Nie wiem co robić.
Nie wiem nawet, może to wszystko mi się wydaje, może nie mam żadnego problemu, tylko po prostu jestem słaba psychicznie, nie wiem. Ale chcę o tym napisać.
Mam 19 lat. Zawsze byłam osobą cichą i raczej nieśmiałą, ale nigdy nie miałam z tego powodu problemów. Miałam znajomych, w których towarzystwie dobrze się czułam i to mi wystarczało.
Ale od mniej więcej pół roku wszystko zaczyna mnie przerastać. Staję się coraz bardziej wycofana. Panicznie boję się iść w otoczenie osób, które znam - nie wiem, dlaczego tak jest. Łatwiej jest mi znaleźć się wśród ludzi, których nie znam, bo jakoś wydaje mi się, że mogę bez powodu być do nich wrogo nastawiona, a wtedy czuję się bezpieczniej. Tak długo, jak czuję, że mogę kogoś skrzywdzić, czuję się pewniej. W ogóle ostatnio prześladują mnie myśli, że chcę kogoś skrzywdzić. Czasem mnie to przeraża. Mogę siedzieć obok kogoś i czuć nieprzemożoną chęć zrobienia mu czegoś naprawdę złego. Tylko dlatego, że siedzi obok, za blisko. Czuję się, jakbym nie była sobą, jakby nawet od najbliższych dzieliły mnie lata świetlne. Wokół siebie mam tylko pustkę. Czuję się bezużyteczna, niepotrzebna. Nic nie ma dla mnie sensu. W jednej chwili czuję się pełna energii, w następnej robi mi się słabo i duszno, jakby ze zmęczenia, czy stresu. Nie mogę spać w nocy. Jak już zasnę, budzę się co chwilę. Trzęsą mi się ręce. Coraz częściej boli mnie głowa. Nieustannie wydaje mi się, że ludzie wokół mnie oceniają mnie, krytykują, mówią o mnie za moimi plecami i czekają tylko na odpowiedni moment, żeby zrobić mi krzywdę. Boję się nawet mijać kogoś na ulicy. Najchętniej przechodzę na drugą stronę, żeby tylko nie było nikogo obok mnie. Nie spotykam się ze znajomymi, bo się boję, nawet nie wiem czego. Zwykłe pójście do pracy zaczyna mnie przerastać. Wszędzie są ludzie. Boję się nawet odezwać do nich, bo czuję, że zrobię z siebie kretynkę. Nie mówię nic, czuję się wyalienowana, i mimo że w ten sposób ukrywam się przed innymi, nie czuję się bezpiecznie. Nigdy nie mówię o sobie. Nie chcę, żeby ktoś wiedział o mnie cokolwiek. Mam potrzebę odcięcia się od świata. Chcę być sama. Nie chcę, żeby ktokolwiek o mnie myślał. W nocy przeszkadają mi nawet najcichsze dźwięki, w ogóle dziwne banalne rzeczy denerwują mnie tak, że niemal doprowadzają do płaczu z wściekłości. Zdarzało mi się ciąć. Teraz jakoś udaje mi się powstrzymać, ale właściwie nie panuję nad tym - to było bardzo impulsywne. Przykładowo, stłukłam talerz, to bez zastanowienia brałam szkło i cięłam rękę, potem wmawiałam sobie, że to był wypadek. Chodziło mi o krew, nie o blizny na pokaz. Najczęściej cięłam wnętrze dłoni, żeby łatwo było to ukryć, bo wiedziałam, że jeśli ktoś to zobaczy, będę czuć wstyd, a tego był nie zniosła. Bardzo często myślę o śmierci. Po przebudzeniu to najczęściej pierwsza myśl, niezależnie ode mnie, po prostu zaraz po tym, jak się obudzę, taka myśl pojawia się w mojej głowie. Coraz częściej myślę też o tym, żeby skończyć ze sobą, bo ten nieustanny strach zaczyna mnie przerastać. Chciałabym po prostu przestać istnieć, jakbym nigdy się nie urodziła. Prześladują mnie natrętne myśli. Wszystko co zrobiłam, powiedziałam analizuję w myślach tysiące razy. Jeśli już czuję się z jakiegoś powodu szczęśliwa, w myślach karcę się za to, bo wiem, że to tylko chwilowe. Coraz częściej mam ochotę sięgnąć po alkohol, bo tylko po wypiciu czuję chwilową ulgę, ale myślę, że to może mieć po prostu coś wspólnego z tym, że jestem DDA.
Taki stan utrzymuje się już od pół roku. Przedtem też zdarzało się coś takiego, ale sporadycznie, przez dzień, dwa, czułam się tak jak to opisałam wyżej. Miałam też wrażenie, że coś za mną chodzi, nawet jak jestem sama w domu, to stoi nade mną i chce czegoś ode mnie. Bałam się patrzeć na sufit.
Kiedyś lubiłam rysować, malować, pisałam, ponoć całkiem nieźle. Teraz nie rysuję, nie piszę, nie czytam książek, nie czuję żadnej potrzeby, żeby się rozwijać. W październiku zeszłego roku rzuciłam szkołę.
Proszę o pomoc, co zrobić, bo czasem już nie mam sił walczyć ze sobą. Proszę o wskazówkę, co robić, czy to tylko moje urojenia, czy rzeczywiście ktoś może mi pomóc.

Oczywiści,ze ktoś może Ci pomóc,o ile tego chcesz.Na pewno tu na forum nie jest realne,takiej pomocy udzielić.Zapraszam do Poradni Zdrowia Psychicznego.Otrzymasz nie tylko poradę ale i leczenie.

