Mój chłopak aktualnie znajduje się w szpitalu psychiatrycznym. Podejrzenia schizofreni bądź tego typu choroby. Próbuje z nim o tym rozmawiać aczkolwiek bardzo się denerwuje gdy mówię mu, jakie są podejrzenia. Nie dostrzega swego dziwnego zachowania. Uważa, że jest tam bo ktoś mu karze a nie bo chce. Zresztą będzie mieć sprawe sądową aby na czas leczenia go ubezwłasnowolnić (ma 28 lat i chcę się wypisać ze szpitala). Nawet czytał ulotke o schizofreni ale uznał, że to same głupoty. Nie wiem jak mu wyjaśnić, że z tą chorobą da się żyć normalnie. Ogólnie nie wiem co mu mówić gdy pyta czemu tam jest... Bo gdy mówię prawdę to jej nie akceptuje. Jak z nim rozmawiać? Oprócz tego mam kilka pytań. Marek dostaje zastrzyk co 2 tyg. Jest na samym początku leczenia. Ma drgawki, ślinotok, nie chce jeść czy to normalne? Ogólnie fizycznie bardzo go te leki męczą. Czy On będzie w stanie założyć kiedyś rodzine? Co jak wyjdzie ze szpitala? Marek jest nadwyraz inteligentny i wciąż studiuje ale czy to dobry pomysł by je kontynuował dziennie przy tej chorobie? Czy nie będzie obciążał umysłu w ten sposób, co nie będzie przyczyną do szybszego nawrotu?? Może niech je skończy zaocznie? Czy nadmierna zazdrość w ostatnim czasie do tego stopnia że potrafił mnie wyzwać może być skutkiem schizofreni? Jak długo trwa leczenie szpitalne jeśli jest to pierwszy raz??
Kocham go bardzo i chcę mu pomóc więc prosze jeśli ktoś może mnie poinstruować jak to zrobić by choroba nie nawróciła itd. Wiem, że wsparcie rodziny (akurat rodzina go olewa więc ma praktycznie tylko mnie) jest bardzo ważne na dalszy rozwój choroby(mam duży wpływ na niego więc można to pozytywnie wykorzystać).
Pozdrawiam,
Ania

Aniu Bądż cierpliwa leki działają po kilku tygodniach i wtedy zacznie myśleć jak postępował. Polecam książkę Kępińskiego "Schizofrenia". Mam tez podobny problem w rodzinie i na ten temat trzeba duzo wiedzieć a nie ma kto pomóc /fachowcy są bardzo powściągliwi-temat trudny/. Mnie włosy wypadają ze zmartwienia ale bądż dobrej myśli. Będzie dobrze.

Leki są bardzo silne, leczenie takie które daje efekty nawet kilkuletnie powinno trwać ok dwa miesiące. Bądź silna bo skoro ma tylko Ciebie musi o niego ktoś zadbać bo on może sam niepotrafi. A pociesze Cię Twój chłopak jest tak młody że szansa na całkowite wyleczenie jest bardzo duża. A nawet jeżeli nie wyjdzie to najważniejsze jest pilnowanie leków żeby brał zawsze o tej samej porze i nie omijał dawek bo ominięcie jedenj dawki może dać efekt nawet po tygodniu po dwóch zacznie sie dziwnie zachowywać i będzie zapominał o braniu tabletek. A później już może być za późno żeby leczyć go dalej w domu. jeżeli chodzi o studia to naprawde to nie ma znaczenia w jakim systemie bedzie dalej sie uczył. Przeniesienie go na zaoczne może go tylko pognębić. To że wybuchł i krzyczał na Ciebie oczywiście może brać się z choroby. Ja nie jestem chora ale mam w rodzinie osobę chora juz bardzo długo i wiem że można normalnie żyć. Choć nie jest łatwo. Pozdrawiam i życzę Twojemu chłopakowi powrotu do zdrowia a Tobie dużo sił bo napewno nie jest Ci łatwo. Gdybyś potrzebowała pogadac 254975

Witam. Mój kuzyn cierpi na schizofrenie od kilku lat. Największym problemem jest to że nie chce podjąć leczenia. Nie wiem jak z nim rozmawiać. Serce mi się kraje bo on jest mi bardzo bliski. Przed chorobą był wesoły, pełen życia. Teraz go nie poznaje, jakby to była obca osoba. Obecnie przebywa w szpitalu psychiatrycznym. Najgorsze jest to że bywa agresywny i bije swoich rodziców. Jest do mnie wrogo nastawiony a ja bardzo chciałabym mu pomóc. Nie wiem jak z nim rozmawiać, nie wiem co zrobić by móc na nowo przekonać go że jestem jego przyjaciółką. Proszę o pomoc. Emilia

Witajcie !
Piszę po długim czasie ale chciałam się pochwalić, że cierpliwość popłaciła ! :) Marek (mój chłopak) w przyszlym tygodniu wychodzi ze szpitala! Jest na prawde super! Po wyjściu ze szpitala zapisuje się na terapie dzienną aby w razie czego lekarze tam wyczuli czy wszystko wporządku. Taka terapia trwa 2 miesiące i myślę, że nie zaszkodzi a może wnieść same korzyści. Stan jego zdrowia chyba polepszył się bardziej niż jak przed chorobą :) oprócz tego ja również jestem szczęśliwa!
Oczywiście biorę pod uwage, że może to nie być jednorazowy epizod jednak wole myśleć pozytywnie bo inaczej ja również zwariuje... W przyszłym roku z całą pewnością (jeśli jego zdrowie na to pozwoli) weźmiemy ślub i myśle, że wszystko się ułoży! Na dzień dzisiejszy nikt by nie powiedział, że Marek jest chory (chodzi mi o ludzi z boku którzy go "nie znają").

Pozdrawiam Was,
Ania
:) :) :)