Witam,
Mam 21 lat. Muszę opisać swój problem dość zwieźle, bo wiem, że jak się rozpiszę, to nikomu nie będzie się chciało czytać! A więc na początku myślałam, że mam depresję. Lekarz psychiatra przepisał mi tabletki, ale nigdy nie czułam się tak źle jak po nich, więc je odstawiłam. Lekrz pow. że depresja mi przeszła. A dodam, że to bardzo dobry specjalista. Miewałam ataki lękowe, ale juz te nie mam. Niby wszystko jest dobrze, ale zastanawiam się, czy nie mam schizofrenii, albo jakigoś inego takiego choróbska. Ciągle myślę o tym jak czuja się psychicznie chorzy ludzie. Zastanawiam się nad jakimiś glupotami. Nawet sama nie potrafię tego określić dobrze. Myśle sobie co będzie jak zwariuję, albo będę chora psychicznie. Czuję się jak w jakimś śnie. Wszytsko wokoło mnie dzieje się jakby wolniej. A zawsze jest tak, kiedy zaczne sobie to wmawiać. Kiedy poczytam na necie o akiejś chorobie, to nie potrafie o tym przestac myslec i zastanawiqam sie gdzie jest ta granica medzy czlowiekiem zdrowym a chorym psychicznie. Czy ja przekroczyla. pomozcie mi

witam Cie wiesz ja mysle ze nie masz sie za bardzo czym martwic bo z tego co piszesz widze ze masz swiadomosc tego co piszesz ja jak zachorowałam to kąpletnie nie wiedzialam co sie ze mną dzieje... nawet do głowy mi nie przyszło ze to moze byc schizofrenia a Ty jak widac czytałas o tej chorobie i moze od tego czytania cos Ci sie zakodowało ze to moze akurat ta choroba... ale radziła bym Ci skonsultowac sie z lekarzem opowiedz mu o swoich doznaniach on napewno Ci doradzi co masz dalej robic pozdrawiam:)

wlasnie mówiłam o tym lekarzowi to zakazał mi czytac nt chorób, powiedzial tez ze w ogóle nie wygladam na osobe, ktorej mogloby cos dolegac. Ale ja jak zwykle szukam igły w stogu siana.

nio widzisz czyli jest oki:) powinnas sie cieszyc ze nie to nie schizofrenia moze masz jakies załamanie chwilowe ale to minie a czytanie o tych wszystkich choróbskach nic Ci nie da... nie słyszałam jeszcze zeby ktos wmówił sobie jakąs chorobe. Jednak z drugiej strony to dobrze ze masz swiadomosc o schizofreni. Ja zaczełam czytac o niej dopiero jak zachorowałam....:)

Witam ! Mam 21 lat. W wieku 15 lat zmarła moja mama. Przez pewien czas od tego zdarzenia przestałam wychodzić z domu, odizolowałam się od świata ... Ale po około pół roku to zaczynało ustawać. Przez jakiś czas było ok. Poza tym Przeżyłam 2 nieudane związki, ostatni zakończył się jakiś miesiąc temu, nie z mojej inicjatywy... Dostałam pracę na początku lutego, bardzo się z niej cieszyłam. Od kilku dni cos się ze mna dzieje niedobrego ... Kiedy mam wyjść gdzieś do miasta coś załatwić czy nawet do głupiego supermarketu na zakupy to ogarnia mnie panika, mam wrażenie że każdy patrzy mi na ręce i w tym momencie się strasznie stresuje, robi mi się gorąco, zaczynam się pocić, dostaję tzw "buraka" i moje ruchy są strasznie chaotyczne i nieprecyzyjne ... Mam lekka nadwagę przez co Boję się ładniej ubrać, a o butach na wysokim obcasie mogę jedynie pomarzyć, boję się że będe za bardzo zwracać na siebie uwagę i że zostane wysmiana lub co gorsza potkne się i całkiem skompromituje. Po pracy najczęściej spędzam resztę czasu przed komputerem, wieczorami rozmyslam o swoim zyciu, puszczam "dołującą" muzykę, wspominam to co było, oglądam zdjęcia i niekiedy płaczę, dochodząc do wniosku że jestem żałosna. Nic mnie nie cieszy, nie mam chęci wychodzić ze znajomymi na imprezy, a nawet jak już wyjdę to czuję sie nieswojo, nie mam motywacji i chęci do działania i osiągnięcia czegoś w życiu. Kiedy widzę przystojnego chłopaka czy ładną dziewczynę zaczynam się czuć bardzo skrępowana. Przed zaśnieciem ( co zwykle nastepuje po okolo 3-5 godz po polozeniu sie) rozmyslam nad tym co bylo jest i bedzie, jestem bardzo niespokojna. Poza tym Każdy dzień jest dla mnie rutyną : wstaję idę do pracy wracam siedze na komputerze ide spac i tak w kółko ... Z dnia an dzień jest coraz gorzej ... Proszę pomóżcie, doradźcie co mi może być !!! Pozdrawiam !