Chcę, żeby ktoś mi pomógł.
Tylko, że to znowu jest dla mnie przeszkoda. Nie potrafię mówić o tym, co mi się dzieje. Próbowałam już rozmawiać o tym z matką, ale nigdy nie umiem znaleźć słów, żeby opisać jak się czuję, jakby w tym momencie włączała mi się jakaś blokada, jakbym nie mogła o tym mówić.
Boję się, że gdy pójdę do lekarza, nie powiem co mi jest, bo nie będę mogła.

Spisz wszystko na kartce(przemyślisz i uzupełnisz)będzie Ci wówczas łatwiej powiedzieć,przedstawisz wszystko nawet to co czego nie będziesz pamiętać w danej chwili.

Chyba tak zrobię. Zaczynam się bać, wydaje mi się, że jest coraz gorzej.
Mam jeszcze jedno pytanie - czy możliwe jest w ogóle, żeby to była schizofrenia? U mnie w rodzinie nikt nie chorował (przynajmniej nic o tym nie wiem).
Oprócz tego, co opisałam w pierwszym poście często mam wrażenie, widząć obcą osobę, że wiem, o czym myśli, że wiem, co ją dręczy. Często też w towarzystwie osób powstrzymuję swoje myśli, bo odnoszę wrażenie, że oni czytają w moich myślach. Miałam też etap, kiedy wydawało mi się, że mam coś ważnego do zrobienia dla ludzkości, to głupio zabrzmi, ale czułam się, jakbym miała być jakimś "mesjaszem". Teraz to poczucie zostało zatarte przez uczucie beznadziejności.
Od dziecka zawsze się czegoś bałam. Gdy byłam mała, na ścianie pokoju widziałam różne rzeczy, ludzi, którzy patrzyli na mnie, gdy spałam. Miewałam też wrażenie, jakbym była sparaliżowana, wszystko wokół mnie stawało się wielkie, bałam się tego, podobno zdarzało mi się krzyczeć bez powodu. Gdy miałam może z 8 lat panicznie bałam się jakiejś operacji. Każdy nawet najsłabszy ból odczuwałam jako zapowiedź śmierci. Gdy miałam jakieś dziesięć lat, gdy zmarła moja babcia, przez długi czas (i właściwie do teraz) panicznie bałam się, że gdy mnie pochowają, to obudzę się w trumnie. Bałam się też śmierci samej w sobie, tego, że umrę na raka. Nie spałam po nocach, spokój czułam tylko wtedy, gdy czytałam Biblię (teraz już tego nie robię, mój pogląd na temat wiary bardzo się zmienił). Miałam wtedy 9-10 lat. To były takie etapy, które mijały po jakimś czasie. Za każdym razem jednak, gdy coś złego działo się w moim życiu (awantury pijackie ojca, wyprowadzka od niego, śmierć babci, utrata pracy przez mamę, częsta zmiana miejsca zamieszkania, brak akceptacji w nowym środowisku) ten strach i poczucie beznadziejności powracał, coraz częściej. I teraz już nie mija.

Nie używamy pojęcia schizofrenia lecz schizofrenie(na końcu e) z tego względu,że jest to grupa chorób a nie tylko jedna(ok 10)Niektóre z Twoich objawów są normalne i często spotykane u każdego człowieka i nie świadczą o stanie chorobowym.Oczywiście występują u Ciebie pewne symptomy nakazujące zasięgnięcia porady lekarza w PZP.Twoje przeżycia z lat dziecinnych bardzo się nałożyły,brak zrozumienia i lekceważenia przez dorosłych takich sytuacji prowadzi później do szukania pomocy specjalisty.Powinnaś się zmobilizować i skorzystać z porady.

Dziękuję za odpowiedzi.
(schizofreniE - zapamiętam).

Witaj Nymphetamine. Twoje odczucia (lęki, urojenia itp.) bardzo przypomina mi to co ja kiedyś przeżywałam. Głupie stanie w kolejce w sklepie było dla mnie czymś traumatycznym. Wszystkiego się bałam. Drżenie rąk, nadmierna potliwość, ataki paniki to był mój chleb powszedni. Nic nie miało sensu. Zupełnie nic. Potrafiłam przeleżeć cały dzień, co mnie jeszcze bardziej dobijało bo przecież wiedziałam, że mam obowiązki. Przerażało mnie to. "Kurde co się ze mną dzieje" myślałam sobie. Do czasu kiedy w szkole na psycholigii babka zaczeła opowiedać o mnie (przerbiała poprostu kolejny temat zajęć). Siedziałam sobie a ona gadała im więcej gadała tym bardziej ja zaczynałam wszystko rozumieć. No i z własnej woli wybrałam się na konsultacje do psychologa. Diagnoza - zaburzenia lękowo depresyjne. Taka sobie nerwieca. Nerwica, która zabrała mi pare latek z życia. Najgorsze było to, że wcześniej ja nie miałam pojęcie, że coś złego się ze mną dzieje. Nie wiedziałam, że mogę sobie pomóc. Więc Nymphetamine radzę ci iść po poradę do specjalisty bo naprawdę możesz sobie tym pomóc. Co prawda nie wiem co ci dolega ale lepiej działać i sobie pomóc niż być biernym. tTeraz czuję, że znowu coś jest nie tak ze mną ale dzięki terapii poznałam cudowne techniki jak soboe radzić w sytuacjach typu wspomniany wyżej atak paniki i nie boje tak bardzo. Czy twoje dolegliwości są związane z schizofrenią to nie wiem, ale uważam, że raczej nie. Ale ja nie jestem psychiatrą. Kurde naprawdę warto się przełamać i pujść do specjalsty. Początki są trudna ale dają efekt. Poztywny efekt. Ja wiem, że jak mi się znów coś podzieje to skorzystam jego pomocy. Pamiętaj najtrudniejszy pierwszy krok potem idzie z górki. Pozdrawiam i trzymam mocno kciuki:)