Już nie wiem gdzie pytać. Jak do tej pory czuję się trochę zbywany przez specjalistów. Mam nadzieję że na tym forum znajdują się osoby które zechcą wyrazić swoją opinię. Może są też fachowcy albo osoby które poradziły sobie z tą chorobą.

Do rzeczy. Moja mama rok temu trafiła do szpitala psychiatrycznego. Trochę wcześniej miała pojechać do Niemiec do pracy ale już wtedy wykazywała zachowania depresyjne. W jej pamiętniku przeczytałem niedawno że chciał iść do psychiatry ale poszła jedynie do psychologa który powiedział jej że jest zupełnie zdrowa. Napisała wtedy że bardzo tego żałuje ale czas wyjazdu nadszedł nie ubłaganie. W pracy mama sprawdziła się przez tydzień. Potem wszystko się zaczęło. Robiła bardzo dziwne rzeczy wyrzucała swoje wszystkie rzeczy do śmietnika, uciekał z domu, była agresywna, demolował meble, myśli samobójcze i próby samookaleczenia, zarzucała innym że jej coś dosypują do jedzenia jakieś substancje halucynogenne itp. Pojechaliśmy z bratem po mamę i zawieźliśmy ją do szpitala. Stwierdzono schizofrenię paranoidalną. Jej paranoje to ("nie mam się w co ubrać", "umrę z głodu" itp). W szpitalu była mama ponad pół roku. Brała takie leki jak: Olanzapina, Decaldol, Heloperidol, Fluoksetyna, Hydroxyzyna). Efekty w moich oczach obserwowane były bardzo mizerne (zero kontaktu z mamą, dalsze paranoje) ale mamę zabraliśmy z nadzieją że trochę pobytu w domu dobrze jej zrobi. Przepisane leki to (Zolaxa, Fluoksetyna, Hydroxyzyna). Niestety było jeszcze gorzej mam odcięła się od rzeczywistości nie przyjmowała jedzenia, nie kontrolowała wydalania.

Po interwencji lekarza mama wróciła do szpitala ale innego z racji na fakt braku miejsc w poprzednim. Tym razem dostawała takie leki jak: Asentra, Estazolam, Lafactin, Rospolept, Sulfacetamid, Anafranil, Mianseryna, Propranolol, Nitrazepam, Abilify, Neomycyna. Po trzech miesiącach wypisana z pewną poprawą. Zalecenie podwójna dawka Lafactin, Abilify. Przez pewien czas dostrzegałem pewna bardzo powolną poprawę ale. Jakieś dwa - trzy tygodnie temu wszystko wróciło do początku (ucieczka od świata, mutyzm itp o pononie urojenia depresyjne). Po konsultacji lekaż przeisał Rispolept. Po tym leku jest jeszcze gorzej. Lekarz powiedział ze to nie od Rispoleptu. Dla mnie faktem jest że znowu doszło do samookaleczenia, nietrzymania moczu, urojeń tych samych co wcześniej, ucieczki poprzez leżenie z ukrytą twarzą na łóżku. Po konsultacji telefonicznej lekaż kazał odstawić Rispolept, brać dalej Abilify i Lafactin i tak też w tym tygodniu zrobiliśmy ale nie ma poprawy nic się nie zmienia.

Co więc mam robić. Powiedzcie czy szpital to dobry pomysł? Czego można jeszcze spróbować?

Wysłałam ci wczoraj na pw. Nie wiem czy zaglądałeś?

Witaj,
Mój chłopak również przechodził przez podobne objawy i szpital byl jedynym wyjściem dla Niego. W domu sama jej nie wyleczysz, potrzebne są terapie, ciągła "kontrola" lekarzy, odpowiednie rozmowy no i specjalistyczne oko. Niestety ale im dłużej z tym zwlekasz tym ciężej będzie ją wyleczyć. Nie zapominaj, że może stworzyć zagrożenie nie tylko dla siebie ale dla Ciebie również. Ja z moim chłopakiem również zwklekałam, myślałam nad innym sposobem(co prawda trwało to pare dni) ale te pare dni wystarczyly by jego stan stważał zagrożenie dla siebie i otoczenia. Dopiero w szpitalu lekarze uświadomili mnie, że dobrze zrobiłam. Bo któregoś dnia Marek mógł kogoś zabić, bądź siebie. Jakby kogoś zabił to by trafił do szpitala, a za nim tam by sie skumali, że to choroba psychiczna to nie wiadomo w jakim stanie by już był. Gdy trafił do szpitala przez prawie miesiąc nic się nie polepszało. Byłam już zniechęcona i myślałam, że lekarze nie wiedzą co robią. Wiedzieli bo w przyszłym tygodniu Marek wychodzi i jest w świetnym stanie :)
Moja rada jest więc byś czym prędzej skontaktowała się ze szpitalem. Wiem, że to drastyczne... no ale czasem tak trzeba mimo, że serce Cię bedzie boleć, że tam ją zostawiasz...
Życzę Ci powowdzenia.
Wierzę, że Twoja mama prędko wróci do zdrowia:)
Pozdrawiam!
Ania

