Witam serdecznie
Pierwszy raz pisze na tego typu forum. Chciałbym doświadczyć jakiś rad od Państwa…może ktoś jest lub był w podobnej sytuacji co ja…
Mam 25 lat. Jestem raczej przystojnym wysokim brunetem. Od kilku lat mam problemy ze sobą, tzn. z moją osobowością.
Obecnie jestem studentem i z różnym skutkiem radze sobie z nauką. Mam poważne problemy z nastrojem i koncentracją. Często bywam osowiały, bez humoru. Najprostsze rzeczy sprawiają mi trudności. Często czytając jakiś tekst po chwili go zapominam i nie potrafię przytoczyć choćby tematu, jakiego on dotyczył. Mam bardzo krótką pamięć. Unikam kontaktu z otoczeniem. A kiedyś tak nie było…
Głupi przykład to to ,że chodzę prawie codziennie do tego samego sklepu i praktycznie nie zamieniam z sympatyczną ekspedientką praktycznie żadnego zdania…wymieniam listę zakupów i po wszystkim mówię „do widzenia”… … rozmowa z piękną młodą ekspedientką nie daje mi satysfakcji…takie zachowanie nie jest przecież normalne… czuje że mam w głowie silną blokadę, która siedzi i nie pozwala mi się wyluzować tak jak kiedyś

Boli mnie też, że „tłumoki” z mojej miejscowości, którzy nie potrafili w podstawówce dodawać w zakresie „10” jakoś radzą sobie z życiem, cieszą się nim…a ja pomimo tego że parę lat temu zdałem maturę na prawie samych 5,0 nie potrafię być radosny i otwarty na ludzi…to nie jest sprawiedliwe…
Kiedyś ( 15-20 lat) często słyszałem że jestem bardzo inteligentnym mężczyzną…
teraz mam wparcie jedynie w mojej cudownej dziewczynie, która chyba z miłości do mnie stara się nie zauważać mojego umysłowego„kalectwa” …
najgorsze jest to, że boje się ludzi pewnych siebie… przy bezpośredniej wymianie zdań tracę przez to siły witalne i prawie zawsze przy dłuższej rozmowie wychodzę na kretyna i impotenta umysłowego…nawet jeśli ta druga osoba to jakiś ewidentny prostak.
Nie potrafię się obronić słownie przed krytyką innych…czuje się niekiedy jak „worek do bicia”…

Od dłuższego czasu trudno jest mi poskładać myśli i się wysłowić… jąkam się…to jest żałosne…więc wole milczeć i unikać przygodnych konwersacji…oczywiście sytuacja z najbliższymi jest inna (nieco lepsza)…choć to nie jest moim zdaniem to, co mogłoby być…
Chciałbym żeby mój stan wrócił do normalności…żebym miał więcej odwagi i lepsze relacje z ludźmi.
Często mam ochotę po prostu usiąść i się rozpłakać…bo jak tu żyć, skoro boje się otoczenia …wszystko co wiążę się z kontaktem z osobami „trzecimi” robie z ogromną niechęcią…to katorga w moim przypadku… na studiach trzeba „walczyć” o „byt”, o własne poglądy….
tylko jak to robić bez siły przebicia…?
2 miesiące biorę regularnie deprim (3 tabletki dziennie)…niestety nie widzę znacznej poprawy…no ale nie wiem z drugiej strony jakbym się czuł gdybym tych tabletek nie łykał…może byłoby jeszcze gorzej…
w przeszłości nie miałem raczej przykrych incydentów, które mogłyby wpłynąć na mój stan psychiczny…
Nie chce dalej tak żyć…umyka mi młodość…a ja się cofam w rozwoju…
Proszę o pomoc…i rady

