Witam!!

Zaczęło się tak.... brałam debecyinę, zaczęłam się straszliwie bać o własne życie. W dzień chodziłam do pracy, później byłam z moją miłością i tak odzień, ale w nocy bałam się o życie znowu.
Pewnego dnia, kiedy poszłam do sklepu i zaczęło się jakby omdlenie. Zaczęłam mówić, że umieram, żeby mnie ratowali. Nigdy nie zemdlałam, więc zaczęłam się bać. Przyjechało pogotowie, zmieżyli ciśnienie, troche było złe, cukier w normie, ale mikroelementów brak, potas magnez żelazo wapń, wszystko dużo poniżej normy. Dali mi kroplówkę i omdlenia na 2 dniu ustąpiły. Ale zaczęłam się bać jeszcze bardziej śmierci. Czułam się fizycznie zupełnie wyczerpana, skołowana, nie mogław stanąć na nogi prze pater dni, pustka w gowie, jakbym nie miała myśli, problemy ze znem, bicie serca szybkie, czasami ciężar jakby siedział na mnie słoń. Zaczęłam sobie wmawiać choroby, ze strachu, bo nie wiedziałam co mi jest. Zrobili mi wszystkie badania. Złe były nadal wyniki krwi, ale zaczęłam brać leki i ustąpiły omdlenia, drżenia rąk, bóle głowy, uderzenia gorąca.
Skierowali mnie do psychiatry, jeden powiedział NERWICA, drugi też, a trzeci że Nerwica, ale muszę czekać czy nie przerodzi się w schizofrenię i tak świat jakby mi się zawalił. Nie chciałam spotykać się z ludźmi, bałam się wychodzić z domu, że wszyscy jak na mnie patrzą to już wiedzą, bałam się rodziny, a może raczej okropnie wstydziłam.
Chodziałam na psychoterpaię, lekarz psychiatra przepisywał mi masę leków, ale czułam się tak źle, że przestałam to wszystko brać.
Cierpienia fizyczne ustąpiły, jedynie szumi mi w lewym uchu bardzo i ciągle myśle o schizofrenii, nie wiedząc czy sobie wmawiam czy ją może mam.
Nie mam omamów, nie słyszałam głosów, szumi mi jednak w uchu. Gdy myślę o powrocie do pracy kręci mi się w głowie, poza tym mam czasami tak, że nad niczym nie mogę się skoncentrować. Czytam o różnych chorobach, najwięcej o schizofrenii. W momencie kiedy pani psychiatra powiedziała mi o możliwości zachorowanie na tą chorobę, zaczęłam się zastanawiać, czy nie jestem na tyle niebezpieczna, żeby nie zrobić ukochanemu jakiejść krzywdy i przez długi czas bałam się noża, bałam się myjąc oknan że wyskoczę, a będzie to ode mnie niezależne.

Nie wiem czy to schizofrenia, czy uraz psychiczny po spotkaniach z psychiatrą, ale straciłam pewność siebie, zawodowo się nie realizuję, bo ciągle myślę o schizofrenii.

Czy można w Warszawie chodzić na terpaię za darmo gdzieś??
Proszę dajcie znać!!

Dzięki

Nie jestem psychiatrą, ale do schizofrenii Ci jeszcze daleko. Trudno mi zrozumieć, jak tak wiele wizyt u specjalistów Ci nie pomogło. To, że masz przejawy pewnych paranoi da się wyczuć, jednak pamiętaj, że schizofrenia przede wszystkim charakteryzuje się czasową bądź ciągłą utratą kontaktu z rzeczywistością. Twój opis problemu jest faktycznie dość chaotyczny, jednak rzeczowy i bardziej świadczy o twoim roztrzęsieniu i dogłębnym przejęciem swoimi fobiami ( tak raczej bym to określił ). Jedni się boją pająków, a Ty, że za chwilę umrzesz. Jeśli jednak Twojej obawie, że zaraz umrzesz towarzyszą objawy fizyczne ( potliwość, podniesienie ciśnienia krwi, odczuwania na zmianę ciepła i zimna ) to już świadczy o napadach lęku panicznego. Znam to z autopsji, gdyż jako alkoholik, po skończeniu z piciem występował u mnie zespół abstynencyjny, który charakteryzował się właśnie opisywanymi przez Ciebie lękami o swoje życie, paniczny strach zostawania samym itp. Długo przyjmowałem leki łagodzące te objawy. Najbardziej pomogły mi regularne wizyty u psychiatry. Co prawda jeszcze przyjmuję leki, ale już dużo łagodniejsze i w niewielkich dawkach. Wiem, że zabrzmi to banalnie, ale z problemem tych lęków, że zaraz coś się ze mną stanie radzę sobie dzisiaj w bardzo prosty sposób. Podczas takiego napadu "wyciągam" się jakbym właśnie wstał z łóżka, robię kilka głębokich wdechów - a w głowie mam tylko jedno ; " no cóż, skoro czas umierać to ruszajmy " - i wyobraź sobie, że mija. Podejdź do tych napadów strachu jak do przeciwnika, z którym poradzisz sobie tylko w jeden sposób - pełną "olewką" . Uwierz, że działa. Dodatkowo polecam herbatkę z melisy, ale nie więcej jak dwa kubeczki dziennie i postaraj się o uzupełnianie mikroelementów, tak żeby morfologia krwi była w normie, bo z kolei twoje prawie omdlenia, poczucie wyczerpania itp., to typowe objawy niedoboru szczególnie potasu i magnezu. Bądź dzielna i schowaj między książki historie o schizofrenii. Na koniec specjalnie dla Ciebie aforyzm Woody Allena; " To, że cały świat sprzysiągł się przeciwko mnie, nie oznacza jeszcze, że jestem paranoikiem ". pozdrawiam