Z góry przepraszam, że pisałam jak do kobiety ale byłam przekonana, że jesteś kobietą.

chemiman napisał(a):Już nie wiem gdzie pytać. Jak do tej pory czuję się trochę zbywany przez specjalistów. Mam nadzieję że na tym forum znajdują się osoby które zechcą wyrazić swoją opinię. Może są też fachowcy albo osoby które poradziły sobie z tą chorobą.

Do rzeczy. Moja mama rok temu trafiła do szpitala psychiatrycznego. Trochę wcześniej miała pojechać do Niemiec do pracy ale już wtedy wykazywała zachowania depresyjne. W jej pamiętniku przeczytałem niedawno że chciał iść do psychiatry ale poszła jedynie do psychologa który powiedział jej że jest zupełnie zdrowa. Napisała wtedy że bardzo tego żałuje ale czas wyjazdu nadszedł nie ubłaganie. W pracy mama sprawdziła się przez tydzień. Potem wszystko się zaczęło. Robiła bardzo dziwne rzeczy wyrzucała swoje wszystkie rzeczy do śmietnika, uciekał z domu, była agresywna, demolował meble, myśli samobójcze i próby samookaleczenia, zarzucała innym że jej coś dosypują do jedzenia jakieś substancje halucynogenne itp. Pojechaliśmy z bratem po mamę i zawieźliśmy ją do szpitala. Stwierdzono schizofrenię paranoidalną. Jej paranoje to ("nie mam się w co ubrać", "umrę z głodu" itp). W szpitalu była mama ponad pół roku. Brała takie leki jak: Olanzapina, Decaldol, Heloperidol, Fluoksetyna, Hydroxyzyna). Efekty w moich oczach obserwowane były bardzo mizerne (zero kontaktu z mamą, dalsze paranoje) ale mamę zabraliśmy z nadzieją że trochę pobytu w domu dobrze jej zrobi. Przepisane leki to (Zolaxa, Fluoksetyna, Hydroxyzyna). Niestety było jeszcze gorzej mam odcięła się od rzeczywistości nie przyjmowała jedzenia, nie kontrolowała wydalania.

Po interwencji lekarza mama wróciła do szpitala ale innego z racji na fakt braku miejsc w poprzednim. Tym razem dostawała takie leki jak: Asentra, Estazolam, Lafactin, Rospolept, Sulfacetamid, Anafranil, Mianseryna, Propranolol, Nitrazepam, Abilify, Neomycyna. Po trzech miesiącach wypisana z pewną poprawą. Zalecenie podwójna dawka Lafactin, Abilify. Przez pewien czas dostrzegałem pewna bardzo powolną poprawę ale. Jakieś dwa - trzy tygodnie temu wszystko wróciło do początku (ucieczka od świata, mutyzm itp o pononie urojenia depresyjne). Po konsultacji lekaż przeisał Rispolept. Po tym leku jest jeszcze gorzej. Lekarz powiedział ze to nie od Rispoleptu. Dla mnie faktem jest że znowu doszło do samookaleczenia, nietrzymania moczu, urojeń tych samych co wcześniej, ucieczki poprzez leżenie z ukrytą twarzą na łóżku. Po konsultacji telefonicznej lekaż kazał odstawić Rispolept, brać dalej Abilify i Lafactin i tak też w tym tygodniu zrobiliśmy ale nie ma poprawy nic się nie zmienia.

Co więc mam robić. Powiedzcie czy szpital to dobry pomysł? Czego można jeszcze spróbować?

