Zakladam ten watek....poniewaz nie moge sobie poradzic tak do konca w niektorych sytuacjami zwiazanymi wlasnie z agorafobia!
Moze troszeczke przyblze jej objawy; (cytuje)
Poza lękiem przed otwartą przestrzenią obejmuje także obawy przed znalezieniem się w takich miejscach jak tłum, miejsca publiczne (np. sklep), oddaleniem się od domu i samotnym podróżowaniem (metrem, autobusem, pociągiem czy samolotem). Wszystkie te miejsca lub sytuacje są w podobny sposób przeżywane jako niebezpieczne, według chorego to właśnie w nich może wystąpić nagłe pogorszenia jego stanu zdrowia. Charakterystyczną cechą agorafobii jest unikanie owych miejsc przez osobę chorą, obawia się ona bowiem, że w takiej dramatycznej sytuacji uzyskanie pomocy albo natychmiastowe opuszczenie niebezpiecznego terytorium będzie trudne lub niemożliwe.

U mnie do tej pory..choc juz sobie bardzo wiele wypracowalam... najwiekszym problemem jest jazda zapchanym autobusem lub metrem...tlum ludzi wokol mnie....no i korek na autostradzie(z tym jest najgorzej) pol biedy jezeli powolutku posuwam sie do przodu...gorzej kiedy stoje i nie widze wyjscia z tej z tej sytuacji...naprawde w takich momentach bylabym zdolna pojechac pasem awaryjnym...nie wiem polami...zeby tylko natychmiast opuscic to miejsce! Ja w takich chwilach staram sie spokojnie oddychac...choc to strasznie trudne! Jak wy to czujecie i jak staracie sobie pomoc w takich sytuacjach?

Krysiu kocham cię dla mnie jesteś WIELKA!!!!! Buźka!!!!

Basiu dzieki!.....ale moze cos wiecej :))))))))
A tak poza tym nikt nie ma takich objawow????????? Nie wierze :)

Krysiu ja też tak mam kochana ale na razie pracuje na pokonaniu tych lęków z którymi ty już sobie poradziłaś...

Witam!
Ten problem dotyczy chyba większości z nas.
Najbardziej skuteczny jak dotąd sposób radzenia sobie z tym lękiem podałaś mi Ty sama Krysiu!
Skoro o nim nie napisałaś, pozwól że ja to zrobię.
Otóż, kiedy stojąc z wózkiem w kolejce do kasy czy w innej sytuacji pozornie bez wyjścia ogarnia mnie zniecierpliwienie, które przechodzi w niepokój i wielką chęć zostawienia tego wózka i ucieczki, mówię sobie:
Wcale nie muszę tu być! jak zechcę to sobie pójdę i nikt mi nic nie zrobi, nikt nie kazał mi wychodzić z domu. Nie muszę tego robić. Ale ja CHCĘ. Chcę zrobić zakupy, chcę kupić to czy tamto, chcę spokojnie obejrzeć wszystko i spokojnie wyjść ze sklepu, pozostała mi tylko kolejka i chcę znaleźć się za kasą razem z wózkiem!

W ten właśnie sposób przerabiam muszę na chcę.
I jest to doskonały sposób, wypróbowałam go w sklepie, w kolejce, w urzędzie, podczas bardzo ważnej rozmowy służbowej. I podziałało.

Niestety nie działa podczas jazdy samochodem, a właściwie na czerwonych światłach. Jak jadę, to jest ok., jak muszę stać w korku albo na światłach jest gorzej. Ja też złapałam się parę razy na rozglądaniu się, którędy mogę uciec.
Wtedy robię stopniowo tak:
najpierw grzebię w torebce, szukam nie wiadomo czego - czasami światło zmienia się w tym czasie,
potem wyciągam telefon i przeglądam sms-y, rejestr rozmów i usuwam wszystko - zdarza się, że światło się zmieni,
jak już zaczynam czuć lęk, dzwonię do przyjaciółki, lub do teściowej i rozmawiam póki nie dojadę na miejsce - to zawsze pomaga, ale jest to wyjście ostateczne, bo wychodzi drogo.
Pozdrawiam

