Nerwica nie wybiera. Jest chorobą, która łączy wszystkich: młodych ze starymi, brzydkich z ładnymi, słabych z silnymi.
Dotyka ludzi, którzy mają przykre wspomnienia z dzieciństwa i tych, którzy mieli cudownych rodziców.
Zamęcza niepewnych siebie, niewierzących we własne możliwości i tych, którzy zawsze byli silnymi osobowościami a asertywność to ich drugie imię.
Dlatego też nerwica ma różne oblicza i rózne muszą być metody walki z nią.
Postanowiłam założyć ten wątek dla ludzi, którzy urodzili się z silną osobowością, którzy zawsze brali na swoje barki problemy słabszych (członków rodziny, przyjaciół) ponieważ to na nich inni polegali.
Sama posiadam taki właśnie typ osobowości, z nerwicą walczę od roku i obecnie potrafię już jakoś z nią funkcjonować, a był czas kiedy bałam się wyjść z domu i bałam się być w domu, i pogotowie zabrało mnie do szpitala z atakiem lęku panicznego.
Mam nadzieję, że mój przykład i moje przemyślenia pomogą osobom podobnym do mnie.

Przepraszam, że tworzę taki podział, ale uważam, że droga walki z nerwicą jest inna dla różnych ludzi.
Inaczej powinien z nią walczyć człowiek niepewny siebie, nie umiejący mówić NIE, ulegający presji itp. a inaczej ktoś, kto akurat tych problemów nie ma.

Jak już wspomniałam, posiadam silną osobowość. Nie poddaję się manipulacji, mam własne zdanie i potrafię je wyrazić oraz go bronić. Nigdy nie miałam problemów w kontaktach z ludźmi. Przez otoczenie byłam uważana za opokę, kogoś na kim zawsze można polegać, komu można się wyżalić, kto zawsze znajdzie rozwiązanie problemów.
Piszę to wszystko, aby ktoś kto będzie tutaj szukał pomocy, mógł od razu stwierdzić, czy moje przemyślenia i mój przykład są właśnie dla niego.
Aż przyszedł czas, kiedy moje życie zmieniło się w piekło wspierania najbliższych w przeżyciach dla rodziny najbardziej traumatycznych. Nie chcąc wnikać w szczegóły powiem, że moja nerwica wynika z nadmiernego, kilkuletniego stresu, obciążenia psychiki koniecznością bycia silnym, w momencie kiedy każdy człowiek ma prawo być słabym. Wstrzymywania płaczu dla dobra innych, którzy komuś musieli się wypłakać. Nie płakałam od 1998 roku i do dzisiaj tego nie potrafię.
Moja nerwica jest lękiem przed śmiercią.

Rok temu dostała pierwszego ataku lęku panicznego, po trzecim postanowiłam szukać pomocy.
Poszłam do lekarza rodzinnego, który po serii podstawowych badań i obejrzeniu mojego wyniku CT (efektu wizyty w szpitalu) stwierdził u mnie nerwicę lękową i zasugerował wizytę u psychiatry.
Mam taką dobrą cechę, że jak lekarz mówi, że nic mi nie jest i wyniki badań to potwierdzają - nie wyszukuję powodów do podważania tej prawdy. Skoro nic mi nie jest - to nic mi nie jest!
Poszłam do psychiatry, dobrze trafiłam, miałam wielkie szczęście, widzę to dopiero teraz, po przeczytaniu wielu postów osób, które trafiły do idiotów i wyszły od nich bardziej zdołowane niż weszły.
Chodziłam na indywidualną psychoterapię przez pół roku, raz w tygodniu. Moja psychiatra jest przeciwniczką leczenia nerwicy lekami antydepresyjnymi. Twierdzi wprost, że one nie pomagają na nerwicę, jedynie tłumią objawy. Ale nikt przecież nie będzie brał tych leków do końca życia i kiedy je odstawi, nerwica na pewno wróci.

