Chyba jednak mam schizofrenie , nie pamietam co robilem mowilem przed chwila mam problemy z mowieniem : popelniam dziwne bledy , mam za luzne skojarzenia np ktos mowi mi ze jest zimno a ja zaczynam mowic o biegunie polnocnym.Odczuwam kompletna pustke w glowie , otepienie jakby zadna moja mysl do mnie nie docierala .
Przestaje rozumiec nawet proste zadania i zapominam znaczenia slow. Czuje ze wszystko robie tak polswiadomie albo wogole stracilem nad wszystkim kontrole. Juz nie czuje leku przed schizofrenia tylko ciagle o niej mysle i mam uczucie ze ja mam , chyba zanika mi krytcyzm. Wszystko stalo sie takie obce , nie realne a sny (jezeli uda mi sie wogole zasnac) wrecz przeciwnie juz nie odrozniam snu od jawy. Mam strasznie dziwne mysli tuz przed zasnieciem takie niespojne . Przez caly dzien chce mi sie spac i robie wszystko na sile a w nocy wogole nie moge spac ;/. Malo jem. Nie czuje kompletnie zadnych emocji oprocz leku. Wszystko co dzialo sie dzien wczesniej wydaje sie byc snem. Odczuwam calkowity brak koncentracji , nie potrafie sie skupic na telewizji i grach wogole przestalo mnie to cieszyc . Wczesniej bo 2 tygodnie temu strasznie chcialem sie spotykac ze znajomymi , rozmawiac z rodzicami , myslalem duzo o przyszlosci , wtedy czulem tylko lekka pustke w glowie odrealnienie i duzy strach przed schizofrenia - myslalem ze to tylko nerwica i hipochondria , bo czytalem na forum ze duzo osob z nerwica ma podobne problemy . KOMPLETNIE NIEWIEM CO SIE ZE MNA STALO ;/ . Przestalem myslec o zainteresowaniach ktorych zreszta nigdy nie mialem . Nie mam juz sily . mam mysli samobojcze bo nic nie ma sensu na nic nie mam ochoty , lecz wiem ze mam za bardzo kochajacych rodzicow zeby to zrobic . Przeciez przez ta chorobe strace sens zycia , znajomych , wszyscy mnie odrzuca I NIC NIE OSIAGNE ;///. Moj brat jest na to chory i nic nie robi poza jedzeniem sraniem paleniem i dawaniem w kosc . Sam juz nie potrafie okresilc swojego stanu ale czuje ze jest bardzo zle .

Mam 16 lat i musze o tym powiedziec rodzicom ale niewiem jak zaczac , rzadko rozmawiam o wewnetrznych problemach (psychicznych) z innymi i wiem ze musze isc do psychiatry.

Prosze napiszcie czy to moze byc schizofrenia ?

sprawdz pw

Nie wiem czy to schizofrenia, nie jestem lekarzem. To może być nerwica, stres związany z chorobą brata i lęk, że możesz mieć to samo, zależy jak długo to trwa i jak ci utrudnia życie.
Nie wiem skąd jesteś. W dużych miastach, w niektórych przychodniach, w przychodniach zdrowia psychicznego przyjmuje kilku lekarzy psychiatrów i 1-2 psychologów. Przy pierwszej wizycie zaczynasz wtedy od wywiadu u psychologa.
Jeśli myślisz o pójściu do lekarza to powinieneś poszukać takiej większej przychodni i zacząć od psychologa. Poświęci ci więcej czasu niż psychiatra i może pomoże coś lepiej zdiagnozować.
Nie bałabym się pójścia do takiego lekarza, różne nieleczone problemy nerwowe i psychiczne mogą urosnąć do czegoś, co w końcu taki czy inny lekarz zakwalifikuje jako faktycznie schizofrenię. Twoich rodziców, twój problem może zestresować bardziej niż ciebie, bo w końcu mają już jednego syna chorego, mogą nielogicznie bronić się przed ewentualnością, że i tobie coś dolega. Może masz w rodzinie jakąś racjonalniejszą i spokojniejszą osobę, która mogłaby z tobą iść do lekarza? Nie wiem jak to jest z niepełnoletnimi osobami, które chcą się zapisać do takiego specjalisty, 16 lat to nie tak mało - ale nie wiem jak stanowi prawo?
Zawsze możesz zadzwonić do takiej przychodni, powiedzieć że masz 16 lat i brata już chorującego na schizofrenię i że obserwujesz u siebie niepokojące objawy, żeby nie wyglądało, że nastolatek robi kawały. Zapytasz na kiedy mógłbyś się zarejestrować i z kim mógłbyś przyjść - jeśli jest konieczne towarzystwo dorosłej osoby.

