Witam wszystkich!
Mam bardzo podobne objawy. Ciągle mi sie wydaje, że zaraz umre olbo jestem na coś chora i nie mogę sobie z tym poradzić. Ciągle kręci mi sie w głowie robi mi sie słabo i boję się wychodzic z domu. Jest bardzo ciężko. Jak Wy sobie radzicie. Chodze już od dwóch miesięcy do psychiatry ale narazie nic... Mąż ma już dosyć moich marudzeń i lęków nie wiem co robić

hej Magusia
A leki nie pomagają Tobie choć trochę?

Witam,

mam 18 lat, w czasach Szkoły Podstawowej miałam lęki. dziwne lęki.
budziłam się w nocy, serce o mało mi z klatki piersiowej nie wykakiwało i potwornie sie czegoś bałam, ale nigdy nie potrafiłam sprecyzować czego. Leki te ustały.
Jednak teraz mam coś podobnego.
Tzn zrywam sie w nocy przerażona, sece mi szybko bije i aż mi się ryczeć chce, bo gdy tylko chce spowrotem usnąć to nie mogę, gdyż gdy tylko sobie pomyśle o tym czymś to na nowo się denerwuje.
Czy powinnam udać się do psychologia/psychiatry?

Do stokrotki i wszystkich z myślami samobójczymi-nie poddawajcie się tylko szukajcie pomocy profesjonalistów-oni z pewnoscią znajdą sposób wyjścia z krytycznej sytuacji.Nawet w najczarniejszych momentach jest nadzieja na zmianę.Kryzys to czas rozpoczęcia nowego etapu w życiu.Walczcie o swoje życie-jest jedyne i niepowtarzalne i bardzo cenne.Odgońcie złe myśli a na ich miejsce wprowadzcie pozytywne-wiem.że to trudne ale naprawdę możliwe.Powodzenia.

Witam,
widze,że nie jestem jedyna z tym utrapieniem i męczarniami....ja jako dziecko poszłam pierwszy raz na cmentarz z moją ciocią,wtedy widząc groby małych dzieci uświadomiłam sobie ,żę to może dopaść każdego,od tego momentu przez lata aż do teraz(a mam 20 lat) miewam okropne lęki jakie już zostały wymienione w poprzednich wypowiedziach.Ciągły strach przed śmiercią,utratą czegoś,miającym czasem,poczuciem bezradności,duchami...rano jak i w nocy,ciągły niepokój,wmawianie sobie różnych absurdalnych rzeczy,częsty płacz w poczuciu bezradności,okropne zestresowanie,napięcie. Budze sie w środku nocy,najczesciej koło 3,4 i czekam az nadejdzie rano z poczuciem strachu.Były lata w moim życiu kiedy myslałam ,że to mija ale może było to spowodowane ciagłymi zajęciami,szkoła...obowiązkami aż przestawałam intensywnie tak myśleć o tym wszystkim ale kiedy pojawia sie chociaż chwila ciszy,spokoju(głównie kiedy bywam sama w domu)to wszystko powraca i jest jak błędne koło. Zdaję sobie sprawę, że dotyka do głównie ludzi przesadnie wrażliwych ale jak się tego lęku pozbyć? Chcę żyć normalnie ,cieszyć sie wszystkim,mieć w myślach wszystko to co przyjemne zeby lęki odeszły raz na zawsze.