Drogi Chemiamaniee:)!
Przede wszystkim chcę powiedzieć, że bardzo Ci współczuję, ponieważ wiem, jak ciężko jest żyć z tą chorobą mamy. Odnośnie leków nie jestem w stanie doradzić Ci szczególnie, bo nie jestem lekarzem. Z doświadczenia wiem jednak, że nie można im ufać zupełnie i trzeba samemu zainteresować się w dużym stopniu lekami.
Moja mama też jest chora. Pierwszy taki poważny epizod przeżyła po tym jak przeszła już na emeryturę, a ja wyjechałam na studia do innego miasta. Pewnego razu wróciłam do domu, a tam odbywała się wojna. Mama w glanach biegała po domu, zatykając plasteliną wszelkie szczeliny, meble stały na środku, ponieważ truli ją wpuszczając gazy. Namierzały ją radary, po jakimś czasie uciekła do cioci do innego miasta, ale i tam ją odnaleźli. Kilka razy uciekała, szukaliśmy jej. Nikt nie wiedział gdzie jest.
Bardzo trudno było ją zaciągnąć do lekarza. w końcu się udało. Dostała zalastę, ale kiedy tylko trochę ją pobrała, zaprzestała przyjmowania leku, bo chyba brakowało jej urojeń. Suma sumarum po wielu przygodach, a wspomnieć muszę, że moja mama to osoba z charkaterkiem strasznym BYŁA, uparta i nie przyjmująca do wiadomości zdania innych, idąca w zaparte, trafiła do szpitala.
Najpierw zabezpieczyła mnie w miarę swoich możliwości finansowo, a następnie z przekorności swojej, że musiała jeść te leki, lub po prostu dlatego, że się po nich lepiej poczuła, najadła się zalasty w dużej ilości i w 1wszy dzień Bożego Narodzenia trafiła na intensywną terapię w stanie ciężkim. Wcześniej powtarzała, że stanie się jej coś złego.
Na szczęście nie umarła:) i po przebudzeniu ze śpiączki trafiła na oddział psychiatryczny.
Tam zanim miała iniekcję potrafiła oszukać wszystkich, cały personel medyczny i leków nie brała. Dostała w szpitalu halopyridol, potem zastrzyk z halopyridolu, czyli decaldol, 100mg raz na 2 tygodnie. To dość spora dawka. Lek zadziałał, nie miała już urojeń, była spokojna, przymulona. Dalej jednak święcie wierzyła w to, że wszystko co się działo jest świętą prawdą. Myślę, że nadal wierzy.
Słyszałam, że jest taka kategoria jak schizofrenia lekoodporna, ale osobiście w to nie wierzę. Myślę, że powinieneś zwrócić szczególną uwagę na to czy mama bierze leki, bo osoby te są w tym tak sprytne, że potrafią naprawdę oszukiwać wszystkich. W szpitalu wcale tego tak dobrze nie pilnują.
Oprócz tego z tego co ja sobie przypominam, moja mama mimo, że brała tą dużą dawkę decaldolu, nie miała objawów, nie czuła, nie widziała, ale dalej tak sądziła.
Twoja mama przetestowała większość leków, ja nie mam z tym takiego doświadczenia. Moim zdaniem ten decaldol jest dobry, ale na krótką metę, żeby pacjenta zrobić spokojnym, bezwolnym. Twoją mamę leczyli nowymi lekami, które nie dają podobno tylu skutków ubocznych. Wydaje mi się, z tego co piszesz, że wszystko trwa rok. strasznie dużo tych leków. Moim osobistym zdaniem to może być szkodliwe, taki mix i szybkie zmiany. W końcu to mózg, a pamiętać trzeba, że to naprawdę nie polopiryna i mnóstwo tych substancji działa na różne receptory. Stare na inne, a nowe na inne.
Przypadek Twojej mamy jest naprawdę trudny, pamiętaj jednak, że te leki jej nie wyleczą, otępią ją i zniwelują objawy.
Być może Twoją mamę trzeba byłoby totalnie otępić, a potem powoli powracać. w sumie tym zajmują się w szpitalu.
Na moja to podziałało. Moim błędem było tylko to, że za długo była na decaldolu, bo ponad rok. On spowodował już po tym czasie dyskinezę, trzęsie się mamie szczęka i mruga oko. A nasiliło się to po epizodzie, kiedy wypiła alkohol/ Moim skromnym zdaniem kogoś z ciężkimi objawami dobrze jest potrzymać przez jakiś czas, ale nie dłuższy niż pół roku na klasycznych neuroleptykach, a potem przejść na nowsze. Z tego co się orientuje to piszesz, że po wyjściu ze szpitala mama przyjmowała nowe leki. Może powinna wrócić do klasycznych na jakiś czas.
Niestety z tymi lekami jest tak, że wywołują depresję i wszystkie te objawy pozapiramidowe, powodują zobojętnienie i otępienie.
Taka jest właśnie teraz moja mama. Nie jest już tą samą osobą, charakterną i mająca zdanie na każdy temat. Teraz nic nie wie i nie wierzy w siebie, nie umie myśleć. Od miesiąca zmieniamy leki, brała fluanxol, zaktywizował ją trochę, wstaje z łóżka, coś robi, ale nie z własnej inicjatywy. Od dzisiaj mamy fluanxol razem z rispoleptem. Mam nadzieję, że będzie to póki co dobre dla niej i trochę odżyje. Przez rok lekarze, do których chodziłyśmy, nie chcieli zmienić tego cholernego decaldolu, jedynie zmniejszyli dawkę, a gdyby zgodzili się wcześniej to nie trzęsłaby się przynajmniej ta szczęka.
