Witam wszystkich serdecznie.

Od około 2 lat cierpię na bardzo dziwną przypadłość. Otóż wszystko zaczęło się gdy pewnego dnia na uczelni zrobiło mi się niedobrze. Jednak były to bardzo ważne zajęcia i wyjście z sali było utrudnione ze względu na ilość osób. Jakoś opanowałem mdłości, chociaż był moment, że myślałem, że publicznie zwymiotuję.
Po zajęciach zwolniłem się na resztę dnia do domu. Mdłości ustały, jednak w drodze do domu, w autobusie ciągle mi się odbijało i czułem w gardle jakby gęstą ślinę. Nie odczuwałem już problemów żołądkowych, natomiast gardło nie dawało mi spokoju, jakby zwariowało, czułem, że się dławię, duszę, że coś mi się cofa w gardle i z trudem przełykam zwykłą ślinę, a strach przed publicznym zwymiotowaniem napędzał te dolegliwości.

Po dwóch latach od tego zdarzania ANI RAZU nie zwymiotowałem, pomimo, że w sytuacjach kiedy jestem w miejscu publicznym lub uczestniczę w zdarzeniach o jakimś oficjalnym charakterze (uczelnia, kościół, a już nawet kolejka w hipermarkecie!), od razu czuję to burczenie w gardle i przełyku (coś na styl kruczenia / bekania), zaleganie i cofanie się śliny, oraz kłopoty ze skoordynowaniem oddechu z jej przełknięciem, co wywołuje niewytłumaczalny strach przed wymiotowaniem na oczach ludzi, bądź 'zarzyganiem' czegoś / kogoś.
Strach i te dolegliwości nachodzą mnie także często podczas gdy mam coś publicznie powiedzieć, bądź przeczytać, a czuję wtedy jak jakaś wydzielina stoi mi w gardle i drażni struny głosowe powodując, że nie mogę mówić pełnym głosem.

Co mi jest? Czy te dolegliwości, to tylko moja psychika? Wiem jedno - nie mam najmniejszych problemów trawiennych ani żołądkowych. Ponadto dodam, że absolutnie nie boję się patrzeć jak ktoś wymiotuje, więc nie mam tak zwanej emetofobii. Boję się natomiast myśli, że ja mógłbym się porzygać.
Byćmoże wiąże się to z tym, że bardzo dawno nie wymiotowałem (już będzie jakieś 8 lat) i nie pamiętam jak to jest, a kojarzy mi się to z dławieniem się. Może stąd ten strach? Co o tym myślicie?
Jestem także ciekaw, czy powinienem jakoś leczyć gardło i przełyk, czy może potrzebne mi są po prostu środki uspokajające.

Pozdrawiam i proszę o odpowiedź :)

Myśle,że to problem psychiki.
Sam zauważ w jakich okolicznościach się to pojawia...zazwyczaj stresowych bądz gdy jesteś w towarzystwie...samo to świadczy już o tym,że nalezy skonsultować się z psychologiem a sam możesz pić meliske bądz przed egzaminami tabletke persenu.
No i sam musisz dojść do tego,że to tylko Twoje uczucie i nie zwymiotujesz.Powtarzać to sobie do znudzenia albo starac się czymś innym zajmować myśli.

Witam serdecznie :)
Tez uwazam.... ze to twoja psychika plata ci takie figle! Mysle ze to piersze, bardzo nieprzyjemne zdarzenie,kiedy to zrobilo ci sie bardzo nie dobrze....a miales swiadomosc ze nie mozesz opuscic szybko zajec...bardzo zawazylo na twoich terazniejszych dolegliwosciach! Zdarza ci sie to, ja piszesz w miejscach,pelnych ludzi...lek przed kompromitacja,nadmierna kontrola ktora powoduje napiecie a w efekcie wlasnie te objawy! Napewno jest jakas glebsza przyczyna tych dolegliwosci....to tylko zewnetrzne oznaki jakiegos konfliktu wewnetrznego,moze nadmiernego stresu! w kazdym badz razie....twoj organizm wlasnie w ten sposob wysyla sygnal ze cos jest nie tak...cos czego pewnie nawet sobie nie uswiadamiasz! Ja radzilabym poszukac dobrego psychologa...moze po kilku wizytach juz cos sie wyjasni!
Pozdrawim serdecznie :)

Wow. Dziękuję za odpowiedzi. :) W sumie to rzeczywiście wszystko musi siedzieć w mojej głowie, bo kiedy np. stoję po coś w długiej kolejce i mam świadomość, że prędko się z niej nie wydostanę sprawia, że czuję ten dziwny ścisk w gardle i nasuwa się podświadoma myśl "co jeśli teraz się zakrztuszę i się porzygam na kogoś stojącego blisko?" :D a kiedy już uda mi się przebrnąć przez kolejkę i wychodzę np. z banku, to te dolegliwości mijają jak ręką odjął. Wiem, to okropnie dziwna przypadłość, nie wiem skąd mi się to wzięło! haha
Czyli środki na uspokojenie w moim przypadku? A słyszałem też, że 'terapia szokowa' może tutaj pomóc, czyli jak kiedyś w końcu zwymiotuję np. od alkoholu, to jest wysoce prawdopodobne, że te dokuczliwe dolegliwości psychiczne ustąpią.

