Witam , wsyztko zaczeło się od któregoś z poranków styczniowych tego roku, wstałem i miałem dziwne uczucie (podobne do tego jakbym dmuchał kilka balonów, tak jakbym nie był w 100 procentach skonfigurowany z własnym ciałem , jakby wszystko co się dzieje nie działo naprawdę ). Pomyślałem sobie jutro bedzie ok, a tu nic , ten stan trwa do dziś (miewałem w przyszłości takie stany al trwały po kilkagodzin , max 1 dzień.) . Do wszystkiego doszło jeszcze brak uczuć ( byłem zagrożony z matmy nawet się tym nie przejmowałem , wspomnienia które w pewnien sposób mnie poruszały , przestały budzić jakiekolwiek emocje)Przestałem darzyć kogokolwiek sympatią , a nawet bliskich miłością, nic mnie nie cieszy i w ogóle jak kamień, nie potrafię nawet płakać. Przestałem się spotykać ze znajomymi a nawet z dzieczynami , nawet mi się szczerze nie chce , a jak się zmusze to siedzę i mało mówię , albo bez sensu , wiem dobrze że posiadam dość dobre poczucie humoru , i posiadałem dobra komunikatywność , a teraz nic. W dodatku na nic nie mam siły ,( w dzień musze się przespać) najchętniej siedze u siebie w pokoju , i nie wychodze nigdzie. Jeszcze niedawno , często gdzięs wychodzilem , otaczało mnie dużo znajomych , świetnie się bawiłem , bawiłem na imprezach do końca. Czuje też że opadł mi temperament. I w dodatku mam mniejsze zainteresowanie płcią przeciwną , tzn , jak widze kobietę która mi się podobą , ale nie chce mi się nawet jej poderwać . Poprostu czuje się jakby ajkaś pijawka wyssała ze mnie wszystko.
Tak w granicach możliwości prosze o jakąś diagnozę , bo zapisałem się do psychologa ,i na wyniki , ale dopiero termin na za 2 tygodnie więc trochęto dużo czasu ;|. Mniej więcej w czasie w którym to wszystko się zaczeło , miałem traumatyczne przeżycie w rodzinie , mogło to jakoś wpłynąć na ten mój stan? Dodam że mam 18 lat i nie miałem kontaktu z narkotykami.
Z góry dzieki i pozdro ;)

Oczywiście,że traumatyczne przeżycia mają wpływ na naszą psychike,nie jesteśmy robotami.
Nie wiem co to były za przeżycia,że doprowadziły do stanu takiej obojętności.
Usiądz sobie i pomyśl czego chcesz w życiu,spróbuj wywołać w podświadomości jakaś sytuacje ,która bardzo cię kiedyś rozbawiała,bądz jakieś bardzo smutne przeżycie z przeszłości.
Trzeba dać kopa emocjom by zaczeły działać.
No i najważniejsze...fajnie,że zapisałeś się do psychologa ale to w tobie tkwi siła i tylko ty możesz zmienić zaistniały stan rzeczy.
To,że widzisz problem jest już pierwszym krokiem teraz czas na ciebie.Nie mów "nie chce mi się poderwać tej dziewczyny"tylko podejdz nawet na siłe i zaproś ją gdzieś...umów się i staraj się by wszystko było okej,,,to praca nad sobą no i oczywiście nie przejdzie Ci koło nosa fajna partnerka życiowa:)Może miłość magicznie CIę otrząśnie.
Zacznij wychodzić do znajomych,na 10 min,20 min,...musisz powoli zaistanieć znowu.
To ty kierujesz swoimi myślami,emocjami...i Ty możesz je zmienić:)

Źle mnię zrozumiałaś :)
Nie ma problemu z podrywaniem , nie w tym rzecz. Jakieś 3 tygodnie temu , poznałem dziewczynę , no i się z nią związałem , lecz poprostu , była mi obojetna , zerwałem z nią , bo nie chciałem się męczyć , a tym bardziej jej krzywdzić, poprostu nie mam kompletnie energii. To traumatyczne przezycie to wypadek bliskiej osoby , widziałem jak leży itp. myślałem że umiera. Gdy sobie przypominiałem ten wypadek dopadął mnie taki smutek , a teraz nic.