Duże dawki uzależniają i przyzwyczajają organizm, który przy mniejszych dawkach może później i tak widzieć swoje. Czytałam na jednym z licznych forum o leku solian. To jakiś amisupryd. Co prawda pisali tam ludzie nie chorujący na schizofrenię, ale lęki i depresję, ale podobno aktywizuje i poprawia humor, tak jak fluanxol, ale z relacji wynika, ze ten solian jest lepszy.
Na każdego jednak leki działają inaczej. Wydaje mi się, że Twoja mama powinna dostać też jakiś antydepresant. Lekarze nie wiem czemu nie chcą tego przepisywać, ale wiem, że niektóre antydepresanty można łączyć z neuroleptykami.
Przede wszystkim wydaje mi się też, że musisz postępować stanowczo z mamą. Tak jest najlepiej z takimi ludźmi. Wiem, że to trudne, bo łączy wieź emocjonalna, ale nie można sobie pozwolić na uleganie i takie takie. Powiedziałabym nawet, że w pewnym sensie musisz nauczyć się kazać robić jej pewne rzeczy. A poza tym, nie wiem, czy ona ma świadomość swojej choroby czy nie, ale słyszałam, że wiele pacjentów ulega temu, że są chorzy i tym tłumaczy wszystko, bo tak łatwiej. Nie wolno na to pozwolić.
Moja mama jest chora, ale to przez to, że nie walczyła ze swoją chorobą nigdy, dała się jej poddać. Podobno u jednego rozwinie się schizofrenia, a u drugiego nie. Tak żeby Cię pocieszyć pwiem, że moja ciocia zwłaszcza w okresie menopauzy miała podobne objawy do mojej mamy, ale wyobraź sobie, że po kilku dość ciężkich epizodach i kiedy wiedziała, że coś jest nie tak i że to choroba, czytając może naiwną ksiązkę "Potęga podświadomości" tak uparcie wmawiała sobie, że tego nie ma, że udało się jej samej "usunąć" urojenia. Nie brała leków.Zostały jedynie dziwactwa.
Mój tato jest za to agentem cia i nato, ale to już inna historia. Nie utrzymuję z nim kontaktu, więc jego zdrowie psychiczne pozostawiam jemu.
Myślę, że Twoja mama niekoniecznie musi iść do szpitala, ale w takiej sytuacji jest to może rozwiązanie. Każdy pobyt w szpitalu to widmo długiej rekonwalescencji moim zdaniem. Jednak oni tam skutecznie i szybko pacjenta unieszkodliwiają. To Ty jednak znasz najlepiej swoją mamę i możesz wywnioskować co dla niej będzie lepsze. Czy pobyt w szpitalu nie wywoła jeszcze większego wycofania, czy ją uspokoi, znikną halucynacje i jak wróci będzie lepiej funkcjonować. Może wystarczy zmienić lekarza, przedstawić mu sytuację i poprosić o coś mocniejszego zamiast szpitala, mp iniekcje przez jakiś czas. Oni nie zawsze się na to godzą, a poza tym potrzebny jest czas próbny, żeby przejść przez tabletki, zobaczyć działanie, czy nic się nie dzieje, a następnie potem w tyłek. Ale myślę, ze gdybyś się uparł to by przepisali. A mamę trzeba czymś zająć, nawet jak nie chce. To skutek tych leków, że leży i nie chce. Trzeba jej wymyślić jakieś zadania i nawet, gdyby były zupełnie niepotrzebne, wmówić, ze jak tego nie zrobi to świat się zawali. Grać na resztkach uczuć, synowskimi uczuciami, a nawet szantażować emocjonalnie. Każda osoba jest indywidualnością, ale zajęcie się czymś jest i lekiem. Może moja rada przyda się do czegoś. Kurację "pracą" zawsze mile widziana. Słyszałam takie zdanie, że najlepiej leczyć schizofrenika może dobrze zorganizowana jednostka, która sobie i jemu może wypełnić czas zajęciami. A nie ukrywajmy, że lekarz tylko przepisuje leki, a leczeniem się nie zajmuje. Leki uśmierzają objawy, ale nie załatwiają reszty sprawy. Pomyśl też o psychoterapeucie. Mnie jak na razie nie stać:P, ale pracuje nad tym, bo wolę płacić jemu, a psychiatrze tylko od czasu do czasu. Ja obecnie pracuje nad tym, żeby mama zaczęła z powrotem szyć ubrania, a jeśli będzie, to może uda się je sprzedać nawet. Ważne, żeby czuła się potrzebna.
Pozdrawiam Cię serdecznie i napominam, żebyś przy tym wszystkim nie zapomniał o sobie! Pamiętaj! Higiena własnego życia jest ważna dla własnego zdrowia psychicznego jak i dla tej drugiej osoby, dla której jesteś przecież ostoją i w pewnym sensie lekarzem.
Mam nadzieję, że jaką tylko podejmiesz decyzję, wyjdzie Wam na dobre!:) Nie ukrywam też, że miło by mi było, gdybyś napisał mi, jak potoczyły się losy i jak powiodło się leczenie. trzymam kciuki, a i Ty trzymaj za nas, bo ja mam nadzieję, że moja mama wróci w końcu do życia, innego już, inna już, ale, że jeszcze będzie szczęśliwa, a nowsze leki ją odmulą.

