się boję nawet dziewczyny, ktora w naszej szkole chodzi z obrożą na szyji i bluzą z gwiazdą dawida

Jakie przekonanie stad wyciagasz? Co to dla Ciebie oznacza?

jessa007 napisał(a):jednak jak poradzić sobie z tym wszystkim

Patrz pytania ogolne.

Jestem Ewa, mam 15 lat. Od jakiegoś czasu zmagam sie ze strasznym uczuciem, nie moge juz sobie z nim poradzić. A mainowicie zacznę od poczatku:

Kiedy byłam mała okropnie się bałam przedszkola, co rano przed zajęciami płakałam i wymiotowałam. Moi rodzice nic z tym nie zrobili i to się ciągneło dzień w dzień przez 2 lata.. Potem poszlam do podstawówki i wszystko wróciło do normy, żadnych lęków i żadnych objawów somatycznych.

Jednak kiedy poszlam do gimnazjum to znowu wróciło, tyle że teraz częściej ,,łapie" mnie w weekendy i w wakacje o.O

To jest przerażające, drży mi całe ciało jest mi niedobrze, boli mnie brzuch, czasem mam biegunkę, mam ogromną kulę w gardle, nie potrafie nic przełknąć ani nawet patrzeć na jedzenie..

Najdziwniejsze jest to ze zastanawialam sie nad przyczyną tego i doszłam do wniosku, że najbardziej boję się tego że zaatakuje mnie lęk, czyli lękam się lęku.. kiedyś napady tej paniki były krótkie i szybko przechodzily nie zostawiając po sobie śladu..
Teraz praktycznie ciągle czuję się fatalnie, nie moge jeśc, nie mogę spać.. nie mogę się uwolnić od tego lęku, ciagle chce mi się płakać, najchętniej bym się nie podnosiła z łożka.. Mam chłopaka którego strasznie denerwuje powoli moje zachowanie bo nie potrafie się niczym cieszyc.. Pomocy!!

ewaaiken11 napisał(a):To jest przerażające, drży mi całe ciało jest mi niedobrze, boli mnie brzuch, czasem mam biegunkę, mam ogromną kulę w gardle, nie potrafie nic przełknąć ani nawet patrzeć na jedzenie..

ćwiczenie na zmianę negatywnych uczuć, usunięcie złego samopoczucia,stresu czy nawet bólu.

1.Zrelaksuj swoje ciało, odpręż się jak to tylko możliwe. Siadz w wygodnej pozycji
2. Pomysl o sytuacji, która wywołuje w Tobie negatywne uczucie, którego chiałbyś się pozbyć
3. Gdybys miał sobie to uczucie wyobrazić w swoim ciele gdzie by ono było?
4. Wyobraź sobie, ze to uczucie ma jakis kształt i forme. Czy jest to ciało stałe, walec, plyn, moze gaz. Znajdz wszystkie szczególy, które sprawiaja, że to uczucie jest negatywne.
5. Wyobraź sobie ze wyjmujesz to uczucie z siebie i jest przed Toba. Upewnij sie, ze jest usuniete w 100% co oznacza ze nie mozesz go odczuwac bo juz nie jest w Tobie. Ty jestes obok tego uczucia.
6. Zmien ta reprezentacje tego uczucia na cos pozytywnego tj:
-Zmien forme
-Zmien kolor
-Zmien kształt
-Zmien rozmiar
-Zmien temperature
-Zmien wage
-Cokolwiek innego co sprawi ze to uczucie bedzie wydawac sie pozytywne

7. Teraz gdy masz juz pozytywne wyobrazenie tego uczucia włóż je w miejsce, z ktergo je wyciagnałes gdy było jeszcze negatywne. Zauwaz jak zmienia sie Twoj sposob patrzenia na to uczucie/sytuacje podczas gdy wkladasz to pozytywne uczucie. Zwroc uwage jak zmienia sie Twoja fizjologia i Twoj nastroj na lepszy stan.
8. Zapytaj sie siebie czy mozesz jeszcze bardziej wzmocnic to uczucie by wydawało sie jeszcze bardziej pozytywne, bys poczuł sie jeszcze lepiej.

Cwiczenie daje niesamowite rezultaty wiec stosuj zawsze gdy stwierdzisz ze mozesz czuc sie jeszcze lepiej niz obecnie.

to pozwoli zmienic negatywne odczucia. Czy jest cos co by Cie powstrzymywało przed zmiana? Czy amsz jakies korzysci z obecnego stanu? Czy jest cos co nie pozwala Ci sie zmienic? Wyobrazasz sobie co by było gdybys była zupełnie zdrowa i bez leku? Jakbys sie czuła? Jakbys sie zachowywała w tych sytuacjach w ktorych jestes teraz? Co by sie zmieniło|?