Witam. Doszłam do wniosku, że moje zachowanie chyba nie jest do końca normalne i zastanawiam się, czy nie są to może początki schizofrenii...

Czymś, co mnie najbardziej boli i mi uprzykrza życie jest to, że "plącze mi się język". Kiedy rozmawiam z kimś obcym, lub kimś komu nie ufam bardzo często nie potrafię się wysłowić. Myśli nie łączą się z tym, co wypowiadam i wychodzi z tego jakaś kompletna paplanina. Mam tego świadomość, ale nie mogę się skupić. Ostatnio przyszła do mnie z pretensjami sąsiadka, no i ona była dla mnie obca i w dodatku niemiła i zablokowałam się, gadałam od rzeczy, chociaż bardzo starałam się mówić sensownie... ostatecznie zostałam nazwana ćpunką na haju i nienormalną. Takich sytuacji miałam więcej.
Po drugie nie lubię przebywać w miejscach, gdzie jest dużo ludzi, np, gdy idę deptakiem wydaje mi się, że wszyscy ludzie się na mnie patrzą, boję się i czuję się jak w jakimś filmie. To jest takie uczucie, że to, co się dzieje wydaje się nie być realne i mam ochotę zacząć robić jakieś dziwne rzeczy, żeby sprawdzić, co się stanie i czy to się rzeczywiście dzieje.
Kolejną rzeczą są dziwne wrażenia wzrokowe. Wiosną tego roku ciągle kręciło mi się w głowie, miałam wrażenie, że się przewrócę, potknę o niewidzialne kłody (i znów to uczucie filmu). Wczoraj siedząc w kuchni widziałam jak drga powietrze. I nie wiem, czy mam w domu "krzywe lustra", czy mi się tylko wydaje.
Godziny mijają mi na niczym. Siedzę przed komputerem i słucham muzyki. Właściwie to ta muzyka mnie tylko ratuje i jest jedyną moją pasją. Małe rzeczy wymagają ode mnie wielkiego wysiłku. Nie mogę otworzyć książki, posprzątać w pokoju, iść się umyć, czy uczesać włosów,czuję bezsens, ale to nie zawsze, gdy nie jestem sama - zachowuję pozory normalności.
Generalnie to coraz bardziej zamykam się w sobie. Bywa, że 2 godziny zastanawiam się czy wykonać telefon i boję się chodzić w nowe miejsca. O moich problemach z jedzeniem i akceptacją ciała nie będę wspominać, bo to już inna historia. Z drugiej strony przy bliskich mi osobach potrafię być radosna i normalna, choć mam problemy z koncentracją, gdy np. mi coś opowiadają.
Ludzie uważają mnie za osobę ekscentryczną, chodzącą własnymi ścieżkami i ogólnie dziwną. Mój przyjaciel powiedział niedawno: Kiedy cię poznałem myślałem, że ćpasz, ale po pewnym czasie doszedłem do wniosku, to niedorzeczne, nie. Po prostu taka jesteś.

Proszę, powiedzcie, co o tym myślicie. Może wyolbrzymiam problem, a może przeciwnie? Może powinnam coś z tym zrobić?

"plącze mi się język"

Nie tylko ty tak masz wielu ludzi w stresującej sytuacji bądz rozmawiając z kimś nieznajomym nie bardzo wie co ma mówić i gada od rzeczy...no i potem myśli "mogłam powiedzieć tak i tak,dlaczego tego nie zrobiłam"naprawde nie jest to jakiś nienormalne.

Po drugie nie lubię przebywać w miejscach, gdzie jest dużo ludzi, np, gdy idę deptakiem wydaje mi się, że wszyscy ludzie się na mnie patrzą, boję się i czuję się jak w jakimś filmie. To jest takie uczucie, że to, co się dzieje wydaje się nie być realne i mam ochotę zacząć robić jakieś dziwne rzeczy, żeby sprawdzić, co się stanie i czy to się rzeczywiście dzieje.

