Witam, mam 22 lata i od pewnego czasu dzieje się ze mną coś dziwnego, ale zacznę od początku...
Zawsze miałam skłonność do szukania sobie problemów i od dziecińtwa zawsze się przejmowałam, tym, ze pokłóciłam się z koleżanką, z mamą, czy z tatą itd. Bywały nawet takie sytuacje, ze kiedy nie miałam się czym przejmowac, szukałam jakiegoś problemu, nigdy nie potrafiłam być w pełni szczęśliwa. Kiedyś, jeszcze kiedy byłam młodsza i miałam ok 13 lat zaczęłam się zastanawiać nad tym jak jest z moją wyobraźnią i czy jest taka możliwość, że kiedy coś sobie wyobrażę okaże się, że to zdarzyło się naprawdę. Trwało to przez jakieś pół roku, ciągle wyobrażałam sobie coś i zastanawiałam się czy możliwe jest to, że zdarzyło się to naprawdę. Bywało, że płakałam po nocach, bo nie mogłam się od tego uwolnić. Po pół roku znalazłam sobie inny problem i uznałam, ze niemożliwe jest to, by zdarzyło się coś ważnego i ja bym o tym nie pamiętałam i że przecież potrafię odróżnić wyobraźnię od realnego życia. Wszystko się ułożyło, nawet byłam szczęśliwa, zakochałam się w pewnym chłopaku, zaczęłam mieć problem, żeby chciał ze mną chodzić i wszystko minęło.. Jak to dziewczyny w gimnazjum.. Wszystko było ok.. Nawet potem zaczęłam się po ciuchu śmiać z moich rozważań i zastanawiać się jak w ogóle coś takiego mogło mi przyjść do głowy. Myślałam sobie, że byłam głupia i dobrze, że w końcu przestałam się zadręczać.. Kiedy miałam 18 lat poznałam pewnego chłopaka, zaczęliśmy być razem i tak jest do tej pory. Generalnie jestem szczęśliwa, chociaz wiadomo bywa, że mamy jakieś tam problemy. I mogę powiedzieć, że spełniły się moje marzenia i w końcu osiągnęłam pełnie szczęścia. Ale ostatnio, jakiś miesiąc temu moje myśli sprzed 8 lat znowu wróciły i bardzo mnie to przeraża. Ciągle zastanawiam się czy jeżeli wyobrażę sobie, że coś zrobiłam z kimś.. nie wiem np całowałam się, czy to może okazać się prawdą... Jeżeli niczego sobie nie wyobrażam to jest ok, cieszę się, śmieję i nie myślę o tym, ale przychodzi taki moment, że spotkam kogoś i z nim rozmawiam i potem zaczynam sobie wyobrażać (chociaz bronie się przed takimi myślami), ze np go pocałowałam i zastanawiam się czy to się mogło zdarzyć naprawdę?.. Gdzieś podświadomie wiem, że to NIEPRAWDA i potrafie ocenić czy coś się zdarzyło naprawdę czy też nie, ale ciągle powraca myśl, że może jednak to się stało.. że może jednak.. Ale przecież ja nie chciałam tego to czemu miałabym to zrobić.. Potem zaczynam myśleć, że sama niszczę swoje życie i swoje szczęście przez takie myślenie i że muszę przestać. Codziennie muszę analizować z kim rozmawiałam itd, żeby mieć pewność, że niczego złego nie zrobiłam. Przeraża mnie to i czasem przestaje sobie z tym radzić, boję się komukolwiek o tym powiedzieć, liczę na to że to wszystko niedługo się skończy jak kiedyś. Nie chce niszczyć swojego związku, boję się powiedzieć o tym komukolwiek, bo boję się, że okaże się że naprawdę jestem chora. A z drugiej strony myślę, że może to nie jest choroba, tylko szukanie problemu za wszelką cenę.. Bo przecież tak naprawdę wiem, że to się nie zdarzyło....... Tylko ciągle jest ta myśl.. a może jednak to się zdarzyło.. Nie wiem czy powinnam iść do lekarza, czy powinnam komuś o tym powiedzieć.. Proszę o pomoc. Czy spotkaliście się z czymś takim?

Tu rozwiazanie jest niezwykle proste. Pomysl sobie o rzeczy, ktora wierzysz ze jest prawdziwa z tego co sie zdarzyło i wiesz ze to 100%. Teraz zastanów sie nad cechami tedj rzeczy. Czy to był obraz czy film, okresl polozenie tego obrazu. Czy sa tam jakies dzwieki? jaki jest rozmiar tego obrazu i jak daleko jest od Ciebie. Teraz pomysl sobie o rzeczy w ktora nie wierzysz ze była prawda jak z tym całowaniem. i okresl cechy tej mysli w podobny sposob jak ta mysl powyzej. Najlepiej zapisz to na kartce i zwroc uwage na roznice. Juz bedziesz wiedziec jak odrozniac te opbrazy prawdziwe od fałszywych. Z dowswiadczenia wiem, ze fałszywe sa niewyraźne, mniejsze, jest mniej kolorów i sa otoczone czarna ramka, ale kazdy człowiek koduje informacje inaczej. Jesli bedziesz juz wiedziała które z tych cech pasuja do nieprawdziwych bedziesz mogła lepiej odrozniac Co sie zdarzyłoa co nie. Ty moja droga robisz tak ze zadajac sobie te pytania ktore napisalas powodujesz ze obrazy nieprawdziwe dostaja cechy tych prawdziwych i nie dziwie sie ze je trudno odroznic. Zastanow sie czy warto zyc z mysla ze wymyslasz sobie problemy? podam Ci teraz co mozesz zrobic zeby rozwiazac te klopoty z problemami. wex ponizsze swoje zdania:

madziulkaaa122 napisał(a):Bywały nawet takie sytuacje, ze kiedy nie miałam się czym przejmowac,

madziulkaaa122 napisał(a):szukałam jakiegoś problemu,

madziulkaaa122 napisał(a):Ciągle zastanawiam się czy jeżeli wyobrażę sobie, że coś zrobiłam z kimś

madziulkaaa122 napisał(a):nigdy nie potrafiłam być w pełni szczęśliwa.

