Spraa wygląda tak: Obecnie lekarze trzymają się diagnozy "cięzka depresja". Ale muszę zrobić badanie: tomografię głowy. Jeżeli nie będę miała padaczki ani guza mózgu wtedy diagnoza się zmieni.

Psychoterapeutka wczoraj na terapii poinformowała mnie, że w moim przypadku to może być psychoza albo shizofrenia .

Mógłby mi ktoś powiedziec co to są za choroby, czy mozna z tym zyc normalnie, czy jest to uleczalne, czy niebiezpieczne. Wszystko.

Choruje na schizofrenię 17 lat i nie jest wesoło po pierwsze jest to choroba psychiczna podobno nieuleczalna po drugie słyszę głosy okresowo mam wrażenie że jestem obserwowany jestem podejżliwy mam różne lęki izoluje sie od społeczeństwa żadko wychodząc z domu. W tej chorobie można mieć przekonanie że rodzina chcę cię np.otruć możesz miec wrażenie że obcy ludzie mówią o tobie lub po prostu zagrażają tobie albo wszystko o tobie wiedzą.Możesz mieć wrażenie że wszyscy mówią o tobie łącznie z telewizją i radiem i takie tam więcej przeczytasz w wikipedii wystarczy wpisać w wyszukiwarce schizofrenia.
Pozdrawiam
PS
Jezeli lekarz stwierdzi że masz psychozę i stwierdzi że zagrażasz sobie lub innym może skierować cię do szpitala. Może też cie skierowac do szpitala w celu rozpoznania czy masz schizofrenię.

Gdy dostaniesz wynik i diagnoze napisz, podzialamy tak zebys poczula sie lepiej

Witam Bloody moim zdaniem schizofrenia może być wyleczalna ( 3 osoby na 4 będą miały porawę samopoczucia gdzie będą mogły mieć satysfakcjonujące życie które nigdy nie będzie jak z przed choroby ale będą musiały profilaktycznie brać leki nawet do końca życia) tylko trzeba ustawić dobrze leki i regularnie je zażywać oraz znaleść sobie jakieś zajęcie lub hobby ( bo proszki to nie wszystko wiem że podczas tej choroby nic się nie chce ale trzeba się zmusić aby nie myśleć tak bardzo o tym ) .

Pozdrawiam i życzę powodzenia bo ta choroba nie jest lekka w szczególności w pierwszej fazie ale myślę że z czasem nauczysz się z nią żyć :-)

Z schizofremią da się żyć. Ja teraz studiuje i skończyłam 1 rok lepiej od zdrowych. Chodzę do ludzi.Tylko nie którzy jak dowiedzą się ,że choruje ktoś na schizofremię mogą się odwrócić. W moim przypadku moja była najlepsza przyjaciółka ze podstawówki i gimnazjum jak dowiedziała się po latach ,że choruje na to przestała do mnie się odzywać.Wcześniej do niej nie odzywałam się ,bo zle czułam się. Jednak znajdziesz osoby ,które Ciebie zaakceptują i nie odwrócą się od Ciebie . Prawdziwych przyajciól poznaje się w biedzie;) Pozdrawiam Będzie wszystko dobrze. Ja tak mam co złe nie pamiętam ,a co dobre wspominam;)

Zmienili mi diagnoze. Zaburzenia osobowosci. Mozna tak czesto zmieniac zdanie?

słuchaj lekarze wiedzą że już jest coś nie tak. Jednakże sklasyfikowanie choroby nie jest już takie proste. Rodzajów jest kilka, różnią się od siebie nieznacznie, a po drugie muszą mieć 100% pewności że diagnoza jest prawidłowa. Bo lekarze boją się zostać zaskarżeni o błąd w sztuce lekarskiej a jeśli chodzi o choroby psychiczne to w końcu jest co coś w rodzaju napiętnowania bo będzie się to za tobą wlekło już do końca życia, i nie jest się już potem człowiekowi łatwo z tego wyplątać, jeśli okaże się że była to tylko depresja z powikłaniami. np jak starasz się o pracę w porządnej firmie to mogą zażądać od ciebie listę przebytych chorób jeśli miałeś coś z czego już dawno wybrnąłeś a w zapisach medycznych widnieje schizofrenia, to możesz mieć problem z dostaniem pracy.

bo dostać jakąkolwiek Prace (nie mówię już nawet o dobrej pracy) dla schizofrenika to jak wygrać milion złotych w totalizatorach LOTTO (czyt. raczej trudno-wykonalne ).

gustarballs1983 napisał(a): np jak starasz się o pracę w porządnej firmie to mogą zażądać od ciebie listę przebytych chorób jeśli miałeś coś z czego już dawno wybrnąłeś a w zapisach medycznych widnieje schizofrenia, to możesz mieć problem z dostaniem pracy.