Hej!
Mam do Ciebie pytanie bo bardzo mądrze się wypowiadasz na ten temat. Nie dawno pisalam ze mojemu chlopakowi sie polepszylo i faktycznie tak bylo. Jednak znow widac zmiany na gorsze. Generalnie ma grype więc moze dlatego jego oczy wydaja mi sie tak dziwne itd. Powieki mu opadaja w dol. Boje się ze to sa objawy pogorszenia niz jak grypy. Nie chce iść i odrazu "skarżyć" na niego lekarzowi... Obawiam się, że ukrywa swoje urojenia. Ze moze je miec a wie ze nie powinien wiec o nich mi nie mowi?? Nie wiem nie mam pojecia. Nie chce wyjsc przed lekarzem na kogos kto przesadza za bardzo... Dodam jeszcze ze jest aktualnie w szpitalu ale w ten poniedzialek wychodzi. Jednak dziwi mnie fakt ze lekarze nic nie zauwazyli bo to trwa od kilku dni. Chyba ze to po prostu zwykla grypa ??
Doradz co powinnam zrobic? Moze zly lek?
Pozdrawiam
Ania

Hmm.. fajnie i ciekawie piszecie na ten temat, ale chyba za mało z autopsji możecie wniosków wyciągnąć.

A jak to jest z tą samoświadomością ? Rozumiem, że schizofrenicy zazwyczaj nie mają świadomości tego, że są chorzy, albo odrzucają, sublimują te sprawy..ale czy można spotkać schizofreników w pełni świadomych swojej choroby i wszystkich jej konsekwencji ?

Przepraszam , że rad nie udzielam, ale nie czuje się na siłach :)

borja napisał(a):ale czy można spotkać schizofreników w pełni świadomych swojej choroby i wszystkich jej konsekwencji ?

Oczywiście! Schizofrenik w pewnym momencie potrafi przyznać się do choroby. Wtedy już zazwyczaj jest lepiej, bo w ostrym stadium choroby, to wszyscy mu niby wmawiają.