Cześć,słuchaj nie dam Ci kokretnej rady,uważam że powieneś iść do specjalisty on okresli co Ci dolega i zdecyduje co dalej,ja miałem ciężką depresję trochę Twoich objawów ja też miewałem(problem z koncentracją,pamiecia,bełkot i oczywiście strach przed ludżmi) ale wydaje mi się że Ty nie jesteś w takim złym stanie ale musisz otrzymać profesjonalną pomoc-nie licz na to że samo przejdzie.
Pozdrawiam

Witam , szczerze to nie widzę u Ciebie ani zalążka depresji ani też innej choroby o podłożu psychicznym ...... też często tak mam jak ty , bardziej niż wizyta u psychiatry czy psychologa ,przydałaby ci się lekcja pewności siebie i docenienia własnej wartości! Na podstawie tego co napisałeś mniemam iż masz miłe spokojne życie ,jesteś przystojny ,mądry i do tego zdrowy,masz kogoś obok siebie . A pomyśl teraz o ludziach sparaliżowanych , bez kończyn, nie widzących lub po prostu samotnych , bądz też o ludziach uzależnionych ..... zobacz ty masz wszystko a oni! ? dlaczego ty masz nie mieć radości życia mają tak wiele !?





pozdrawiam , Nisza

Odstaw piguły, popracuj nad sobą, stań przed lustrem, powiedz sobie,że jesteś GOŚĆ a nie jakiś CIEĆ i rób tak tyle razy ile będzie trzeba. Mam takiego kolegę, poradził sobie, zazdroszczę mu urody, kasy i zdrowia fizycznego (to przede wszystkim!), ale widzę że cierpi na to samo co Ty, jakiś rodzaj nerwicy, może lękową, masz lęk przed opinią osób trzecich o Tobie. To dość niewygodne schorzenie, ale do przejścia, bliscy Ci pomogą, ale prim musisz sam nad tym pracować + psychoterapia.

czesc mam naimie paulina miałam takie problemy jak ty juz od dziecinstwa, czułam sie inne pusta uczuciowo i mysleniowo, nikt mi nie pomogl, rodzice nie widzieli co sie dzieje ze mna, pamietam jak w gimnazjum nie lubiałm przez to chodzic do szkoly, czułam speszenie jak ktos do mnie mowił, bo tak jakby moj mozg nie przetwarzal jak trzeba wiadomosci, jakby byl pusty uczuc sie uczyłam sobrzez az do 2 klasy liceum wtedy pojawiły sie derealizacja problemy ze szkoła wagary wagarowalam duzo w klasie maturalnej ale nawet dobrze zdałam mature poszłam na studia nie miałąm ochoty oczywiscie tam isc bo po puierwsze nie czułam sie na siłach po drugie bałam sie ludzi w domu mi przez to dokuczali nie rozumieli co sie ze mna dzieje dopiero pojawil sie u mnei zespoł paranoidalny poszłam do szpitala lecze sie juz dwa lata jest mała poprawa ale jest jak dawniej jeszcze nawet gorzej boje sie płacze załamuje sie prawie kazdego dnia nie radze sobie naprawde sobie nie radze nie wiem co poczne ide sie teraz wyplakac lekarowi i poprosze o tabletki na koncentracje czuje sie pusta uczuciowo i myslenieowo mam chłopaka ale ostanio nam sie nie układa jak chcesz poklikac bede bardzo chetna moj numer 2109955 pozdrwawiam

wczoraj byłem u lekarza...
stwierdził u mnie depresje i lęki społeczne...
od dziś łykam Seroxat...
oby było lepiej....
pozdrawiam wszystkich którzy przejęli sie tym co napisałem...

biorę od 3 miesięcy seroxat....rewelacji nie ma...ale jest już lepiej...
myślę ze warto się przełamać i iść do specjalisty...
to niesamowite ilu ludzi ma takie problemy jak ja..
pozdrawiam wszystkich

hej Diabeu;) bardzo dobrze, że wybraleś się do specjalisty i już po 3 miesiącach widzisz poprawę, to już jest sukces i ważny krok do przodu. Gratulacje i tak trzymać, życzę powodzenia i wytrwalego dążenia do celu. Możesz osiągnąć wszytsko to czego chcesz, jak sam pisaleś, żeby wszytsko wrócilo do normalności. Dobrze, że wiesz czego chcesz, to podstawa. A chodzisz na jakąś psychoterapie oprócz leków? pozdrawiam