Dlatego nie dostałam tych leków. Jedynie Afobam, który miałam brać w ataku lęku panicznego. Wykupiłam rok temu dwa opakowania. Dzisiaj mam w apteczce 1,5 opakowania. Sama świadomość, że mam ten lek i mogę go zażyć w każdej chwili, pomogła mi wiele razy przezwyciężyć złe samopoczucie. Ale również kilka razy pół malutkiej tabletki przywróciło mnie do świadomości, kiedy szalałam w ataku paniki.
Psychoterapia polegała na rozmowie o mnie, o moim życiu, o moich uczuciach, można odmieniać "ja" we wszystkich przypadkach, bo na tym polegał początek terapii. Później psychiatra próbowała wyzwolić ten żal i łzy, które nie popłynęły kiedy powinny - bez skutku. Nie jestem osobą, która jest zdolna do ujawniania przykrych emocji. Im są silniejsze, tym bardziej je ukrywam.
Mam tu na myśli emocje dotyczące najgłębszych uczuć, a nie zwykłych relacji międzyludzkich.
Wtedy skupiła się na wyjaśnieniu mi istoty mojej nerwicy, razem dochodziłyśmy do tego dlaczego zachorowałam. Kiedyś kazała mi się zastanowić - do czego potrzebna jest mi nerwica.
Początkowo byłam oburzona. No jak to? wykorzystuję nerwicę do jakich celów? to takie.... egoistycznie nieładne, źle to o mnie świadczy. Dużo czasu musiało minąć, abym mogła pogodzić się z tą opcją. Kiedy to nastąpiło - nadszedł przełom w leczeniu.

W tamtym czasie znalazłam to forum. Bardzo pomogły mi niektóre porady Krysi i jej zdroworozsądkowe podejście do nerwicy.
Pomimo, że wydaje mi się, iż jesteśmy innymi typami osobowości i nasze sposoby walki z nerwicą siłą rzeczy muszą być inne, jednak zawsze można wziąć coś cennego od kogoś mądrego. Dlatego też w moich następnych przemyśleniach będą pojawiały się zapożyczenia od Krysi (liczę na to, że w swojej wielkoduszności nie urwie mi za to głowy).
Tak jak i od mojej psychiatry. Ona mówiła, stawiała wnioski - a ja wyciągałam sobie z tego własne.
Wtedy też doszłam do tego, że nerwicy nie da się wyleczyć. Można ją skutecznie zaleczyć i żyć bez ataków lęku. Ale już zawsze, zawsze, ZAWSZE trzeba pozostać czujnym!
Kiedy przewiduję jakieś wydarzenie potencjalnie stresujące - przerabiam je zawczasu w głowie, co się może zdarzyć, co mnie czeka, co będzie. Kiedy to następuje - jestem przygotowana, a dzięki temu spokojna.
Gdy muszę zrobić coś, co dla mnie jest wyzwalaczem lęku - wizyta u fryzjera, w sklepie, w urzędzie, rozmowa służbowa czy coś w tym stylu, mówię sobie: niczego nie muszę. Chcę to zrobić, ale w każdej chwili mogę wrócić do domu. Przerabianie muszę na chcę jest czymś za co Krysię należałoby ozłocić!
Mnie to pomaga w większości sytuacji. Jedynie jazda samochodem opiera się cudownemu działaniu chcę, bo jak jadę to już muszę, nie mogę przecież wysiąść na środku skrzyżowania.

Jestem osobą kompletnie niepodatną na wszelkie sugestie. Muszę sama dojść do przyczyn i sama wypracować rozwiązania.
Dlatego wszystkie książkowe mądrości kompletnie do mnie nie przemawiają.
Nie nadaję się do technik relaksacyjnych - bo jestem osobowością kontrolującą i takie techniki wydają mi się śmiesznie żałosne.
W czwartek kanadyjscy psychiatrzy ogłosili raport ze swoich badań, z którego wynika, że powtarzanie sobie różnych mantr, przynosi szkodę osobom ze skłonnością do depresji, a zupełnie nie pomaga osobom o silnym charakterze.
Mnie zawsze powtarzanie sobie, że jestem mądra, piękna, zdolna i wszystkich kocham wydawało się idiotyczne.
Taka jestem i nic na to nie poradzę. Jeśli komuś to pomaga, jego sprawa, szanuję to.
Natomiast kierowanie się oceną mojej osoby ujawnioną w trakcie psychoterapii i wypracowanie sobie dzięki temu własnej metody na życie z nerwicą uważam za skuteczne.
Nerwica przyszła do mnie sama, bo musiała. Bateria się wyczerpała i organizm zamiast raka albo wrzodów żołądka zafundował mi nerwicę.
Pierwszym krokiem do normalnego życia jest pogodzenie się z faktem, że mam nerwicę.
Kiedy już zrobiłam te wszystkie badania, których wyniki były dobre, kiedy lekarz powiedział, że mam nerwicę - nie podważałam tego. Nie szukałam "prawdziwej" choroby, tylko postanowiłam leczyć się na nerwicę.
Bo jak trzy osoby powiedzą ci, że jesteś koniem - to kup sobie siodło!.

