Witaj ;) . Musicie oboje odpowiedzieć sobie na pytanie co jest głownym powodem nie ufności ze strony rodziców chłopaka.
Jeśli chodzi o depresje twojego chłopaka to zasugeruj mu delikatnie wizyte u specjalisty niech zasiegnie u niego chociaz rady.
Depresja to problem wielu ludzi ale nie ma co sie poddawać. "wywalą Cie drzwiami to właź oknem " niech nie poddaje sie w szukaniu pracy anuż jakiś pracodawca sie nim zainteresuje. Jeśli nie udało mu sie skonczyc studiów nic straconego jest wiele zaocznych szkół dla dorosłych i nic nie stoi na przeszkodzie dalszej edukacji. Starajcie sie krok po kroku przekonywać rodziców chłopaka że puścić syna do dziewczyny to nic złego. Jesteście dorośli macie swoje prawa. Wszystkich problemów nie da sie rozwiązać odrazu ale stopniowo na pewno bedzie coraz lepiej :). jeśli na prawde sie Kochacie to odległość was dzieląca nie stanowi żadnego problemu. Życze powodzenia !;)

Autor postu otrzymał pochwałę

Jak to rodzice chcą dla swoich dzieci jak najlepiej to oczywiste ;) ale nie zapominajmy ze istnieje pewna granica opiekunczosci rodziców jesli zostaje ona przekroczona mamy doczynienia z nadopiekunczoscia. Jeśli wina nie udolnień twojego chlopaka lezy w braku motywacji jego rodziców to trzeba te sprawe załatwic najlepszym i najskuteczniejszym sposobem jest rozmowa najlepiej ty twój chłopak i jego rodzice . Musicie otwozyc sie przed soba , wydaje mi sie ze gdyby twój chlopak powiedzial im ze głownie przez nich nie radzi sobie z niczym i demotywuja go na kazdym kroku...na pewno daloby im duzo do myslenia . Wszystkeigo dobrego ;)

Autor postu otrzymał pochwałę

Nie chce byc uszczypliwy ale chyba dzial psychiatria jest chyba lepszym dzialem na ten problem.
Zycze powodzenia w rozwiazaniu problemu.
Pozdrawiam

Autor postu otrzymał pochwałę

Witam Cie serce!!!!
Wiesz co moja droga najlepszym lekarstwem jest otoczenie które wspiera i dodaje otuchy jednak pamiętaj takiego czlowieka nie wolno pocieszać tylko podkreślac jego mocne strony to jest najważniejsze pocieszanie jeszcze bardziej doluje.
Najlepszym wyjsciem to byloby żeby "dokształcić" rodziców aby oni się zmienili jak oni zmienia postepowanie zobaczysz jakie bedą postępy.
Wiem co piszę bo ja tak mialam mam starszą osobe i wbrew wszystkiemu chwalilam i staralam sie rozmowe sprowadzać do takich dobrych okresow w życiu i wiesz efekt był niesamowity dzialalo jak najlepsze lekarstwo bo poczula się doceniona wartościowa potrzebna a coż mi bylo "potrajlować" (ale też trzeba z wyczuciem zeby nie dotknać to jest bardzo delikatna sfera),chociaż córki mnie podziwialy że tak potrafię ale tak trzeba było.
Najlepiej byłoby w jakis sposób porozmawiac z rodzicami może najlepiej z mamą tak delikatnie moze podsunąc forum gdzie sa osoby które dziela sie uwagami jak postepować z takimi osobami.
Wszedzie najważniejsza wiedza ;niewiedza to zazwyczaj szkodzi.
Pozdrawiam odezwij sie jeszcze:)

Ps. możliwe ze dzial nieodpowiedni ale najwazne aby wogóle sobie pomagać:)

Autor postu otrzymał pochwałę

serce20 napisał(a):

stratus napisał(a):Nie chce byc uszczypliwy ale chyba dzial psychiatria jest chyba lepszym dzialem na ten problem.
Zycze powodzenia w rozwiazaniu problemu.
Pozdrawiam

Ale komu ma to sie przydać mi mojemu chłopakowi czy jego rodzicom ?
pozdrawiam

Neurologia nie zajmuje sie problemami psychicznymi czy psychologicznymi, tylko organicznymi zmianami w obrębie ośrodkowego i obwodowego ukladu nerwowego. Tym zajmuje się psychiatria. Dlatego ten dział nie jest odpowiedni dla takiego tematu.