Nigdzie nie ma takich zapisów, lekarz medycyny pracy moze zapytac o przebyte choroby i od pacjenta zalezy jakie poda. A jesli nawet ktos pochopnie wpisal takie rozpoznanie ( ktore potem okazalo sie niesluszne) to nikt nie będzie mial z tego tytulu zadnych problemow. No chyba, ze sam opowie ze chorowal na schziofrenie. Szpital nie wysyla wypisow z rozpoznaniem pracodawcom ani nie wpisuje takich informacji do dowodu ;)
Takie informacje są objete tajemnicą lekarską.

PS. Blędne dagnozy zdarzaja sie wszedzie, a w przypadku psychiatrii jeszcze czesciej - przeciez nie dysponujemy zadnymi obiektywnymi badaniami, mogącymi potwierdzic chorobe ( tak jak w przypadku chorob fizycznych). Łatwo rozpozonac np. ostra psychoze, ale odrożnienie np. rozpoczynajacej sie objawami negatywnymi schizofrenii, od osobowosci schizoidalnej moze byc początkowo trudne, a wręcz niemożliwe. Nieraz postawienie ostatecznego rozpoznania moze trwac nawet i kilka lat i nie ma znaczenia, jakie podejrzenia byly stawiane po drodze.

No niestety jest i druga strona medalu w przypadku takiego postępowania...
Jeśli w jakikolwiek sposób pracodawca dowie się, że utaiło się przebytą chorobę lub aktualny stan chorobowy to jest to podstawa do zwolnienia pracownika. A o powód nie trudno.. wystarczy chociażby wystąpienie efektu pozapiramidowego w trakcie leczenia lekami psychotropowymi. Co zrobilibyście gdyby one wystąpiły w pracy?? bez względu na to czy zabrała by was karetka czy pielęgniarka zakładowa by się wami zajęła, to co wtedy powiecie? zwijając się z bólu dalej będziecie szli w zaparte, czekając aż objawy przejdą, czy przyznacie się do tego, że jednak ściemniliście podczas badań lekarskich/rozmowy kwalifikacyjnej??
sytuacja bez wyjścia. A można sobie nie potrzebnie nakichać w papierach, bo potem to już nikt może nie chcieć zatrudnić, zwłaszcza ze starą praktyką jest dzwonienie do poprzedniego zakładu pracy.

Także nie uważam aby zatajanie faktu o przebytych chorobach, ewentualnie diagnozach, przed pracodawcą było racjonalnym rozwiązaniem. Co zaś się tyczy kwestii roszad w diagnozowaniu chorób psychicznych to tak jak mówiłem i xxyz potwierdziła(ił),o pomyłkę łatwo, gdyż niektóre schorzenia się niewiele różnią. także diagnoza może się zmieniać.
Ja na przykład leczenie podjąłem w 98/99 roku pierwszą diagnozę postawiono mi w 2001 i potem ją jeszcze raz lub dwa zmieniano.
i tak stałem się "schizofrenikiem paranoidalnym F 20" cokolwiek by to F 20 miało znaczyć.

cóż zawsze chciałem zostać pilotem i latać na F16 Falcon lub prototypie myśliwca F19. Dane mi jednak było F 20 lecz chyba opatrznie zostałem zrozumiany, bo nie dokładnie o takie F 20 mi chodziło:P
Pozdrawiam
Leszek