Wątpie czy przyniesie Ci to ulge.
Terapie szokowa nie zawsze przynosi spodziewane efekty.
Lepiej porozmawiać ze specjalistą,który doradzi co robić.
Ja z mojej strony polecam wszelkie techniki relaksacyjne.
Jak coś takiego się dzieje to zamiast wpadać w panike zamknij oczy...wez nosem głęboki wdech i powoli wypuszczaj ustami.
Spokojnie postaraj wyciszyć te złe emocje.

Hej Panie Ahmed:)
Nim nie zaczęłam terapii tez tak miałam...wiecznie sie bałam ze zwymiotuję publicznie...i jak tylko wychodziłam z domku zaraz mi sie robiło nie dobrze...nawet nie raz nie musiałam wyjść...sama sytuacja że gdzieś dziś musze wyjść...to juz mnie naciagało:)...ale tez nigdy nie zwymiotowałam:)...też stojąc w sklepie w kolejce czy w kościele przyszła nagle taka myśl...a co to będzie jak ja tu zwymiotuję i od razu uciekałam:)...ja nawet tak potem miałam ze jak szłam gdzies z córka która ma 4 latka i gdzieś sie zaksztusiła np piciem od razu myślałam...jeju co ja zrobie jak ona mi teraz zwymiotuje...
Z czasem trwania terapii mi to przeszło i w sumie...nawet nie zdawałam sobie sprawy że mi to minęło dopiero teraz po przeczytaniu Twego postu mi sie przypomniało ze i ja tak miałam,,,
A terapii szokowej nie polecam...to nie jest dobre rozwiązanie...

bacha26 napisał(a):Hej Panie Ahmed:)
Nim nie zaczęłam terapii tez tak miałam...wiecznie sie bałam ze zwymiotuję publicznie...i jak tylko wychodziłam z domku zaraz mi sie robiło nie dobrze...nawet nie raz nie musiałam wyjść...sama sytuacja że gdzieś dziś musze wyjść...to juz mnie naciagało:)...ale tez nigdy nie zwymiotowałam:)...też stojąc w sklepie w kolejce czy w kościele przyszła nagle taka myśl...a co to będzie jak ja tu zwymiotuję i od razu uciekałam:)...ja nawet tak potem miałam ze jak szłam gdzies z córka która ma 4 latka i gdzieś sie zaksztusiła np piciem od razu myślałam...jeju co ja zrobie jak ona mi teraz zwymiotuje...
Z czasem trwania terapii mi to przeszło i w sumie...nawet nie zdawałam sobie sprawy że mi to minęło dopiero teraz po przeczytaniu Twego postu mi sie przypomniało ze i ja tak miałam,,,
A terapii szokowej nie polecam...to nie jest dobre rozwiązanie...

dziękuję za kolejne odpowiedzi! :) milo, że ktoś chce pomóc i doradzić..
Bacha, fajnie, że znalazł się ktoś, kto miał identyczny problem i co lepsze - kto się z niego wyleczył! :) W sumie, to samo wymiotowanie też wydaje mi się niewytłumaczalnie stresujące (niekoniecznie publiczne), a co ciekawe, gdy o tym myślę to wcale mnie nie mdli (jak większości ludzi z takim lękiem przed wymiotowaniem), tylko właśnie to nieszczęsne gardło dziwnie reaguje, a żołądek pozostaje w jaknajlepszym porządku. Lekarka u której byłem przepisała mi Hydroxyzinum (na uspokojenie), czyli również stwierdziła, że to nie mój układ pokarmowy, lecz układ nerwowy jest za to odpowiedzialny.
Podkreślam, że nie jestem z tych którzy cierpią na chorobliwy lęk przed wszystkim co związane z wymiotowaniem, gdyż widok osób wymiotujących w ogóle mnie nie rusza, nie wywołuje paniki, tylko ewentualnie lekkie obrzydzenie kiedy akurat coś jem i to zobaczę - ale to normalne ;)
Bacha, jeszcze pytanko do Ciebie - czy ta terapia, która Cię z tego wyleczyła była skierowana wyłącznie na ta przypadłość? I jak to wyglądało / kto ją przeprowadzał?
pozdrawiam :)