madziulkaaa122 napisał(a):Potem zaczynam myśleć, że sama niszczę swoje życie i swoje szczęście przez takie myślenie i że muszę przestać.

i zrob z nimi the work, ktore opisałem tutaj:

http://commed.pl/jesli-szukasz-pomocy-dla-siebie-lub-kogos-zajrzyj-tutaj-vt39975.html

wywali Ci smieci z umysłu. Teraz damy Ci motor do zmian. Co chiałabys osiagnac w roznych dziedzinach zycia? Finansach, relacjach z innymi, rodzina, Twoim zwiazku. Zastanwo sie i wypoisz sobie cele na rok,5 i 10 lat i koryguj je co powiedzmy na to miesiac.

madziulkaaa122 napisał(a):Potem zaczynam myśleć, że sama niszczę swoje życie i swoje szczęście przez takie myślenie i że muszę przestać.

masz juz motywacje do zmiany wiec działaj. W razie jakichs pytan wal smiało

Na początku ogromnie dziękuję za odpowiedź.. Mogę powiedzieć, że jest właśnie dokładnie tak.. że gdybym w 100 % mogła powiedzieć, że to się nie stało to nie byłoby problemu. Ja tak naprawdę potrafię odróżniać wyobraźnię od rzeczywistości, ale zawsze sobie myślę, że nie mam 100% pewności.. że może jednak i to się stało tak jakby obsesją.. Że przechodzi ktokolwiek obok mnie a ja myślę, że może coś z nim.. I ciągle muszę się pilnować i bronić przed takimi myślami.. Jeżeli już jest wieczór i wiem, że nie wyobraziłam sobie nic to zaczynam uspokajać się, że nic się nie stało. Ale kiedy wstaję i przychodzi nowy dzień, znowu jest to samo.. Wsiadam do autobusu i muszę uciekać przed moimi myślami, potem spotykam się ze znajomymi, czy z chłopakiem i wcale o tym nie myślę.. Jest naprawdę wszystko super, zapominam o tym. A kiedy jestem znów sama, wszystko wraca.. Tylko to jest troche sprzeczne, bo gdyby ktoś zarzucił mi, że np zdradziłam chłopaka to broniłabym się do końca, że jest to niemożliwe, bo gdzieś podświadomie wiem, że to nie stało się naprawdę.. i jak już pisałam, pojawia się tylko pytanie " ale czy na 100% to się nie zdarzyło?" Poza tym doszło do tego, że analizuje każdego dnia z kim rozmawiałam i co robiłam, żeby wiedzieć na pewno, że nic się nie stało. Bardzo mnie to męczy, ciągle zastanawiam się, czy już tak będzie zawsze? Czy jestem chora, czy po prostu sobie to wymyśliłam? Ale zawsze jest też taki moment, że przychodzi pozytywne myślenie.. Że skoro już kiedyś tak miałam i potrafiłam po prostu o tym zapomnieć kiedy pojawiły się inne problemy to może tym razem będzie tak samo..

zrobiłas te rzeczy, ktore napisałem Ci powyzej?

madziulkaaa122 napisał(a):" ale czy na 100% to się nie zdarzyło?"

zmien to pytanie. Zamiast jego zacznij sobie zadawac, co moge zrobic jutro zeby poczuc sie jeszcze lepiej. To nie kwestia chrooby, tlyko złych pytan jakie sobie zadajesz. Gdyby ktos inny zaczał stawiac te same pytania wkoncu tez straciłby orientacje o co chodzi. To jest tzw głos wew i mozesz go zmieniac na co chesz. Napisałas ze nie masz pewnosci, wiec niech ten głos sie zapyta sam siebie: czy ja wierze w to co mowie? głosem najwiekszego klamcy jakiego znasz:D tak bys kompletnie mu nie wierzyła.

madziulkaaa122 napisał(a):Ja tak naprawdę potrafię odróżniać wyobraźnię od rzeczywistości, ale zawsze sobie myślę, że nie mam 100% pewności..

i swietnie. to mozesz byc niepewna tego ze jestes niepewna:) No bo skoro jestes pewna ze jestes niepewna to mozesz byc niepewna tej pewnosci i dzieki temu juz wiesz jak fajnie bedzie zyc, gdy zadasz sobie pytanie jak moze zyc jeszcze lepiej:)

Witam.. Obejrzałam te filmiki i spróbowałam zdefiniowac przyczynę moich odczuc.. Hmm.. Myślę, że jest lepiej.. poczułam ulgę.. Ale muszę jeszcze nad sobą popracowac.. Gdybym miała jakies pytania, będę pisac.. Ogromnie dziękuję za pomoc. :)

Gratulacje:) i pamietaj ze wszystko przed Toba:) W razie czego pytaj:) Powodzonka i szerokosci;)