Witam Cię Dodo, witam Wszystkich.
znam to uczucie wstydu przed udaniem się do psychiatry.Ale przyciśnięta do muru musiałam pójść , a potem trafić do szpitala.Mieszkam w małym miasteczku więc wszyscy o sobie wszystko wiedzą.Fałszywy wstyd jest wielką przeszkodą na drodze powrotu do zdrowie.Gra na zwłokę z jakiegokolwiek powodu lub liczenie na cud, że wszystko się samo ułoży i nie trzeba będzie wziąć się za pracę nad sobą, się nie opłaca.Dziś, z perspektywy tych wszystkich lat*( na nerwicę lękowa zachorowałam w 1980) każdej z osób doświadczających nerwicy poradziłabym :
1( od razu udać się do właściwego lekarza ( fałszywy wstyd sprawia, ze niepotrzebnie tracimy czas. Trzeba jednak najpierw zebrać wywiad ( może w internecie lub w inny sposób, kto jest dobrym fachowcem, bo bywają lekarze z powołania i lekarze urzędnicy.Niektóre osoby na forum pisały, że korzystały z porad neurologa w nerwicach i otrzymały skuteczną pomoc.
2) podpowiadałabym każdej osobie psychoterapię, bo odzyskanie dobrego samopoczucia po lekach nie posprząta w nas " śmietnika myślowego i emocjonalnego", który wywołał nerwicę.
3)Mnie osobiście bardzo pomogło praktykowanie jogi i medytacji, których nauczyłam się w naszym oddziale nerwic
4)Trzeba zająć sie czytaniem książek dot.zdrowia i pozytywnego myślenia.
5) Osobom, które maja za sobą przeszłość związana z nałogiem któregoś z rodzica, z przemocą w rodzinie doradzam terapię w DDA( dla dorosłych dzieci alkoholików).Sama uczęszczałam na grupę wsparcia dla kobiet z rodzin przemocy i pomogło mi to przepracować i zrozumieć wiele spraw.Są takie problemy, których nie uda się bez fachowej pomocy przepracować( a czas ucieka i cierpienie nas samo nie opuści).Naprawdę szkoda każdego straconego bezczynnie dnia.Granie na zwłokę ze sobą, to strata czasu.
6)Jeśli chodzi o sprawy dot.śmierci w rodzinie i w ogóle strachu przed śmiercią własną czy bliskich, ja ten strach oswoiłam dzięki czytaniu książek dot.życia po śmierci, stanów śmierci klinicznej itp.Ale człowiek musi być gotowy do takiej lektury.Mnie lęk tak bardzo dał popalić, że wykorzystałam, co się dało, by go poznać, dowiedzieć się o nim jak najwięcej.Tym którzy są gotowi do próby przyjrzenia się tematowi śmierci podpowiadam książki Raymonda Moodyego "Życie po śmierci" i inne, księdza Franciszka Brune " Umarli mówią", "Odrodzić się po śmierci" J.Crolarda.Niestety śmierć jest nieodłączną częścią życia i jak mówią mądrzy ludzie, DOPÓKI BOIMY SIĘ ŚMIERCI NIE MOŻEMY ŻYĆ PEŁNIĄ ŻYCIA.Całkowicie se w tym zgadzam.Osobiście , gdy dowiedziałam się tego , co było dla mnie najważniejsze o śmierci i życiu po nim, zaczęłam wreszcie swobodniej oddychać i żyć.Wiem, że jest jakieś dalej i to mi na razie wystarcza. Oczywiście cągle ten temat zgłębiam.Lubie być dobrze poinformowana o tym, co ważne dla mnie.
&) Poza tym nie doradzam oglądania neurotykom horrorów, kryminałów) czytania ich).Gdy byłam w ostrej fazie nerwicy, wszystko, co obejrzałam na takich filmach , czy przeczytałam podsycało moje lęki.Doradzam też, żeby chronić dzieci przed oglądaniem tego rodzaju filmów, gdyż kiedyś mogą nabawić się lęków..

Poza tym zapraszam na mój watek "Lęk jest naszym przyjacielem", gdyż tam zamieściłam sporą część wiedzy zebranej na te tematy.Życzę powodzenia..

Ja zawsze byłam przeciwna lekom i ogólnie całej tej chemii ale jeśli nic innego nie pomaga to szukam teraz informacji o lekach :/ Znalazłam coś takiego -> http://www.doz.pl/newsy/a764-Leki_na_leki Moze Wam tez sie przyda. Pozdrawiam

Witam wszystkich. Ja mam identycznie, ale chciałabym wam opowiedzieć do czego u mnie doszło i przestrzec, przed nadmiernymi wizytami u lekarzy...
Więc na początku przebiegało to jak u Was, czyli bałam się, że jestem poważnie chora, mam raka itp. bałam się, że nie wykryją i umrę, a z tym wiąże się cierpienie... Więc zaczęłam chodzić po lekarzach i robić badania, a moje najróżniejsze ( nie trzymające się " kupy" ) objawy się nasilały. Póżniej ze względu na omdlenia trafiłam kilka razy do szpitala i byłam hospitalizowana. Tam nic nie wykryli również, ale przez te pobyty, zaczęło dziać się coś dziwnego. Mianowicie zaczęłam czerpać przyjemność z pobytów w szpitalu, u lekarza. Moja psycholog mówi teraz po czasie, że tam odczuwałam ulgę, bo czułam się bezpiecznie i nie musiałam wykonywać czynności, które na co dzień sprawiają mi kłopot lub których się boję. Ale zmierzam do tego, że zaczęłam prowokować swój zły stan, aby trafić do szpitala i rzeczywiście kilka razy posunęłam się za daleko... Opisałam to nawet już dawno temu na wątku " Zespół Munchhausena" na tym forum, więc szczegóły możecie tam przeczytać... To było straszne i nie mogłam się od tego oderwać- myśli o szpitalu były okropnie natrętne... Doszło do tego, że modliłam się, żeby zabrali mnie do psychiatryka, bo może jak tam trafie ( mam na myśli warunki) to mi się odechce szpitali... ale nie trafiłam i nie wiem czy mówić niestety czy na szczęście... Ten czas wspominam okropnie. Po wielu miesiącach zaczęło ustępować, ale do końca nie ustało. Teraz na dzień dzisiejszy jest dobrze aczkolwiek z drugiej strony jest źle, ponieważ znowu jak coś mi jest to panikuję, ale nie że umrę i będę cierpieć fizycznie tylko, że trafię do szpitala i sytuacja się powtórzy... oby nie... To tyle- zobaczymy co będzie później.