Nie byłoby w tym nic dziwnego jakby żródłem twoich problemów była bliska styczność z osobą chorą - bratem i może niedojrzałym stosunkiem twoich rodziców do tego problemu. "Świat 2010 ludzi dorosłych" nie jest dojrzały ani doskonały, ludzie często reagują paniką i lękiem przy styczności z problemami zdrowia psychicznego. Mam znajomego - osobę zdrową - który przy pierwszej wizycie w szpitalu psychiatrycznym doznał jakichś problemów - które określił, że "serce mu zaraz wysiądzie z nerwów" byłam tego świadkiem. Może trochę inny przykład, jestem osobą w średnim wieku, pewnie trochę starszą niż twoi rodzice. Kiedy chodziłam do w miarę renomowanego liceum, dość dawno temu jak wynika z mojego wieku, polonistka na lekcji polskiego mówiła nam , że wierzy, że my polskie dzieci z dobrych rodzin nie mamy styczności z takim złem jak np. sądy, że sądy są dla przestępców i dla "marginesu" i że "wierzy", że nikt z naszej klasy jeszcze w sądzie nie był. Akurat ja w sądzie już byłam na sprawie rozwodowej moich rodziców i miałam być jeszcze na kolejnej rozprawie.
To jest lekko nie w temacie, ale chciałam ci napisać żebyś się zdystansował i nie popadał w lęki, jak nie wszyscy najmądrzej się do różnych problemów odnoszą. Świat ludzi dorosłych nie jest najmądrzejszy i ma sporo mankamentów i trudno od wielu dorosłych uzyskać sensowne wsparcie jak się nie jest pełnoletnim. Ale to znaczy, że należy szukać sobie innych znajomych i przyjaciół jak z aktualnymi trudno się porozumieć. Wydaje mi się, że jeśli boisz się przyjść do rodziców z problemem, to oni nie najlogiczniej się zachowują, nawet jeśli rzeczywiście cię bardzo kochają.

Wiesz czowiek to taka istota dziwna,że wszystko potrafi sobie wmówić.
Jakbym zaczeła czytać o schizofreni pewnie okazało by się,że też mam...po co czytasz takie rzeczy jak się potem nakręcasz?Nie lepiej zająć się czymś przyjemnym,co sprawia Ci radość i daje zadowolenie?
Zawsze dla pewności możesz skonsultować się z psychiatrą bądz psychologiem(byle dobrym)oczywiście pierwszy krok to rozmowa z rodzicami i nie czytaj więcej:)

Zgadzam się z osobami które wcześniej się juz wypowiedziały. 2 miesiące temu mój chłopak zachorował na schizofrenie, znajduje sie w szpitalu, ale juz wychodzi z tego. Jest już super:) I mimo, że jest chory ani ja ani jego przyjaciele go nie opuścili więc nawet jesli chorujesz to wierz mi ze schizofrenia nie jest czyms strasznym. Ja bardzo kocham mojego chłopaka i jego przyjaciele wciąż za nim bardzo przepadaja! Wiec ta choroba nie wyklucza Twojego zycia towarzyskiego, kariery badz zycia rodzinnego. Dla przykladu w przyszlym roku o ile jego zdrowie pozwoli bierzemy ślub!:) wiec schizofrenia nie wykluczyła mu tak na prawde niczego!
Chcialabym jeszcze dodac ze w momencie jego napadu schizofrenicznego wiele czytalam na forach, stronach internetowych itd. Wiele o tym myslalam, ryczalam, nie spalam nocami. Rozmyslalam jak mu pomoc, co zrobic, bylam wiecznie zdolowana, mysli mi uciekaly i nie moglam sie skupic. Rowniez sie odcielam. Ale to na 100% nie byla schizofrenia, po prostu zamartwialam się i za dużo myslalam o tym wszystkim.
Dodam również, że Marek(moj chlopak) też ma brata a wcale nie ma schizofreni.
Jeśli jednak uważasz, że jest to choroba u Ciebie to skontaktuj się ze specjalistą.
Niech sam Ci powie co o tym myśli. Może po prostu potrzebujesz rozmowy?
Życzę powodzenia,
pozdrawiam!

Ania :)