No a to pasuje do lęku społecznego.Co trzecia osoba ma odczucia podobne bądz takie jak Twoje.
Ja też nie lubie dużych skupisk ludzi...czasami wydaje mi się,że się na mnie patrzą to też nie jest nic dziwnego.Ludzie zazwyczaj po to mają oczy by patrzeć...ty też patrzysz na innych,mijasz ich i patrzysz na innych nie ma w tym nic dziwnego i musisz to zrozumieć...nie zwracaj po prostu uwagi,postaraj się i ćwicz to:)

Kolejną rzeczą są dziwne wrażenia wzrokowe. Wiosną tego roku ciągle kręciło mi się w głowie, miałam wrażenie, że się przewrócę, potknę o niewidzialne kłody (i znów to uczucie filmu). Wczoraj siedząc w kuchni widziałam jak drga powietrze. I nie wiem, czy mam w domu "krzywe lustra", czy mi się tylko wydaje.

Takie sytuacje pojawiają się zazwyczaj na tle nerwowym,zaburzenia widzenia,rozmazywanie obrazu,gumowe nogi,niewidzalne przeszkody i tego typu...ja bym to podpieła pod to wyżej czyli fobie społeczną.

Godziny mijają mi na niczym. Siedzę przed komputerem i słucham muzyki. Właściwie to ta muzyka mnie tylko ratuje i jest jedyną moją pasją. Małe rzeczy wymagają ode mnie wielkiego wysiłku. Nie mogę otworzyć książki, posprzątać w pokoju, iść się umyć, czy uczesać włosów,czuję bezsens, ale to nie zawsze, gdy nie jestem sama - zachowuję pozory normalności.

Uciekasz w swój świat w to co najbardziej lubisz i tam znajdujesz spokoj i to też jest normalne.Na codzień mierzysz się z problemami więc jakiś odpoczynek i relaks jest jak najbardziej wskazany.
Jak lubisz muzyke spróbuj może idąc gdzieś wśród ludzi słuchac sobie Mp3 i skupiac się na muzyce nie patrząc czy ktoś Cie obseruje czy nie...totalna obojętność...da się to wypracować.

boję się chodzić w nowe miejsca. O moich problemach z jedzeniem i akceptacją ciała nie będę wspominać, bo to już inna historia. Z drugiej strony przy bliskich mi osobach potrafię być radosna i normalna, choć mam problemy z koncentracją, gdy np. mi coś opowiadają.

Myśle,że większość ludzi odczuwa strach idąc w nowe miejsce nie będąc pewnym co go tam czeka,przykładowo nowa praca.No i mało kto z nas bez zastrzezeń akceptuje swoje ciało...a o jakich problemach z jedzeniem piszesz?
Przy znajomych zachowujesz się normalnie jak piszesz a więc jest to lęk przed nieznanymi sytuacjami i nieznaymi miejscami,obcymi ludzmi...fobia społeczna jak nic.

Dziękuję za opinię.

Moim zdaniem jak czujesz że masz problem sama ze sobą to powinnaś skonsultować się z psychologiem a on powinien stwierdzić czy jest czego się bać .

Agusiu. Dzięki za opinię i porady. Przeczytałam je kolejny raz i obawiam się, że to nie jest chyba tak proste jak Ci się wydaje.

Agusia1982 napisał(a):Nie tylko ty tak masz wielu ludzi w stresującej sytuacji bądz rozmawiając z kimś nieznajomym nie bardzo wie co ma mówić i gada od rzeczy...no i potem myśli "mogłam powiedzieć tak i tak,dlaczego tego nie zrobiłam"naprawde nie jest to jakiś nienormalne. /quote]
Mam na myśli, że są to wypowiedzi nieskładne zarówno pod względem gramatycznym jak i semantycznym. Wcześniej nigdy mi się to nie zdarzało, przyznaję, że jestem małomówna, ale brałam udział w wielu konkursach recytatorskich, byłam aktywna na zajęciach itp, a teraz jak mam coś powiedzieć, to czuję blokadę, blokadę z powodu tego, że "słowa mi się znowu nie połączą". Nie wynika to z żadnego wstydu, czy poczucia niższości. Nigdy nie byłam wstydliwa.