Cześć Zuchu ! Problem polega na tym że bierzesz Deprim, czyli tandetny lek. Wiem co mówię, sprawdziłem. Są obecnie na rynku stare leki z lat 60 tych między innymi deprim, które działają jak telewizory z lat 60 tych czyli kiepsko i są też nowe antydepresanty, które działają jak telewizory plazmowe :) Np. Cital lub Cilon. To co napisałeś to klasyczne objawy depresji. Więc leki antydepresyjne są jak najbardzie wskazane i pomogą Ci w miesiąc. Ale choćbyś brał i 10 deprimów nic to nie da. Do lekarza i powiedz stanowczo, że chcesz NOWE antydepresanty bo to gówno Ci nie pomaga. Ciao !

Witam wszystkich:) tak sobie czytam te wszystkie komentarze i pomyślałam, że może ktoś z Was będzie mógł mi poradzić.... szczerze mówiąc to bardzo na to liczę. Mam brata (29 lat), który ma ogromne problemny ze sobą. Nadal mieszka z rodzicami, chociaż miał własne mieszkanie po babci i mieszkał w nim rok. Rodzice mieli nadzieję, że to pomoże mu się wreszcie usamodezielnić, ale szybko okazało się ze to byl zly pomysl. W mieszkaniu bylo ciagle brudno, ciagle tylko wieczorami pil piwo, zapraszał znajomych, ale nikt nikt nie wiedzial kim są bo brat nigdy ich nie przedstawil rodzicom, podato zadluzyl mieszkanie na kolosalne kwoty. Moi rodzice są zalamani. Moj tata prowadzi niewielka firme, z ktorej nie ma kokosow, a moj brat mu w tym pomaga. Niestety moj tata ulegl powaznemu wypadkowi i juz nie moze dlugo sam prowadzic firmy, ale strach powierzyc firme bratu bo on nie potrafi nic zrobic poki ktos czegos mu nie powie i nie pokaze. Ma swoje klimaty, boje sie zaprosic go do moich znajomych bo ostatnim razem po alkoholu wyzwal moja przyjaciolke bez najmniejszych powodow, cos jakby mu odbilo. Rozmawialam juz z nim o tym, ale on twierdzi ze jego zycie jest beznadziejne i mowi ze nie wie co ma ze soba zrobic. Oczywiscie wysylalismy go do lekarza niejednokrotnie, ale on nie chce chodzic. Notorycznie klamie. Nawet oklamal wszystkich ze obronil licencjat co po roku okazalo sie nieprawda. Nawet wymyslil termin tej obrony i udawal ze sie denerwuje, a ja skladalam mu nastepnego dnia gratulacje. Moj tata zaprowadzil go do psychologa i siedzial z nim w holu, wtedy brat powiedzial ze wyjdzie na papierosa, i wyszedl, tylko ze juz nie wrocil... Ja mieszkam 460 km od moich rodzicow i strasznie matrwie sie o rodzine a szczegolnie o brata, nie moge byc z nimi na codzien, ale chce im pomoc. Zwiazek moich rodzicow zaczyna sie rozapadac bo ciagle idzie o niego albo o brak kasy. Poza tym on ma strasznie niska samoocene. A ja uwazam ze on ma wielki talent poniewaz pisze piękne wiersze. Juz milion razy mowilam mu zeby sprobowal je wyrwedagowac chociazby w lokalnej gazetce, ale w odpowiedzi slysze tylko a po co....????? Nie wiem jak mu pomoc, jak wesprzeć i zapalic do dzialania, a bardzo go kocham i zalezy mi na tym zeby wszyscy byli bardziej pozytywnie nastawieni do zycia.... BŁAGAM NIECH KTOŚ DA MI CHOCIAZ CIEŃ NADZIEI, ŻE TO MOŻE SIĘ DOBRZE SKOŃCZYĆ!!!!!!!