Głowy do góry- będzie dobrze! Pozdrawiam

Witam Wszystkich .
Podam tutaj link, ktory już podalam na kilku wątkach, opisujacu historię czlowieka, ktory nie tylko wyszedł z nerwicy lekowej, ale zamiescił w swoim poscie wspaniałe ( moim zdaniem) informacje, JAK SOBIE RADZIĆ A ATAKIEM LĘKU) PANIKI), z NAPIĘCIAMI, pojawiajacymi się w ciele, w glowie itp.Znam sie na dobrych info9rmacjach, a te sa naprawdę godne polecenia.Niech skorzysta z nich ten, kto ma juz dość nerwicy.Oto link: http://moja-nerwica.republika.pl/
Życze powodzenia.

Witam ja mialem nerwice jakis 5 lat temu bylem u psychairy i mnie jakos z tego wyciagnal ale znajac moj glupi rozum wpadlem w zle towarzystwo czesto sie popijalo alkohol i mysle ze wszystko wrocilo caly sie trzese bardzo mi sie sieje w glowie i mam bezsennosc biore deprexolet i hydroxyzinum i lucetam na sianie w glowie ostatnio ale nic z tym sianiem niepomaga chodze jak by mnie cos przetracilo jak bym byl ciagle jakis pijany mam jakas dziwna mgle przed oczami prosze jesli cos wiece pomozcie

hmm powiem wam tak jak bylem maly mialem zapasc dostalem narkoze i byla zasilna i przeszlo mi na oczy wiec mam zeza ale to dobrze jeszcze ze widze no wlasnie skonczylem juz z alkoholem bo zrozumialem ze niema sesnu tego dluzej ciagnac a tym bardziej pogodzic nerwice z alkholem teraz strasznie sieje mi sie w glowie i niemam wcale apetytu chociaz biore deprezolet wsumie wtedy jak mialem nerwice bralem lerivon i z tego mnie wygiagnal a co dalej sie stalo to juz byl tylko i wylacznie moj bład teraz mam znowu wziasc deprexolet niewiem czy brac czy od tego mnie sie wlasnie w glowie niesieje ale jak bralem lerivon to a to niby to jest to samo to chyba nie od tego rano jak sie obudze niemam sil wstac z lozka i funkcjowac caly czas mam jakies skolotane mysli jestem ciagle pijany wtedy jak mialem serce mnie bolalo teraz na szczescie nie tylko jakos w pracy niemoge z tym funkcjonowac ale wole pracowac bo jak niemysle o tym jakos bardzie mi przechodzi niz w domu siedze jakos staram sie o tym zapomniecjak bym mial apetyt i by mnie sie w glowie niesialo to mysle ze bym zapomnial dziekuje pozdrawiam wszystkich

Witam wszystkich. Mam 22 lata i mam bóle w okolicy serca i klatki piersiowej od ok 3 miesiecy,lekarze twierdza ze to nerwobóle...ale az tak długo to trwa?? Ja już mam lęki przed smiercią, zaraz jak cos mnie zaboli mysle o smierci, przypisuje sobie do bólu jakąs chorobe i zawracam sobie tym głowe ze sie boje....Byłam jak na razie raz u psychiatry który zapisał mi tabletki moze cos tam pomagaja ale jeszcze mysle o smierci....chodze równiez do psychologa ale bo jednej wizycie nie ma zadnych rezultatów...moze po jakims czasie....kto ma podobne objawy proszę napiszcie do mnie23315903