No a to pasuje do lęku społecznego.Co trzecia osoba ma odczucia podobne bądz takie jak Twoje.
Ja też nie lubie dużych skupisk ludzi...czasami wydaje mi się,że się na mnie patrzą to też nie jest nic dziwnego.Ludzie zazwyczaj po to mają oczy by patrzeć...ty też patrzysz na innych,mijasz ich i patrzysz na innych nie ma w tym nic dziwnego i musisz to zrozumieć...nie zwracaj po prostu uwagi,postaraj się i ćwicz to:)

Tylko, że u mnie nie jest to tak, że nie lubię tłumu i ok. Z tego powodu unikam wychodzenia z domu. Zdarzało mi się pod koniec liceum nie iść do szkoły i np. chować się pół dnia w piwnicy lub lesie, albo szafie... a dokładnego powodu nie znam. Uczyłam się w miarę dobrze i miałam dobry kontakt z ludźmi w klasie i nauczycielami.

Uciekasz w swój świat w to co najbardziej lubisz i tam znajdujesz spokoj i to też jest normalne.Na codzień mierzysz się z problemami więc jakiś odpoczynek i relaks jest jak najbardziej wskazany.
Jak lubisz muzyke spróbuj może idąc gdzieś wśród ludzi słuchac sobie Mp3 i skupiac się na muzyce nie patrząc czy ktoś Cie obseruje czy nie...totalna obojętność...da się to wypracować.

Nie nazwałabym tego, że jestem w domu relaksem, jestem ciagle zmęczona i senna, a to, że siedze całymi dniami sama sprawia, że czuję niepokój. Wychodzę z mp3 na miasto i myślę "teraz będę normalnie", ale np. 5 razy przechodzę obok sklepu, zanim końcu zdecyduję się wejść i kupić te pomidory :(

Myśle,że większość ludzi odczuwa strach idąc w nowe miejsce nie będąc pewnym co go tam czeka,przykładowo nowa praca.No i mało kto z nas bez zastrzezeń akceptuje swoje ciało...a o jakich problemach z jedzeniem piszesz?

Miałam zdiagnozowane zaburzenia odżywiania, ale to już prawie minęło, teraz już mi w sumie obojętnie, co i ile jem. No dobra, nie obojętne, ale to już nie mój priorytet i jedyny sens życia.

Przy znajomych zachowujesz się normalnie jak piszesz a więc jest to lęk przed nieznanymi sytuacjami i nieznaymi miejscami,obcymi ludzmi...fobia społeczna jak nic.

W moim mniemaniu normalnie. To, że potrafię płakać codziennie przy matce, lub w kółko powtarzać "nuda" albo "nienawidzę" nie wiedzieć czemu też jest dla mnie normalne i na porządku dziennym. Ona sama kryzysowych momentach mówiła mi o psychologu, więc chyba się wybiorę, ale to żeby się wybrać, jak się można domyślić samo w sobie stanowi duże wyzwanie.

No ciężko wykonac pierwszy krok ale potem poleci z górki:)
Postaraj się i zawalcz o siebie bo warto,życie jest jedno i szkoda go marnować...kazdy dzień musi być wyjątkowy i będzie tylko daj sobie szanse,daj spobie pomoc i przełam opory bo warto:)

Mysle, ze wiele ludzi tak ma, w wiekszym lub mniejszym stopniu, a zwlaszcza ludzie mlodzi, ktorzy wkraczaja w dorosle zycie. Na pewno nie jest to schizofrenia, raczej nerwica. Jezeli nie potrafisz sobie z tym sama poradzic, to wizyta u psychologa jak najbardziej wskazana. Pozdrawiam.

Jeszcze raz dzięki. Spróbuję się przełamać i iść.