gosias82 napisał(a):Witam wszystkich:) tak sobie czytam te wszystkie komentarze i pomyślałam, że może ktoś z Was będzie mógł mi poradzić.... szczerze mówiąc to bardzo na to liczę. Mam brata (29 lat), który ma ogromne problemny ze sobą. Nadal mieszka z rodzicami, chociaż miał własne mieszkanie po babci i mieszkał w nim rok. Rodzice mieli nadzieję, że to pomoże mu się wreszcie usamodezielnić, ale szybko okazało się ze to byl zly pomysl. W mieszkaniu bylo ciagle brudno, ciagle tylko wieczorami pil piwo, zapraszał znajomych, ale nikt nikt nie wiedzial kim są bo brat nigdy ich nie przedstawil rodzicom, podato zadluzyl mieszkanie na kolosalne kwoty. Moi rodzice są zalamani. Moj tata prowadzi niewielka firme, z ktorej nie ma kokosow, a moj brat mu w tym pomaga. Niestety moj tata ulegl powaznemu wypadkowi i juz nie moze dlugo sam prowadzic firmy, ale strach powierzyc firme bratu bo on nie potrafi nic zrobic poki ktos czegos mu nie powie i nie pokaze. Ma swoje klimaty, boje sie zaprosic go do moich znajomych bo ostatnim razem po alkoholu wyzwal moja przyjaciolke bez najmniejszych powodow, cos jakby mu odbilo. Rozmawialam juz z nim o tym, ale on twierdzi ze jego zycie jest beznadziejne i mowi ze nie wie co ma ze soba zrobic. Oczywiscie wysylalismy go do lekarza niejednokrotnie, ale on nie chce chodzic. Notorycznie klamie. Nawet oklamal wszystkich ze obronil licencjat co po roku okazalo sie nieprawda. Nawet wymyslil termin tej obrony i udawal ze sie denerwuje, a ja skladalam mu nastepnego dnia gratulacje. Moj tata zaprowadzil go do psychologa i siedzial z nim w holu, wtedy brat powiedzial ze wyjdzie na papierosa, i wyszedl, tylko ze juz nie wrocil... Ja mieszkam 460 km od moich rodzicow i strasznie matrwie sie o rodzine a szczegolnie o brata, nie moge byc z nimi na codzien, ale chce im pomoc. Zwiazek moich rodzicow zaczyna sie rozapadac bo ciagle idzie o niego albo o brak kasy. Poza tym on ma strasznie niska samoocene. A ja uwazam ze on ma wielki talent poniewaz pisze piękne wiersze. Juz milion razy mowilam mu zeby sprobowal je wyrwedagowac chociazby w lokalnej gazetce, ale w odpowiedzi slysze tylko a po co....????? Nie wiem jak mu pomoc, jak wesprzeć i zapalic do dzialania, a bardzo go kocham i zalezy mi na tym zeby wszyscy byli bardziej pozytywnie nastawieni do zycia.... BŁAGAM NIECH KTOŚ DA MI CHOCIAZ CIEŃ NADZIEI, ŻE TO MOŻE SIĘ DOBRZE SKOŃCZYĆ!!!!!!!