Droga Passifloro:)
Bardzo fajnie czyta sie twoje przemyslenia :) jednak kiedy to wszystko przeczytalam to doszlam do wniosku ze faktycznie jestesmy innym typymi osobowociowymi....ale wiele nas laczy jezeli chodzi o odczucia,ambicje itd. Nawet ciebie czytajac czuje sie ta sile i mocna osobowosc....jednak wydaje mi sie ze pod ta twarda skorupa kryje sie troche slaby i zagubiony czlowiek....tak jak zreszta piszesz w ktoryms momencie ta sila sie wyczerpala! Ja mimo ze jestem napewno inna...postepowalam i pewnie jeszcze postepuje podobnie...tez wszystkie obowiazki biore na siebie...mimo swojej slabosci ciagle statam sie byc wsparciem dla innych...mam wiele ambicji ktorych nie zdazylam zrealizowac wlasnie przez nerwice...pogodzilam sie z tym....ale jednak mimo wszystko tam gleboko czuje jakis zal! Tak naprawde jestesmy podobne...tylko nasza zewnetrznosc jest inna! Ty potrafisz powiedziec glosno to co czujesz...ja to robie(robilam) w bardziej zakamuflowany sposob! Ty nie boisz sie raczej nowych wyzwan...u mnie jest juz z tym gorzej! Tak sobie mysle ze wlasnie w tym jest roznica miedzy nami a w glebi duszy jednak jestesmy bardzo podobne.....
Pozdrawiam serdecznie :)

Cóż, każdy swoją nerwicę musi przerobić samodzielnie. Ocenianie siebie poprzez porównania z innymi nie jest w tym pomocne.
Nigdy nie brałam na siebie za dużo obowiązków, nie stąd wzięła się moja nerwica.
Własną pracą a raczej nauką osiągnęłam w życiu sukces na moją miarę bez specjalnego wysiłku, jestem zadowolona z tego co mam i nadal się rozwijam.
Moja nerwica dotyczy wyłącznie nadmiernych obciążeń psychicznych związanych z wydarzeniami w mojej rodzinie.
Zawodowa część mojego życia jest poukładana i zrównoważona, nie przysparza mi stresów, których nie mogłabym udźwignąć.
W moim przypadku śmierć jest matką mojej nerwicy. Każdy ma własną matkę.

To obciążenie psychiczne, trwające kilka lat, kolejne zgony najbliższych mi osób i konieczność wspierania pozostałych nacięgneły moją psychiczną sprężynę do granic wytrzymałości. Kiedy w ubiegłym roku straciłam ostatnią osobę z mojej rodziny - nie musiałam już "trzymać się w kupie" i sprężyna pękła.
To, co spotyka mnie teraz za sprawą nerwicy jest reakcją na nie wyrażony ból, na nie wypłakane łzy.
Nie jestem cyborgiem, tylko człowiekiem. Jednak w tamtych momentach swoim postępowaniem pomagałam najbliższym i dzisiaj zrobiłabym to samo. Ale starałabym się przynajmniej w samotności okazać swoją słabość i wyrazić swój ból. Dzisiaj być może byłabym zdrowa.
Jednak wspominanie swoich błędów i żałowanie, że kiedyś nie zrobiło się tak albo siak, nie pomaga w walce z nerwicą.
Co się stało, to się nie odstanie i trzeba patrzeć w przyszłość.