Autor postu otrzymał pochwałę

Dziekuje Ci Passifloro :) zeczywiscie ja pisalam o tym sposobie i sama go ciagle stosuje...wiec kolejki,metro(pare stacji) to raczej juz opanowalam! Pol biedy tez... jezeli stoje w korku w swoim miescie....i wiem ze niedlugo bede mogla sie znalesc w domu! Gorzej jezeli to sie dzieje pareset km od domu, wlasnie na autostradzie...wtedy ogarnia mnie najwiekszy lek! Co prawda zawsze jakos zapanuje nad soba w tej sytuacj..ale ogromnie mnie to wyczerpuje....I nie wiem czy kiedy kolwiek poradze sobie z tym problemem! Jakos nie moge sobie wyobrazic ze sobie spokojnie stoje w korku i wcinam kanapki...jak to u niektorzy robia:) Zazdroszcze im !
Passifloro ale podsunelas mi ,mysle ze swietny sposob....wlasnie z tym kasowaniem SMS-ow ! To zeczywiscie moze dosc skutecznie ociagnac mysli od tej nie ciekawej sytuacji! Na pewno sprobuje:)
Dziekuje i pozdrawiam serdecznie!

Dziewczyny a dla mnie największy problem stanowi kosciół.To takie miejsce gdzie nie mam możliwości poruszania się,kasowania sms,rozmowy przez telefon itp.Tłum ludzi,bezruch..........a ja teraz juz stoje na zewnatrz.Nie radze sobie z tym zupełnie.Jak wejde do pełnego kościoła to mam tylko jedną myśl " musze wyjśc".I wszystkie rady o oddychaniu o tym że nie' musze' a "chce" dla mnie tutaj się nie sprawdzają.Dlaczego.Tez czasem tak macie??????

Moniczko ja mam tak samo, nie wiem dlaczego właśnie w kościele mam najgorzej, a tak bardzo chcę, dla mnie niedziela bez Mszy jest nie do wyobrażenia, a najgorsze, że nie mogę iść z dziećmi bo jest jeszcze gorzej. Już myślałam o tym aby chodzić codziennie, teraz w wakacje, że może takie częste przebywanie w tym miejscu pozwoli mi na przerobienie tego lęku, ale jakoś nie mogę się rano zmobilizować. Pozdrawiam gorąco.

Lucynko i Moniu.... kosciol to tez bylo miejsce z ktorym mialam najwiekszy klopot...bardzo dlugo stalam tylko calkiem z tylu a mimo to nachodzily mnie rozne fale slabosci....macie racje,tu nie mozemy za bardzo odreagowac napiecia(nie wypada cos robic) ja czesto w takich momentach robilam sobie mudry (to laczenie niektorych palcow u rak) znacie to? tego tez nauczyla mnie moja psychoteraputka! Nikomu nie rzuca sie to w oczy,mozna dyskretnie sobie laczyc te palce nawet w kosciele! powiem wam ze nawet pomagalo:)

Z tym kościołem to jest najgorzej. Ja również nie wyobrażam sobie niedzieli bez mszy ale często jest tak że w ogóle nie mogę się skupić:( Od tego u mnie zaczęły się wszystkie dolegliwości związane z nerwicą. Myślałem, że to tylko chwilowe i po kilku razach wszystko wróci do normy ale jakoś mam to już 5 lat i zamiast być lepiej wszystko zmierza w coraz gorszym kierunku. Nie wiem jak to możliwe ale kiedyś mogłem sobie siedzieć nawet w pierwszej ławce i nic mi nie było a teraz jak tylko pomyślę to jest mi słabo. Na początku pomagało wyjście do przedsionka lub na tył a teraz jest tak że muszę się o coś oprzeć bo bez tego czuję że zaraz polecę:/ najśmieszniejsze jest to, że idąc lub wychodząc z kościoła dolegliwość natychmiat przechodzi. Jak czytam Wasze posty to jedynie to mnie podnosi na duchu;)
Pozdrawiam!!!