Witaj Gosia.
Mam watek na "uzależnieniach" pt.Żeby nie pić trzeba mieć " i na nerwicach "Lęk jest naszym przyjacielem". Żeby zrozumieć choć trochę brata , jego relacje z rodzicami , musiałabyś mieć podstawową wiedzę na temat uzależnień itp.Tam, gdzie mieszkasz możesz się tego dowiedzieć, bo przy MOPS=ach, urzędach miasta działają punkty konsultacyjne dot.uzależnień, relacji w rodzinach współuzależnionych. Wtedy, mając jakąś wiedzę, będziesz REALNIE WIEDZIAŁA, JAK POMÓC, żeby sie samej nie stać osobą współuzależnioną, bo za to się płaci wysoką cenę.
POZA TYM PODPOWIADAM CI SPOSÓB , O KTÓRYM WIĘCEJ NAPISAŁAM NA MOICH OSTATNICH POSTACH na nerwicach, czyli "BEZWARUNKOWE BŁOGOSŁAWIENIE". W Twojej sytuacji będzie to wyglądało tak : Powiedz Bogu (kub Sile Wyższej, gdybyś była np.niewierząca) coś takiego . Pobłogosław Boże mojego brata i moich rodziców ( i nic więcej, nie pros by było tak, a nie było tak).Jak pomogło takie błogosławienie innym, napisałam na nerwicach, więc nie będę tu się znowu rozpisywać. Poza tym, biorąc pod uwagę postępowanie brata, właściwsze dla Ciebie byłoby pisać o tym na forum uzależnień.Pozdrawiam.

Gosia, mysle, że dobrym sposobem mogloby być zaproponowanie bratu zalogowania sie na forum. Napisalby o swoich lękach problemach o tym co go wstrzymuje przed zmianą swojego życia na lepsze. A co sprawia, że ucieka w różne zle rzeczy. Wtedy zalożylby swój temat i może gdyby ludzie na forum pomogli mu, odpisali na jego posty może otworzylby sie wygadal i sam postanowil cos zmieniać. Bo Ty chcesz mu pomóc i rodzice i to jest naprawde super;) Bo nie wszyscy tak sie troszczą o blizkich. Widać, że jesteście kochającą się rodziną. Więc jest nadzieja, że będzie wszyatko dobrze. Tylko on musi sam sie odnaleźć w swoim życiu, lękach, pragnieniach. Więc zachęć go do udzialu w forum. Powiem Ci z doświadczenia że czasem takie forum pomaga bardziej niż cokolwiek innego. Pozdrawiam i daj znać co slychać;)

Deprim to bardzo słaby lek. Polecam antydepresanty jak np prozac. Musisz pojsc do psychiatry i do psychologa.

Witam Cie Diabeu i inne osoby o problemach podobnych do Twojego.
Napisałeś, że w przeszłości nie miałeś specjalnych problemów, które mogłyby spowodować u Ciebie obecny stan.Ja jednak myślę że takie kompleksy, o których piszesz nie biorą się z powietrza.Czasem możemy nie pamiętać jakichś wydarzeń, które coś zainicjowały, a czasem tez nie łączymy ze sobą pewnych spraw.Niekoniecznie trzeba mieć "złych" rodziców, by stać się "ofiarą losu".Wystarczy, że nie będą poświęcać dziecku tyle troski ile trzeba, żeby mogło rozwinąć w sobie poczucie bezpieczeństwa i zdrowe poczucie własnej wartości., lub też, że będą je dominować, nie pozwalać mu wyrażać się swobodnie( siedź cicho, dzieci i ryby głosu nie mają).
Gdybyś z pomocą psychologa przepracował swoja przeszłość, na pewno znalazłbyś coś, co by wyjaśniło Twój aktualny stan psychiczny i emocjonalny.
Z książki Anny Polender "Pojedynek z nerwicą " przytoczę parę zdań jednego z jej pacjentów, który już po 3-miesięcznej terapii zaczął doświadczać korzystnych zmian, a miał problemy emocjonalne bardzo podobne do Twoich( i miał apodyktycznego ojca).