Kiedy chodziłam na psychoterapię byłam strzępem samej siebie. Opowiadanie o sobie było trudne, co się wydarzyło, co wtedy czułam, jak zareagowałam, co myślałam. Nie przepadam za takimi wynurzeniami.
Jednak pod koniec każdej sesji, psychiatra podawała mi swoje wnioski i ocenę mojej osoby w związku z przerobionym fragmentem, a na początku następnej sesji pytała jak się później czułam.
Najpierw nie widziałam w tym wielkiego sensu, ponieważ czułam się tak samo kiepsko. Miałam ataki lęku, ciągłe dolegliwości, watę w głowie i rosnące ciśnienie. Wszystkie moje objawy nerwicy skupiły się w głowie, a nawet na głowie. Miałam bóle kości za uszami, w nocy budził mnie ból zdrętwiałych małżowin usznych. Biegałam z tym od dentysty do laryngologa, nikt nie umiał mi pomóc. Dopiero psychiatra powiedziała mi, że to jest objaw nerwicy, że zaciskam zęby i stąd te bóle. Miała rację. Okazało się, że nie potrafię utrzymać fizjologicznego odstępu między zębami. Ciężką pracą oduczyłam się tego, nie zaciskam już zębów w ciągu dnia. Jednak kiedy znowu zaczynają się te bóle wiem, że zaciskam zęby w nocy. To jest znak, że nagromadziłam stres i w ten sposób on się ujawnia. Zaciskanie zębów lub zgrzytanie nimi jest sposobem odreagowywania stresu przez ludzi, którzy nie ujawniają swoich uczuć. Pomaga mi wtedy miękka szyna relaksacyjna, którą zakładam na noc. Utrzymuje ona konieczny odstęp między zębami i nie dopuszcza do nadwyrężenia mięśnia żwacza. To jeden z najsilniejszych mięsni człowieka. Jego stałe naprężenie przy zaciskaniu zębów prowadzi do potwornego bólu. Szyna relaksacyjna wymusza rozluźnienie tego mięśnia, a co za tym idzie zapobiega bólom.

Początkowo psychoterapia nie przynosiła zmian, ponieważ opowiadałam o dzieciństwie i wczesnej młodości, które miałam szczęście mieć udane, więc nie tutaj tkwił mój problem.
Dopiero kiedy dotarłam do wydarzeń, o których już wspominałam, zaczęlo się coś dziać. Mówiąc o tym, poczułam nadchodzący atak paniki, ale jak to ja, oczywiście zebrałam się do kupy i przetrwałam. Po wyjściu z gabinetu nie wiedziałam, w którą stronę mam iść, byłam pewna, że za chwilę dostanę wylewu. Nie pamiętam jak dotarłam do domu.
Tak było przez kilka kolejnych sesji, ponieważ cień śmierci nade mną jest bardzo długi.
Psychiatra zaniechała komentarzy, tylko słuchała. Kiedy skończyłam te bolesne opowieści, poprosiła mnie o czas. Musiała skonsultować się ze swoim prowadzącym. Każdy psychoterapeuta ma osobę, z którą konsultuje w razie potrzeby prowadzone terapie, to ktoś w rodzaju doradcy i kontrolera.
Podczas następnej wizyty role się zmieniły i to psychiatra mówiła. O tym, że spotkało mnie coś, co załamałoby każdego, że jestem taka biedna, że mam prawo czuć się samotna i nieszczęśliwa, że musiałam patrzeć śmierci w oczy i nie mogłam mrugnąć okiem dla dobra najbliższej mi osoby i inne podobne rzeczy. Chciała doprowadzić mnie do płaczu i ujawnienia emocji. Na biurku stało pudełko z chusteczkami. Niestety nie udało się, bo zamieniłam się w kamień. Ona mówiła, a ja czułam, że jestem obok, że mój mózg zamknął się i jej słowa spływają po wierzchu nie docierając do wnętrza. Widziałam zdumienie w jej oczach.