Choroba jest często bardzo trudna w leczeniu i nie udaje sie przez długi czas uzyskać ustąpienia. Z tych informacji wynika, że były stosowane leki z bardzo różnych grup. Niekiedy jest lepiej jak stosuje sie tylko 1 lub 2 leki w większych dawkach - jesli nie odpowiedzniego skutku przez kilka tygodni - to dopiero zmienia się preparaty.Nie wszystkie nawet nowoczesne leki pasują do konkrenej osoby i konkretnych objawów. Musi byc dobrany lek i jego dawka indywidualnie.
W tym stanie o którym piszesz wydaje się, żeby lepiej zmieniać lek w szpitalu. Powinien być to taki oddział do którego mama ma zaufanie i czuje się tam dobrze (zwykle po pierwszym okresie buntu). Trzeba też przebywać - jeśli jest już poprawa - czesto w domu na przepustkach, które są jednak bardzo i niepotrzebnie ograniczone przez NFZ. Wszystko wskazuje, że trzeba sie jednak nastawić na pobieranie odpowiedniego leku przez wiele lat, a zmiany jedynie w kontakcie z zaufanym lekarzem.
Życzę żeby wszystko było coraz lepiej i zeby były okresy conajmniej kilkuletnie bezobjawowe.
Pozdrawiam

ania91 napisał(a):Hej!
Mam do Ciebie pytanie bo bardzo mądrze się wypowiadasz na ten temat. Nie dawno pisalam ze mojemu chlopakowi sie polepszylo i faktycznie tak bylo. Jednak znow widac zmiany na gorsze. Generalnie ma grype więc moze dlatego jego oczy wydaja mi sie tak dziwne itd. Powieki mu opadaja w dol. Boje się ze to sa objawy pogorszenia niz jak grypy. Nie chce iść i odrazu "skarżyć" na niego lekarzowi... Obawiam się, że ukrywa swoje urojenia. Ze moze je miec a wie ze nie powinien wiec o nich mi nie mowi?? Nie wiem nie mam pojecia. Nie chce wyjsc przed lekarzem na kogos kto przesadza za bardzo... Dodam jeszcze ze jest aktualnie w szpitalu ale w ten poniedzialek wychodzi. Jednak dziwi mnie fakt ze lekarze nic nie zauwazyli bo to trwa od kilku dni. Chyba ze to po prostu zwykla grypa ??
Doradz co powinnam zrobic? Moze zly lek?
Pozdrawiam
Ania