"Stwierdzam, że trening autogenny Schultza doprowadził do znacznego obniżenia poziomu odczuwanego przeze mnie napięcia.Teraz widzę, że było ono połączone z lekiem , którego sobie wówczas nawet nie uświadamiałem.Teraz TEN LĘK ROZPŁYNĄŁ SIĘ, jestem bardziej swobodny i NIE ODCZUWAM W TOWARZYSTWIE TAKICH ZAHAMOWAŃŻ , które kiedyś czułem nawet w mięśniach.
Podczas stanu pogrążania się w głębokim odprężeniu, pracuje też wytrwale NAD WBUDOWANIEM DO SWOJEJ PODŚWIADOMOŚCI POZYTYWNEGO OBRAZU SIEBIE.WYOBRAŻAM SOBIE SIEBIE, działąjącego bez zahamowań.Odczuwam jako ważne to, że rozumiem już SKĄD SIĘ WZIĘŁY MOJE KOMPLEKSY i zahamowania.TO ojciec , który był dla mnie niepodważalnym autorytetem , swoimi przestrogami , doprowadził do powstania we mnie takiej postawy.Działała ona automatycznie, poza moją wolą i świadomością.Nie chcę oceniać, ani potępiać ojca, ale ta nowa świadomość daje mi poczucie "doroślenia" , które ojciec zahamował.Staje sęe wreszcie samodzielny, chcę wziąć swoje życie we własne ręce.
Po wakacjach tak opisuje swoje odczucia : byłem z grupa kolegów i koleżanek na wczasach wędrownych.Było bardzo przyjemnie.Cały czas byłem odprężony, na kompletnym luzie.Bez problemów włączałem sie wżycie grupy.Ze wszystkimi byłem w dobrym kontakcie.Czułem, ŻE JESTEM SOBĄ, dawało mi to dużą satysfakcje i pewność siebie.
Myśle, że w zasadniczym stopniu na zmiany we mnie wpłynęło to, że reakcje treningu autogennego wykonuje (dzieki ciągłej praktyce) całkowicie automatycznie.Ćwiczyłem tez z zapałem, bo sprawiało mi przyjemność, ta zabawa z wyobraźnia.Moje doświadczenia PRZEKONAŁY MNIE, ŻE POWTARZANE WYOBRAŻENIA OKREŚLONYCH ZACHOWAŃ , czy czynów , zmierzają DO ZREALIZOWANIA SIĘ W ŻZZYCIU. I realizuje je rzeczywiście, o ile na drodze nie stana wspomnienia dawnych nawyków , jeżeli nie zaczne sobie powtarzać " ja tego nie potrafie". Te przeszkody coraz łatwiej usuwam za pomoca wutosugestii pozytywnych.
Po dalszych dwóch latach : już nie uważam siebie za kalekę życiowego.Nabrałem pewności siebie w kontaktach z ludźmi, w tym z kobietami. Widzę wielka różnice w obrazie siebie sprzed pół roku i obecnie. TERAZ UWAŻAM SIEBIE ZA CZŁOWIEKA DOROSŁEGO, wolnego, wyzwolonego z roli grzecznego synka.Postępuję zgodnie z normami, które są moje własne.Oczywiście zdarzają się złe lub gorsze dni.Tracę humor, jestem rozdrażniony, nie mam zapału do pracy. Mówię sobie wtedy : " to przejdzie, to minie." i nie przejmuje się tym .Wiem przecież, że każdy człowiek ma dni lepsze i gorsze.Czuje, że wyszedłem już na prosta drogę która mogę iść do przodu.
Na googlach widziałam forum poświęcone treningowi autogennemu Schultza, nawet widziałam oferty sprzedaży nagranej sesji( którą z tego co ja wiem, ma na swoim wyposażeniu większość psychologów)
Mam nadzieje, że to , co przekazałam przyda się Tobie lub innym uczestnikom forum w pracy nad zmiana wizerunku siebie samego. Zapraszam na mój wątek na nerwicach " Lęk jest naszym przyjacielem", tam zamieściłam więcej informacji na te tematy, lecz proszę czytać je wybiórczo, bo nie każdy odnosi się do każdego problemu nerwicowego.Pozdrawiam...