Witam!
Też mam silną osobowość , też jestem opoką dla innych. Gdy ktoś umrze , choruje , potrzebuje pomocy - dzwoni do mnie.
Lubię pomagać innym , byłam pewien czas wolontariuszką w hospicjum i w ZOLu.
Ale od kilku miesięcy stałam się bardziej asertywna- częśc przyjaciół sie poobrażała -Ci prawdziwi zostali.
Nauczyłam się wył tel kiedy chce odpocząc - musiałam stać sie asertywna , bo i mi kiedyś mogłaby "pęknąć sprężynka" ...
Nikt z nas nie jest ze stali ,czasem trzeba pomyślęć o sobie!
Pozdrawiam

Dokladnie tak jest kazdy swoja nerwice musi przerobic sam...znalezc jej przyczyne..odreagowac gleboko i mocno scisniete emocje! I nauczyc sie odreagowywac je na bierzaco!
Ja wiem ze pewnie znowu napisze nie na temat....ale jak cie czytam Passifloro to naprawde w niektorych momentach widze siebie....mimo ze jestesmy rozne! Te nieokazywanie emocji...mialam cos podobnego podczas mojej psychoterapi grupowej...podczas rozpracowywania mojego zyciorysu zostaly dotkniete bardzo bolesne sytuacje z mojego zycia....w srodku myslalam ze sie rozlece na tysiac kawalkow....na zewnatrz moj wyraz twarzy zostal niewzruszony....wszyscy sie dziwili....bo nie mogli odczytac co czuje...
Mnie tez jest ciezko sie rozplakac...szczegolnie przy ludziach! Jezeli juz placze to w samotnosci!
I jeszcze jedno...bardzo ciezko mi prosic o pomoc jezeli chodzi o moja nerwice...wydaje mi sie ze teraz po psychoterapiach to juz powinnam sama sobie radzic.....
Passifloro bardzo duzo czerpie z twoich przemyslen....mimo ze jestesmy inne :)

Krysiu - każdy Twój komentarz jest przyjmowany z otwartym sercem.

Ata - nie czytasz uważnie, ale to normalne. Zwykle ludzie odnoszą to, co czytają do siebie i swoich przeżyć.

Ja nie mam problemu z asertywnością. Czasami nie da się myśleć o sobie. Kiedy umiera najbliższa osoba, a druga tylko w tobie znajduje oparcie, nie można powiedzieć nie. Kiedy patrzysz przez dwa lata w oczy komuś kogo kochasz i widzisz w nich śmierć, nie możesz być asertywna. Musisz pomóc nie zważając na koszty własne. Tylko te koszty można obniżyć, samemu znajdując opokę dla siebie, sposób poradzenia sobie z własnymi emocjami. Ja tego nie zrobiłam i to jest mój błąd.
Obciążenie problemami osób, z którymi nie jest się silnie związanym emocjonalnie, nie obciąża psychiki do tego stopnia, aby dostać nerwicy. Przynajmniej nie mnie.

Wracając do psychoterapii.
Od tamtego momentu moja psychiatra zmieniła strategię. Zaczęłyśmy rozmawiać o lęku.
Dla mnie lęk nie jest przyjacielem. Nie może być. Jest czymś, co chce zapanować nad moim życiem, zamknąć mnie w domu w koszmarze paniki, chce odebrać mi cały urok życia i zniszczyć dzieciństwo mojemu dziecku. W życiu się z nim nie zaprzyjaźnię.
Jest wrogiem, jesteśmy na wojnie. A, żeby pokonać wroga trzeba go dobrze poznać.
Teraz terapia została skierowana na poznanie i nazwanie mojego lęku. Wydawałoby się, że będzie to łatwe, ale wcale nie było.
Nie lubię przyznawać się do słabości i nazywać głośno to, czego się boję. Kiedyś myślałam, że nie boję się nikogo i niczego. Akurat.

Wiem ,że nie masz problemu z asertywnością .Ja już teraz też nie. I czułam się trochę winna z tego powodu .A czytając dzisiaj Twoje posty stwierdziłam ,że dobrze robię , bo mogłoby mnie kiedyś spotkać to co Ciebie.
Mam nadzieję ,że uda się Tobie pokonać chorobę.
A ja też postaram sie dalej pomagać, ale też odreagowywać emocje na bierząco.
Całe szczęście , ja mam swoją opokę i na razie radzę sobie ze swoimi emocjami.
Dziekuję za mądre słowa.
Pozdrawiam