Dodam jeszcze ze jesli to "prawdziwa" depresja kliniczna, to owszem wsparcie otoczenia itd. jest bardzo wazne, ale konieczne jest tez ( przede wszystkim) podawanie lekow antydepresyjnych. Depresja wbrew pozorom to powazna choroba z kręgu psychiatrii i czlowiek bez pomocy psychiatry raczej z niej nie wyjdzie( no chyba, ze pod tym terminem rozumiemy jakies chwilowe zaburzenia nastroju).

Autor postu otrzymał pochwałę

xxyz napisał(a):Dodam jeszcze ze jesli to "prawdziwa" depresja kliniczna, to owszem wsparcie otoczenia itd. jest bardzo wazne, ale konieczne jest tez ( przede wszystkim) podawanie lekow antydepresyjnych. Depresja wbrew pozorom to powazna choroba z kręgu psychiatrii i czlowiek bez pomocy psychiatry raczej z niej nie wyjdzie( no chyba, ze pod tym terminem rozumiemy jakies chwilowe zaburzenia nastroju).

No zupełnie sie z Toba nie zgodze. Np przynajmniej ja nie znam przypadku osoby w depresji, która strasznie sie martwi gdy wstaje rano z łózka idac do kibelka... albo gdy spi :] Powazna, brzmi tak powaznie, ze az sie prosi o to zeby dodac tu humoru. Gdzies tu na forum ktos napisał, ze takich osob nie mozna pocieszac... Kto tak mówi? :O Jeszcze nie znam przypadku gdy ktos ma problem gdy nie traktuje go powaznie. Leki? Dobry sposob na uzaleznienie ale na pewno nie rozwiazanie. Tu chodzi o kierunek mysli, wiec człowiek sam musi sie zastanowic czego chce i jaki keirunek temu nadac i zapewniam ze mozna zrobic to bez jakiejkolwiek farmakologii. Dajmy na to fluoksetyne, ktorej działanie polega na hamowaniu zwrotnego wychwytu serotoniny. Czyli mowiac po polsku zapewnia ze ów hormonik szczescia bedzie sobie dalej pływał w organizmie. Koktajle hormonalne człowiek wytwarza bez przerwy i steruje tym jak ma wygladac jego nastroj. Jesli ktos rypie mysli wstylu jak źle mu dzis pojdzie albo jaki jest beznadziejny nie dziwota ze i nie wydziela jej wystarczajaco bo organizm az wyje o to zeby zmienic te mysli. Taki sygnał, który jest zagłuszany lekami. Lubie myslec o tym jako znak ostrzegawczy - człowieku pomysl o tym co bedize nie to co było. Pomysl o tym jak mozesz działac by zyskac to co chcesz a jesli nie wiesz czego chcesz to weź do reki długopis i spisz cele po czym kazdego dnia zapisz co w kwestiach tych celów udało Ci sie osiagnac, czego sie nauczyłes i jak mozesz to wykorzystac. Zmienisz wtedy mysli i poniewaz umysł bezczynny zostac nie moze, przestanie wracac do przeszłosci a zajmie sie mobilizacja i szukaniem pomysłów do tego jak zrealizowac to co jest postanowione. Nie znam przyoadku osoby, która che cos osiagnac i suzkajac sposobu ma depresje. Cos w tym musi byc... Nie beda potrzebne ani leki, ani psycholog a jedynie kartka długopis i wymyslenie dobrego planu na przyszłosc. Pozdrawiam

Autor postu otrzymał pochwałę