Na terapie chodze nadal...i nie byla ona skierowana tylko na to:) podczas terapii wiele takich nerwowych nawyków mi znikło i nawet nie wiem kiedy:)
Ja w sumie sie leczę na nerwice lękową...nie umiałam wyjść z domku,,,we wszystkim towarzyszyły mi lęki:)...terza już się nie boje myśli że mogę zemdleć na ulicy...albo zwymiotowac...wiem ze to moja psychika...a ona w ten sposób wołała HELP:) a na terapię chodzę do pani psycholog:)

bacha26 napisał(a):Na terapie chodze nadal...i nie byla ona skierowana tylko na to:) podczas terapii wiele takich nerwowych nawyków mi znikło i nawet nie wiem kiedy:)
Ja w sumie sie leczę na nerwice lękową...nie umiałam wyjść z domku,,,we wszystkim towarzyszyły mi lęki:)...terza już się nie boje myśli że mogę zemdleć na ulicy...albo zwymiotowac...wiem ze to moja psychika...a ona w ten sposób wołała HELP:) a na terapię chodzę do pani psycholog:)

Wow, Bacha! Jakbym czytał o sobie :) Też tak nieraz miewam, że boję się, że zakręci mi się w głowie na ulicy i zacznę sie zataczać, a ludzie pomyślą, że np sie nawaliłem czy coś ;) Tak naprawdę to ta nerwica 'dojrzewała' we mnie przez długie miesiące, zaczęło się od strachu przed tym, że coś zalega mi w gardle i że się tym udławię, później to przełożyło się na mój głos i kiedy na zajęciach miałem coś powiedzieć, głos mi uciekał i brzmiałem jakbym pił przez tydzień, albo przechodził mutację. Następnie przeszło to na uroczystości i rzeczy o oficjalnym bądź społecznym charakterze - i tak kolejno: strach i zaciskające się gardło w kościele, później na uczelni, aż doszło nawet do tego, że dzieje mi się tak kiedy stoję w jakiejś kolejce i wiem, że nikt nie zajmie mi jej gdy z niej wyjdę.
To dziwny strach, który nie wiem co wywołało. A Ty Basia poznałaś na tej terapii przyczyny swojego lęku? :)

Hahaha tez miałam tak z głosem...wstydziłam sie nawet do telefonu mówic...jak by kobieta mutację przechodziła:) no i z tym gardłem tez tak miałam nie raz próbowałam przełknąć śline a gardło...jak by zamknięte:) nie umiałam jej przełknąć...
Przyczyny swoich lęków poznałam...ale wydaje mi sie że jeszcze je poznam ze to nie wszystko:)...ale najgorsze jest wprowadzic teraz zmiany...to mi ciężko wychodzi i dlatego nerwica nadal trwa:(

Aha. Hmm, no tak, ale akurat te lęki które ja opisuję i które miałaś minęły Ci, a więc musiałaś w jakiś sposób je pokonać :) Ja nie wiem co bym musiał zrobić, aby zwalczyć ten dziwny strach... w sumie to zawsze brak mi było pewności siebie i miałem dość niską samoocenę, może to przez to..

....to jest akurat nasza cecha nerwusków,,,brak wiary w siebie...niska samoocena:(,,,
Ja nawet nie pracowałm nad tym na terapii...tam sie bardziej pracuje nad emocjami nad tym co jest wewnątrz...a to jest objaw który z czasem zniknął bo nerwica zauważyła że sie już jej tak nie boję! To ona nas straszy tymi wymiotami...omdleniem...publicznym poniżeniem...
Ja mam nerwice lękowa ...półtora miesiaca zamknieta w domu przez nią...bałam się nawet z łózka wstac...wszystkiego sie bałam...a jak wyszłam tylko przed drzwi na wycieraczke to wracałam do domu w ciagu 5 sekund....oj było cieżko było...