Nie zrozumieliśmy się :) Oczywiście ze przed lekarzem medycyny pracy nie wolno zatajać chorob ( a juz zwlaszcza takich jak schizofrenia). Jednak lekarza tego nie interesuje, w jakim kieurnku byliśmy diagnozowani np. 5 lat temu, co u nas podejrzewano i co ewentualnie blędnie rozpoznano. Interesują go wylącznie choroby przewlekłe na ktore pacjent aktualnie cierpi, ewentualnie choroby przebyte ( rzadko) ale te, na ktore rzeczywiscie chorowalismy.. Schizofrenii nie mozna uwazac za "chorobe przebytą" bo to choroba nieuleczalna. Schizofrenia albo jest albo nie ma, nie da sie z niej wyleczyć , więc jeśli po dokladniejszej obserwacji jednak obalono tę diagnozę ( i postawiono inną) to znaczy, ze jej nigdy nie bylo ( pacjent jej nigdy nie przebył) pracownik nie ma obowiazku informowac lekarza medycyny pracy, że kiedyś mu ją ( blędnie) rozpoznano albo podejrzewano.

chodziło mi oczywiście o diagnozy chorób wyleczalnych, które są nam aktualnie stwierdzone- a my jesteśmy w trakcie leczenia (np.po wypisie ze szpitala) a w trakcie podejmowania pracy. należy poinformować o tym fakcie jak również o tym, że nie jest to jeszcze diagnoza ostateczna.

hipotetycznie zakładając, że raczej nikt nie podejmie próby zatrudnienia świeżo po opuszczeniu szpitala, jednakże sytuacje życiowe zmuszają ludzi do różnych działań które nie koniecznie są wykonywane z przyjemnością dobrą wolą i chęcią ale niekiedy z konieczności.

a drugą sprawą jest fakt, że lekarze najbardziej "kichają w portki" przed nasłaniem na nich "garniturów prawniczych" jeśli tak koślawo mogę z angielskiego na nasze przełożyć (to jak dobrze pamiętam była prywatna opinia jednego z moich lekarzy prowadzących na temat tegoż samego pytania co autor tematu zadanego bezpośredno lekarzowi, w ramach zasady płacę więc wymagam.)

Pozdrawiam
Leszek

Od 2miesięcy mam chłopaka. Objawy ucichły... boję się, że to chwilowe, że znów będę przeżywać ten koszmar co wcześniej.
Muszę zrobić tomografię głowy. Powinnam już to była zrobić jakiś miesiąc temu. Boje się tych posranych wyników i tego, że diagnoza schizofrenii będzie ostateczną.
I w ogóle po co tyle tych diagnoz? Ciężka depresja, zaburzenia emocjonalne, psychoza, schizofrenia?
Czy po tym wszystkim może się okazać, że jestem zdrowa?

Bloody napisał(a):Mógłby mi ktoś powiedziec co to są za choroby, czy mozna z tym zyc normalnie, czy jest to uleczalne, czy niebiezpieczne. Wszystko.

Od dwóch lat choruje na schizofrenię paranoidalną. Lekarz stwierdził, że moje objawy są tak silne, że szanse na moje wyzdrowienie są niewielkie (1 na 100) ale nawet jeżeli się uda to w każdej chwili choroba może powrócić. Ja staram się o tym nie myśleć. Mam 8 letnią siostrę, która się mnie panicznie boi i staram się z nią spędzać jak najwięcej czasu. Mam swoje pasje, cele do których dążę. Choroba prawie mi nie przeszkadza. Moi przyjaciele nie wyobrażają sobie mnie bez napadów. Czasami żartują, że dzięki mnie są bardziej odpowiedzialni bo zajmować się stukniętą kumpelą to nie lada wyczyn ;) Oczywiście są też ludzie przez których płaczę w poduszki lub jak kiedyś podcinałam sobie ręce.

Mam nową terapeutkę.. na drugim spotkaniu mi powiedziała, że jak wyrażę zgodę to będę leczona w szpitalu. Nie wiem czy się zdecydować. Ile trwa taki pobyt, jak ze szkołą to wygląda i czy to mi pomoże?

Hm. Jak ja byłam w szpitalu dwa miesiące to byłam w zaawansowanym etapie choroby. Większość czasu byłam przywiązana pasami do łóżka. Ale normalny pobyt wygląda mniej więcej tak ... częste rozmowy z psychologiem, w moim przypadku zajęcia (indywidualna nauka) , przyjmowanie leków, badania. Szpital psychiatryczny nie jest czymś strasznym. Jeżeli nie będziesz agresywna to będziesz mogła normalnie po nich chodzić, oglądać telewizję, chodzić na plac ...
No cóż. Na pewno ci to pomoże. Przyzwyczaisz się do swojej choroby i zobaczysz, że nie jesteś jedyną osobą, która cierpi ;)