MSzymM....bo kosciol to takie miejsce....nie dosc ze przewaznie pelno ludzi(to tez nas stresuje) to jeszcze nie mozemy za bardzo odreagowac napiecia ktore powstaje w zwizku z tym tlumem!
Najwazniejsze to nie poddawac sie i ciagle chodzic do kosciola(chyba ze sie fatalnie czujemy) zeby wsobie utrwalic przekonanie ze nic sie nam nie stanie...cudownego sposobu na pozbycie sie tych slabosci nie mam....ale wiem ze wytrwaloscia mozna pokonac ten lek ! Ja juz prawie w srodku kosciola siedze....kiedys bylo to kompletnie nierealne....a jednak :)
Pozdrawim wszystkich i zachecam do opisywania swoich odczuc w tych specyficznych miejscach !

tak z tymi ludźmi to prawda, a jeszcze najgorsze jak tak na przykład zacznie się kręcić w głowie czy pojawią się wspomniane w innym wątku uczucie niemożności nabarania pełnego oddechu. Stresuje mnie jak wydaje mi się, że ktoś się zorientował że coś zaczyna mi się dziać i wciąż mnie obserwuje.
Też wychodzę z Twojej zasady, że trzeba się nie poddawać i chodzić niezależnie od strachu. Ja sobie zawsze staram myśleć, że czego się boję, przecież jestem takim samym człowiekiem jak inni a im jakoś nic się nie dzieje (łatwo się teraz mówi, ale jak tam siedzę to wcale nie wygląda tak kolorowo). Najgorzej mi też zawsze wtedy jak spojrzę na wysoki sufit albo chór i sobie pomyślę co by tak było jak bym stamtąd spadł:/ Pociesza mnie Twój post, że wreszcie udało Ci się zasiąść w ławce:) Mam nadzieję że wkrótce i umnie stanie się to możliwe.
Pozdrawiam!

Mnie wydaje się, że to wina myśli, czasem podświadomych w formie odczuć.
Kiedy jesteśmy w jakimś miejscu "bez wyjścia" atakują nas myśli:
co się stanie jak zemdleję
narobię sobie obciachu
wszyscy ludzie zobaczą
narobię zamieszania
ale będzie wstyd
zaraz źle się poczuję i dopiero będzie cyrk

kościół jest miejscem szczególnym, gdzie nikt nie chciałby narobić sobie obciachu, więc te myśli się potęgują i narasta napięcie.
Wiem, że łatwo jest mówić, ale warto próbować odwracać te myśli:

wszystko będzie dobrze
chcę tam być a nie muszę
mogę wyjść, przecież nic złego się nie stanie jak wyjdę
skupię się na mszy i zobaczymy
itp.
Pozytywne nastawienie i dobre myśli zamiast złych powoli zwyciężą. Wierzę w to.
Pozdrawiam

Tak to też prawda. Właśnie jak tam jestem dokładnie dręczą mnie te myśli. Z drugiej strony psycholog kiedyś mi powiedziała że jak sobie mówisz nic mi nie będzie itd. to mimowolnie w podświadomości myśli się o tych zawrotach i nawet niechcąco można je znowu ściągnąć. Myślę, że skupienie na mszy byłoby chyba najodpowiedniejsze. Ale ostatnio też sobie mówię jak zemdleję, to co z tego - przecież to ludzka rzecz i każdemu się zdarza.
Pozdrawiam!!!

Wlasnie tak Passifloro sobie powtarzalam w kosciele....ze chce tam byc! A jak by co...zawsze moge przeciez wyjsc. Nie bylo latwo,ale nie pamietam zebym nie wytrzymala calej mszy!
Tu wlasnie jest kwestia presji...nie moge,nie wypada,co ludzie pomysla! Trzeba sprobowac odpuscic i zdac sie w pewnym sensie na opieke Boga! Czesto podczas mszy powtarzalam sobie w myslach ; Panie Boze...przyszlam tu do ciebie to ty teraz dopomoz mi tu byc! Tez pomagalo....:)