No właśnie.
Ja w gruncie rzeczy bardzo emocjonalnie do wszystkiego podchodzę, niesamowicie się angażuję, wszystko przeżywam doświadczając najgłębszych uczuć i doznań, czasami myślę sobie, że jak umrę, to na atak serca lub raka, bo nieraz przeżywam te same emocje kilkakrotnie bardziej niż inni, pomimo, że do strachliwych nie należę (nie boję się obrzydliwych horrorów, czy makabrycznych zdjęć, ale za to mam takie chwile, kiedy ekstremalnie wzrusza mnie piękno i wywołuje bardzo silne emocje). Przeżywam tak nie tylko swoje sprawy osobiste - czasami nachodzi mnie taka niewytłumaczalna i głęboka zaduma nad losami świata i trwoga o moją rodzinę, oraz o moje ewentualne potomstwo.. to dziwne, wiem..
Ogólnie dodam, że zdarzało mi się palić marihuanę. Palę bardzo rzadko, dla relaksu. Po tym jestem wyluzowany i bardzo towarzyski. Może to przez marihuanę ten lęk??? Chociaż dziwne, bo palę od 16 roku życia i nigdy wcześniej nie miałem takich dziwacznych zaburzeń typu strach przed publiczną kompromitacją. Zawsze na to 'lałem' ;)

Poniekąd zajmuję się także muzyką i kiedyś miałem nawet tak, że piękna melodia słyszana w samotności potrafiła doprowadzić mnie do łez - dosłownie! (jak słuchałbym przy kimś, nie byłoby tych emocji). Jestem także bardzo pozytywnym człowiekiem, zawsze znajduję we wszystkim plusy i żyję z uśmiechem pomimo niedogodności.
...tylko ta dziwna nerwica związana z publicznym upokorzeniem, ehhhhhh, nie wiem co zaważyło na tym, że ją mam, przecież wszystko było OK!!! Może stres wynikający z tego, że zawsze bałem się źle wypaść w oczach płci przeciwnej i starałem się imponować? Bo pamiętam tylko fakt, że często słyszałem opinie dziewczyn typu: "Ty wiesz jak ten żul się porzygał? Ble, ohyda. I to tak na środku chodnika" ...i może przez to wkręciło mi się to w świadomość, że co by było gdybym to ja zwymiotował przy nich, że pewnie tez stałbym się dla nich ohydny i nie chciałyby mnie znać. Do tego to zdarzenie na uczelni o którym wspomniałem w pierwszym poście...
Pomimo, iż przez nerwicę nigdy nie wymiotowałem i wiem, że zapewne nie będę, to jednak ten lęk tkwi tak głęboko, że stan lękowy i tak mnie nachodzi we wspomnianych wcześniej sytuacjach. Hm, szkoda gadać, w sumie odbiera mi to trochę radości z życia, ale myślę, że za jakiś czas się z tym uporam, bo głównie zimą to się nasila, gdyż zimą mniej się wychodzi z domu i mniej się spotyka ze znajomymi przez co człowiek za dużo myśli o głupotach... ;)

Haha no i nam nie wiele trzeba by sobie wkręcić że jak by my na ulicy zasłabli albo zwymiotowali...no to za żuli nas wezmą...znam to uczucie:) lata wstecz moja ciocia jak była w ciąży miała takie mdłości że potrafiła wszędzie wymiotować...raz jechała na poranne badanie i zdążyła wysiąść na przystanku i pobiegła pod krzaki (wiadomo po co) a szły dwie starsze panie i skomentowały...a ta to z wieczornej imprezy dopiero wraca (bo brzuszek był jeszcze niewidoczny),,,strasznie mi sie to jakos zapisało w pamięci...

a co do marihuany...odważny jestes ja przy mojej nerwicy nie umiałam wziąźć nawet łyka piwa...bałam sie ze to jest coś złego...teraz uczę sie pić ...haha nie nałogowo...marihuana może nie wywołuje sama w sobie lęków ale na pewno sie do nich przyczynia...bo na poczatku jest Ci fajnie...czujesz sie rozluźniony taki lighcik a potem jak już tomija...lęki się nasilaja...ciało sie napina...ja tez czekam na wiosne:)

No wlasnie....marihuana...moze przyczynic sie do nasilenia objawow! radzialbym ci,unikac a raczej wogole nie zazywac! mozesz sobie jeszcze bardziej zaostrzyc objawy(lek)
Jezeli chodzi o objwy nerwicy...to w sumie sa bardzo podobne u kazdego...tylko...podobno kazdy ma jakis,swoj czuly(slabszy) punkt...przez niego nerwica daje o sobie znac...u mnie to byl zoladek i jelita!
Z tego co piszesz..wnioskuje ze jestes bardzo wrazliwy,mozliwe ze nie bardzo radzisz obie ze stresem....moze nie odereagowujesz odpowiednio zgromadzionych emocji! Nerwica to jak sygnal ostrzegawczy..wysyla sygnaly w postaci objawow...ze cos w twoim zyciu dzieje sie nie tak,cos powinienes zmienic! Same objawy mozesz stlumic tabletkami...ale zeby sie ich pozby...musisz najpierw poznac ich przyczyne!
Droga wychodzenia z nerwicy jest dosyc trudna..ale mozliwa do przebycia :)