Witam. Mam 16 lat. Proszę o pomoc. Od kilku lat dziwnie się zachowuję. Na początku myślałam że to normalne ale później stwierdziłam że nie. A zaczęło się to tak:
Jak miałam 8 lat mama pojechała gdzieś mówiła że wróci o 19:00. Nie wróciła. Spędziłam 20 min w oknie płacząc i panikowałam. Gdy przyjechała to zaczęła krzyczeć na mnie że nie mam co robić tylko płakać. Z czasem było coraz gorzej. Gdy gdzieś jechała płakałam za nią, myślałam że już nie wróci, że coś jej się stanie czy też będzie miała wypadek. Panikowałam miałam omdlenia. A inni tylko krzyczeli i nie pomagali mi. Jestem jedynaczką więc w domu nie mam się do kogo odezwać. Tata cały czas jest za granicą a mama jeździ codziennie do swojej mamy a mnie ma daleko gdzieś.
Rok temu skończyło się moje płakanie gdy jej nie było. Zaczęło się coś onnego. Zawsze chciałam być sama, nie chciałam z nią rozmawiać. Ona tylko krzyczała że siedzę przed komputerem cały czas. Te krzyki powodowały w mojej głowie chęć odcięcia się od wszystkiego. W szkole nikt nie podejrzewał że coś jest nie tak, bo umiałam i nadal muszę udawać że jest ok. Ludzie znają mnie jaką roześmianą osobę, ale nie wiedzą co mam w domu.
Jak już powiedziałam było gorzej. Zaczęłam (wtedy jak jeszcze płakałam za mamą) wmawiać sobie że przejdę 5 razy wzdłóż pokoju a jak nie to moja mama będzie mieć wypadek. Później było coraz gorzej. Sprawdzałam 35 razy czy zgasiłam światło, czy gaz jest zakręcony, czy dom zamknięty. Liczyłam do stu, i miałam jakby głos w głowie że jak dojdę do stu a mamy nie będzie to coś jej się stało.
Teraz jak chce ze mną rozmawiać, to ja nie chcę. Ona się dziwi dlaczego. Skrzywdziła mnie nie tylko tym że mnie zostawiała i gdzieś jechała ale także ciągłym kontrolowaniem mnie.
Moje wyjście do koleżanki wygląda tak że ona dzwoni do mnie 38 razy. Kontroluje mnie, nie pozwala mi nigdzie wychodzić, krytykuje na każdym kroku. Nie wiem co się ze mną dzieje. Ostatnio jest ze mną źle i szukam fachowej pomocy. Ostatnio moje objawy są identyczne do zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych. Dużo o tym czytałam. I proszę o radę i pomoc.

wydaje mi się, że to są natręctwa

powinnaś do psychologa się udać

czy masz swoje konkretne cyfry liczby, czy sa one przypadkowe? jakies zachowania częściej musisz powtarzac? dlaczego tak sie boisz jak zostajesz sama? i dlaczego uważasz że jak mama gdzies wyjeżdża to coś sie stanie złego itp? co rozmuesz pod pojęciem że z tobą jest żle? zaczynasz miec dosyc..? zaburzenia obsesyjno-kompulsywne o których wspominasz są obecne nawet w życiu normalych ludzi, każdy ma swoje rytuały które powtarza a sporadyczne epizody o wiekszym nasileniu nie są jeszcze chorobą. dlatego jesli możesz to odpowiedz na pytania bo trzeba by było uścislic

Moja konkretna cyfra to 3. Jak coś robię to muszę to zrobić dokładnie 3 razy. Jak tego nie zrobię to wmawiam sobie że coś złego się stanie. Dlaczego boję się sama w domu zostawać? Aczkolwiek dlatego, że mam wrażenie, że ktoś wejdzie i mi coś zrobi. Jeśli chodzi o mamę. To teraz już się nie boję. Walczyłam z tym i udało mi się, ale inne ojawy które opisałam nadal są i mnie dręczą.

myśle że powinnas skorzytsac z pomocy psychologa, twoje problemy mają źródła w konflikcie z mama i zaburzoną komunikacją miedzy wami i nad tym dobrze by było popracowac ze specjalistą. z natręctwami powninnas w miare terapi poradzic sobie sama, bo jeśli mają faktycznie już niezdrową ciagłośc to znajduje się to takim etapie gdzie bez większych trudności mozna je wyeliminowac.
skupic trzeba by sie było nad odbudową relacji w domu, tak żeby tobie było lżej i mamie tez

Dzięki za poradę.

nie ma sprawy. co postanawiasz?

Wybiorę się do psychologa. Mam nadzieję że będzie lepiej.

i słusznie:) trzymaj sie terapii i mam nadzieje że ci ci sie wszytsko poukłada zyciu jak trzeba-zwłaszcza w domu. trzyma za ciebie cieplutko kciuki. pozdrawiam

I co tam już dobrze jestem z tobą według mnie ty masz silne natręctwa też miałem podobne ale z tego się wyrasta i ja z tego wyrosłem ty też wyrośniesz.

Sam jak byłem mały to się bałem że mama już nie wróci ale potem jakoś z wiekiem to odeszło