Witam, mam koleżankę (17l) choruje na depresję od około roku, jest po trzech próbach samobójczych, to najcięższy rodzaj depresji. Dwa razy trafiła do szpitala. Jej mama postanowiła wysłać ją do ośrodka wychowawczego (czy to ma sens- z jej chorobą? tam jej pomogą?). Często z nią rozmawiam, nie wiem czy poruszać ten temat- zresztą nie muszę bo ona o tym bardzo często mówi, i tu pojawią się problem- w takich sytuacjach nie wiem czy kontynuować temat czy go zmieniąc? Czy omamy, przywidzenia , (w jakimś sensie też "sny prorocze") są w depresji normalnym stanem?

p.s. to anonimowe forum więc mogę spytać chyba.. opowiedziała mi że próbowano ją zgwałcić -dwóch kolesi(pacjenci) rozebrali ją, na szczęscie nic się nie stało- trzeba z tym coś zrobić ale nie mam pewności czy to co mówi jest prawdą a nie żałosną próbą zwrócenia na siebie uwagi??
to tyle, gługo. pomoc by się przydała... Dzieki.

Gdy samobujcy mowia o smierci, to dobry znak. Szukaja pomocy i zwrocenia na siebie uwagi. Absolutnie nie zmieniaj tematu, daj jej sie wygadac, staraj sie odwlec ja od tego pomyslu, nie rozmawiaj z nia o swoich problemach, staraj sie przedstawic zycie w rozowych barwach.
Jezeli chodzi o ta rozbieranke w szpitalu, to jest to mozliwe. Mysle, ze powinnas o tym powiedziec jej mamie. Pozdrawiam.

Uważam że Twoja koleżanka ma poważniejszy problem niż depresja,chociaż tak naprawdę to trudno sobie odpowiedzieć gdzie kończy się granica depresji(tej najcięższej jak piszesz),a gdzie zaczyna się poważniejsza choroba psychiczna.Jednak kiedy piszesz o tych omamach,przywidzeniach,snach proroczych,urojeniach),to raczej nie są to objawy typowo depresyjne.Mogą wskazywać na jakiś rodzaj schizofrenii(może paranoidalnej),stąd też te trzy próby samobójcze w tak młodym wieku.Ale to powinien przede wszystkim stwierdzić psychiatra na podstawie obserwacji zachowań,raczej na oddziale psychiatrycznym.Nie uważałbym natomiast za słuszny pogląd stwierdzenia, że dobrym znakiem jest mówienie przez samobójców o śmierci.Sama uporczywa myśl o śmierci,ludzi cierpiących na ciężką odmianę depresji czy schizofrenii,może ich skłonić do podjęcia działań destrukcyjnych.
Oczywiście że należy się dać im wypowiedzieć.Tym bardziej skoro ona sama podejmuje temat swojego stanu zdrowia,to należy go jak najbardziej podtrzymywać,ukierunkowując jej tok myślenia,na to co w jej obecnej sytuacji będzie najlepsze.Skoro w tak młodym wieku ma się już tak duże problemy psychiczne, to jak najbardziej jest potrzebna pomoc i opieka w dobrym zakładzie wychowawczym z opieka psychiatryczną.Trzeba się ratować wszelkimi dostępnymi sposobami.
Warte uwagi by było również zagłębienie się w genezę powstania takich problemów,jakie mają podłoże.Czy może jest to uwarunkowane genetycznie(czy ktoś z rodziny miał lub ma podobne problemy),czy jakimś traumatycznym przeżyciem ,które wyryło na psychice tak głęboką ranę w tak młodym wieku.Czy np.koleżanka nie miała problemów z zażywaniem narkotyków?Przepraszam za to pytanie,ale trzeba rozważać wszelkie możliwe podłoża tych problemów.
Co do tych prób gwałtów,to trzeba podejść ostrożnie,może można to w jakiś sposób wyjaśnić.Jednak ten problem u takich chorych występuje dość często,z powodu ich irracjonalnego zachowania i często jest niewiarygodny.
Pozdrawiam i życzę zdrowia Twojej koleżance.

zibi4 > co do pytania o narkotyki, to tak, zdarzyło jej się może raz, dwa i tyle. Jakichś specjalnych problemów nie miała. Ta "depresja" zaczęła się jednak po tym jak przedawkowała silny lek nasenny (senzop (?) ), to może wyjaśniać Twoje podejrzenia o zmianach w mózgu?