Droga Aniu!
Przepraszam, że tak późno piszę, ale jakoś nie zaglądałam ani na pocztę, ani na tą stronę. Trudno jest mi doradzić, nie jestem specjalistą. Sama nie miałam takich doświadczeń z mamą, oprócz jakiegos czasu po tym, jak obudziła się ze śpiączki. wtedy też po 1wszym stadium dużego pobudzenia po halopyridolu była prawie śpiąca. Byc może to skutek działania choroby w połączeniu z lekami. w końcu one mają przede wszystkim za zadanie wyciszenie i uspokojenie. Myślę, ze do tego czasu już te objawy przeszły Twojemu chłopakowi - oczywiście jeśli już wyleczył się z grypy. Niestety to jest tak, że w przypadku leczenia tych chorób nie ma "złotego środka".
W szpitalu z reguły podają halopyridol, a często h. w zastrzyku-decaldol. W trakcie leczenia szpitalnego dawka jest zwiększana. L. robią to po to, żeby jakby to powiedzieć, szybko sprowadzić pacjenta na ziemię. W połączeniu z osłabieniem organizmu z mojego - laickiego punktu widzenia, myslę, że mogło to skutkować takim efektem. Nie wydaję mi się, żeby to mogły być urojenia. Zresztą czas pewnie pokazał.
Pamiętaj, że wszystko jest dopiero przed Tobą. Pobyt w szpitalu niestety nie jest jednorazowym zabiegiem, który zapobiegnie problemowi.
Ja z mojej perspektywy mogę Ci powiedzieć, że choć to ryzykowne stwierdzenie, jestem wręcz przeciwniczką brania leków, zwłaszcza w młodym wieku. Wszystko jednak zależy od osoby i od jej świadomości, tak jak i poziomu otwarcia na swoje treści psychiczne i zdeterminowanie do walki z nimi, albo pogodzenie się z nimi. Tak naprawdę wydaje mi się, że wszystko zależy od determinacji i tego, kim się jest. ( to zbyt szerokie, żeby tu pisać, o co mi chodzi). Przy okazji polecam film - " Piekny umysł" albo "Shuttled Island", jeśli jeszcze nie mieliście okazji zobaczyć. Wszystko zależy jednak od konkretnej osoby i jej zaangażowania w leczenie własnej duszy, nie ducha. Lekarze podchodzą do pacjenta zawsze jak do jednostki chorej, bo na tym polega ich praca. Polecam też książkę Jankowskiego "Od psychiatrii biologicznej do humanistycznej". Wydaje mi się, że sztuka polega na tym, żeby umieć odstawiać leki na pewne okresy, albo w odpowiednim momencie.
Nie twierdzę jednak, że branie leków nie jest potrzebne. Ale że można w niektórych przypadkach się bez nich obejść.
Nie polecam też brania halopyridolu w decaldolu, zresztą jak pisałam powyżej. Po dłuższym stosowaniu może wywołać nieodwracalne skutki uboczne. widziałam w przychodni psych. faceta, któremu język mimowolnie wychodził, a moja mama była blisko tego stanu. Ale to tak teraz straszę Cię troszeczkę. Pamiętaj, ze wszystkie te etapy choroby tak jak są opisane przez lekarzy są prawdziwe, a psychiatria humanistyczna wymaga poświęcenia całego siebie, w różnego rodzaju pracy nad sobą choćby, róznymi tehnikami. leki to b. indywidualna sprawa.
Jakbyś miała jeszcze jakieś pytania to pisz. Muszę przyznać, że miło mi się zrobiło, jak napisałaś. Dla mni jest to bardzo psychoterapeutyczne, móc posłuchać, bądź napisać.
To musi być bardzo ciężkie być w związku z kimś, kto ma takie problemy. Jestem zdania, że miłość i psychika ludzka wszystko jest w stanie przezwyciężyć.

Dziękuje Ci za odpowiedź :) miło jest, gdy ma się z kim pisać o problemach.
Oczywiście troszkę czasu już mineło i Markowi w znacznym stopniu przeszło. Chociaż On dostaje co 2 tyg. zastrzyki Rispolept consta i zaraz po zastrzyku pierwsze 3-4 dni są takie, że faktycznie te oczy mu "lecą" w dół, pierwszy dzień jest najgorszy, ale myślę, że to kwestia przyzwyczajenia :) już nauczyłam się ze tak jest i trudno. Oczywiście martwi mnie to, bo teraz jest na terapii dziennej, jest w swietnej formie psychicznej i fizycznej, czuje sie super i po terapii chce iść do pracy. Jednak gdy jego oczy wygladaja w ten sposob to tak jakby cpal. Sa czerwone, przekrwione, a powieki opadają mu w dół. Martwię się, że pracodawcy mogą go nie zatrudnić właśnie ze względu, że pomyślą, że On coś ćpa. Muszę przyznać, że ja również to podejrzewałam (ale już wiem, że nie. Długa historia). Gadałam z jego psyciatrą i twierdzi, że w przypadku Marka jest duża szansa, że już nie trafii do szpitala, że jest na dobrej drodze do wyzdrowienia "całkowitego" Oczywiscie podchodzę do tego z dystansem, jednak niesamowicie mnie to cieszy i daje mi ogromną nadzieje. Muszę przyznać, że nie wiem czy powinni mi ludzie mówić takie teksty, bo nie wiem czy nie robia mi niepotrzebnej nadziei?? Ja również wysiadam dlatego niech mi ktoś powie uczciwie i szczerze, czy jest na prawde szansa, że już choroba nigdy do niego nie wróci w tak burzliwy sposób??
Pozdrawiam
Anna N.

Witam Nie zawsze ogladam forum.Z tymi oczami to czasem troche za duzo leku ale odejmowac trxeba po kontakcie z lekarzem np. telefonicznym - niekiedy jest taka reakcja. Nie trexba za duzo kombinowac z lekami. Mogła tez byc inna przyczyna dziwnych oczu.albo bywaja skurcze.Trzeba ostrioznie postepowac żeby nie pogorszyc wszystkiego. Czasem dodany lek pomaga.