Problemy z nerwicą lękową zaczęły się u mnie jakieś pół roku temu, kiedy ubzdurałam sobie, że mogłam zarazić się hiv lub hcv w salonie piercingu. Okres od tej bzdurnej myśli do odebrania wyniku pamiętam jako ciągłe leżenie w łóżku, strach i znajdowanie u siebie wszystkich objawów choroby. Gdy dowiedziałam się, że jestem zdrowa jak ryba, ucieszyłam się niezmiernie i myślałam, że mój problem się skończył. Jednak nie, napady lęków, wrażenie drętwienia, niepełnej sprawności kończyn, obawa przed zachorowaniem to była moja codzienność, do momentu aż, jak złudnie mi się wydawało, pokonałam tą okropną przypadłość i żyłam jak zawsze. Nareszcie czułam się sobą, byłam wolna i szczęśliwa. Jednak od czasu do czasu miałam wrażenie, że moje ręce są słabe, ale nie zwracałam na to zbytniej uwagi, dopóki nie zaczęły boleć mnie nogi (stawy w biodrach, piszczele) jak przypuszczam od nadmiernego chodzenia w niewygodnych butach po nierównych, zaśnieżonych ulicach, a moja koleżanka mi opowiedziała o znajomej którą bolała noga i po czasie okazało się, że ma stwardnienie rozsiane. Pamiętam, że poczułam jakby ktoś wylał na mnie wiadro gorącej wody, zdrętwiały mi momentalnie ręce i nogi, a w piersi znów czułam narastające uczucie strachu i paniki.

Od kilku dni znów mam problemy z zaśnięciem i zapanowaniem nad emocjami, a ponad to czuje jakby moje ręce i nogi były strasznie zmęczone i w ogóle nie miały siły. Wydaje mi się, że nasila się to w momencie w którym zaczynam się stresować lub myśleć o tym, że mogłabym być chora. Ale czasem już sama nie wiem czy boję się i zaczynają się te dolegliwości, czy zaczynają się dolegliwości i wtedy się boję.
Poszłam do lekarza po skierowanie na badania krwi, gdyż podejrzewam, że mogę mieć problemy reumatoidalne i spodziewałam się poważnego potraktowania mojej osoby, a co najistotniejsze indywidualnego. Jednak po wysłuchaniu co mnie boli i uwagi odnośnie "sztywnienia" kończyn i prośby o skierowanie, zapytał czy to wszystko. Zero jakiegokolwiek dialogu, zainteresowania. Czułam się zignorowana i jeszcze bardziej mnie to przybiło. Już czasem nie mam siły bić się z myślami i nie wiem co robić... W końcu każdy boi się choroby... Tylko mnie myśl o niej doprowadza do całkowitego wyczerpania i paranoi... Nerwica to chyba "przyjaciółka" na zawsze.

Z nerwicy mozna wyjść całkowicie ,tylko oprócz tego ze się raz wyjdzie trzeba się jeszcze nauczyć jak zrobićżeby nie powracało

Skoro tak to u mnie powróciło chyba dlatego, że ktoś powiedział o czymś czego potwornie się boję i o czym myśl starałam od siebie odpychać.

Kasha64 to uczucie drętwienia rąk i nóg tez przerabiałam.Pamiętam kiedyś miałam taki dzień że czułam jakby moje rece nie były moje,nie miałam w nich siły zaczęłam się nakręcać i zaraz słabo,niedobrze.Wzięłam tabletkę na uspokojenie ,połozyłam się i mi przeszło.Nie nakręcaj się i nie mysl tak o tym bo twój stan sie pogorszy.Trzymaj się cieplutko.

Odebrałam wczoraj wyniki morfologii. Z tego co widzę wszystko jest w porządku. Aso poniżej 200, a więc wykluczone zostały problemy reumatoidalne. Z jednej strony to dobrze, ale z drugiej powraca strach i niepewność odnośnie objawów. Czy te osłabienie kończyn związane jest z nerwicą, czy może jednak jakieś choroby. Nigdy nie byłam jakąś "strongwomen" i dokąd nie podsunięto mi myśli o stwardnieniu rozsianym nie zwracałam na takie rzeczy uwagi i zapewne bym nie zwróciła, i może to rzeczywiście wynik mojego przewrażliwienia i nerwicy. Czasem czuje się kompletnie bezradna... Walka z samą sobą to rzecz niesamowicie ciężka.

Czy to co piszesz jest prawda? Jestes tego pewna? Jak sie czujesz majac te mysli? Kim bys była gdybys ich nie miała? polecam wypisac na kartce