Skoro przedawkowala silny lek nasenny to znaczy,ze depresja zaczela sie duzo wczesniej. Faktem jest, ze to moze byc schizofremia skoro mowi o proroctwach, ale ja bym postawila na chec zwrocenia na siebie uwagi. Co na to wszystko jej rodzice, lub mama bo wydaje mi sie,ze jest to nie pelna rodzina, lub Twoja kolezanka mieszka z ojczymem. Jezeli sie myle, przepraszam, nie jestem psychologiem, ani prorokiem. Ale tak mi sie wydaje, bo kiedys widzialam podoby przypadek. Czy Twoja kolezanka chodzi do szkoly, czy przyjmuje jakies leki?

blackursus ...tak, to niepełna rodzina. kooleżanka się leczy, jest pod opieką specjalisty. Chodzi do szkoły, dużo lekcji opuszcza, wiadomo, pobyt w szpitalu, lekaarze, czasem poprostu zostaje w domu. Co do snów proroczych- to jest tak że coś jej się przyśniło (3x) i po jakimś czasie taka nietypowa rzczej sytuacja miała miejsce..

Przede wszystkim to ja nie pisałem o zmianach w mózgu,ponieważ uważam na podstawie Twojego posta ,że Twoja koleżanka tak naprawdę nie jest do końca jeszcze dobrze zdiagnozowana.Jeśli było przedawkowanie leków,do tego doświadczenie z narkotykami,to oczywiście że mogą powstać zmiany w mózgu.Ale to można zdiagnozować poprzez konkretne badania(EEG,TOMOGRAFIA,REZONANS MAGNETYCZNY )i przenikliwa obserwacja.Na stan w jakim się znajduje Twoja koleżanka mogły mieć też równie dobrze wpływ zaburzenia emocjonalne,powstałe w czasie dorastania w niepełnej rodzinie.Jest to naprawdę przykra sprawa doświadczyć w tak młodym wieku już takich nieprawidłowości w psychice.Dobrze że koleżanka jest pod opieka specjalisty,tylko że oprócz leków powinna przejść odpowiednie badania oraz dobrą psychoterapię w jakimś ośrodku do tego przygotowanym.Najważniejsze jest w życiu zdrowie,a to psychiczne przede wszystkim.Twoja koleżanka dopiero wkracza w życie a już potrzebuje odpowiedniego wsparcia.Co będzie dalej?
Uważam że są potrzebne jakieś naprawdę ważne decyzje co do dalszego dobrego leczenia,by można było sobie jakoś radzić w życiu.Potrzebne jest wsparcie medyczne jak i ze strony rodziny i przyjaciół.

Tak tez myslalam, ze to nie pelna rodzina. Mysle,ze problem tkwi wlasnie w srodku tej rodziny. Nie zauwazylas czegos niepokojacego? Nie napisalas zbyt wiele o jej rodzinie. Czy mieszka z ojczymem czy tylko z mama? Czy zauwazylas, ze ktos z czlonkow tej rodziny naduzywa alkohol? Jesli nie chcesz o tym pisac na forum napisz na moje p.w. Mam pewne przypuszczenia.
A jezeli chodzi o leki, to one nie zaskutkuja jezeli Twoja kolezanka wciaz zyje w tych samych warunkach, ktore doprowadzily ja do depresji. Oglupia ja, ale nic sie nie zmienia.
Moja rada to; staraj sie z nia rozmawiac normalnie, nie jak z osoba z problemami. Staraj sie z nia wychodzic, pokazac normalne zycie, nie wiem, nawet przejdzcie sie do z.o.o. Pozdrawiam.

Mógłby mi ktoś podać aktualny kontakt (najlepiej e-mail) do zzpitala w Abramowicach, chodzi mi o oddział dla młodzieży, z góry dzieki.

Jeśli chodzi o e-mail to sekretariat@snzoz.lublin.pl
telefon: 081-744 30 61 wewnętrzny na oddział dla młodzieży 361
Pozdrawiam